Liesbeth Steur

schrijver

Mijn Tai Chi begon in Jakarta

Tai Chi zwembad LS
Zo’n twintig jaar lang heeft er iets aan mij getrokken. Ik gaf het geen aandacht. Tot op heden. Ja, ik deed wel af en toe een workshop in die richting en ik las een boek over het onderwerp. Maar ja, verder had ik natuurlijk geen tijd.

Sinds 2016 woon ik opnieuw in de outbacks van Portugal en geloof het of niet: nog steeds geen tijd. Zelfs zonder werk want met pensioen, zelfs in al deze stilte. Voor ik het wist had ik weer een yogapraktijk en dus een klein bedrijfje met alle rechten en plichten die daarbij horen. ‘Back to normal’.

Maar dat wat trok, ging niet weg. ‘Geen tijd’ kon niet meer dienen als argument. Er was en is altijd wel iets. Dus hakte ik de knoop door en schreef me in om online te studeren bij Rene Goris in Amsterdam. Dat was in april dit jaar.

De studierichting: Wudang Taijiquan oftewel Tai Chi Chuan.

Alle nieuwe studies zijn ongemakkelijk en zeker voor iemand die gewend is zelf les te geven. Toen ik begon, wist ik weinig van deze oeroude Chinese bewegingsleer, behalve dat het me honderd procent fascineerde vanaf het moment dat ik het voor eerst in levende lijve mocht aanschouwen.

Dat was in Jakarta in 1989.

Ik was daar voor werk en vroeg in de ochtend als de zon nog net niet op was, trok ik baantjes in het zwembad van het hotel. Iedere ochtend zoals alleen de tropen die kent, stonden daar twee oude Chinese mannen in de schemering. In doodse stilte maakten zij identieke, trage bewegingen.

Ik dacht: dat wil ik ook kunnen! Ik weet niet waarom. Het zag er zo meditatief uit, zo rustig en tegelijkertijd vol kracht.

Alle ochtenden van die week heb ik na het zwemmen naar hen gekeken. De laatste dag ging ik naar de mannen toe en vroeg hen wat ze deden. Tai Chi, vertelden ze mij. Toen ik zei dat ik dat ook wilde leren antwoordden ze als uit een mond met een glimlach, dat wel: “Niet nu, blijf maar zwemmen, zodra je er aan toe bent, ga je het doen”.

Blijkbaar ben ik er nu aan toe. Ik snap nu dat ik het niet eerder in mijn leven had kunnen doen. Het trainen roept weerstand op. De bewegingen lijken onlogisch. Ik raak af en toe in de war van het uit mijn comfortzone stappen. En toch ga ik door. Nu, na een half jaartje begint zich iets te vormen en de behoefte aan meer groeit alleen maar.

Maar ja, geen tijd. Zoveel te doen. Ik heb een man, een yogastudio, een huishouden, familie, vrienden, eters, drinkers en veel gezelligheid. Wanneer moet ik dan trainen? Allemaal sabotage weet ik nu. Het wordt per dag duidelijker dat het alleen maar gaat over wat ik nu wil, niet over de verleden-tijd-gedachten die in mijn hoofd rondspoken. Ook worden iedere dag mijn benen sterker, mijn rug rechter, mijn adem dieper, mijn hoofd stiller en mijn armen lichter. En dat voor iemand die al 35 jaar hatha-yogalessen geeft. Precies dát fascineert me zo. Het lichaam kent geen grenzen. Die zitten alleen maar in je hoofd.

Dus nu heb ik samen met Eduardo Salvador een Wudang Taijiquan Retreat georganiseerd voor eind november. Rondom de Taiji. Met Rene Goris als spil. Hier in ons mooie Alentejo. Voor jou, om ook mee te kunnen maken wat het is om vrijwillig uit je comfortzone te stappen en jezelf, je kracht en je leven (opnieuw) te ontdekken.

Alsof je ouderwets verliefd bent. Maar dan nu op jezelf.

Je hoeft trouwens niet lenig te zijn, geen ervaring te hebben, dat komt allemaal vanzelf. Dus ook die argumenten zijn fake. En voor de gevorderden is het een nieuwe uitdaging.

Misschien is november wat kort dag voor de mensen die in loondienst zijn en vrij moeten vragen. En ik weet dat als je iets echt wilt, het mogelijk is. Dus ook je inschrijven voor november.

"Foto (deze keer een filmpje) op donderdag" is een initiatief van Karin Ramaker.

Previous

Fake news

Next

Ik nodig je uit …

3 Comments

  1. die man redt zich wel hoor. 😉

  2. Regelmatig ontdek ik dat mijn leren gedwarsboomd wordt door mijn eigen overtuigingen en gedachten. Het is fascinerend wat wij allemaal nog kunnen leren, zowel met het hoofd als met het lijf.

Laat je een reactie na!?

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén

%d bloggers like this: