Liesbeth Steur

schrijver

Indische tantes

v.l.n.r. tante Cor, mijn moeder Els en haar nichtje Maryse. 1946, Amsterdam

Het was een frisse zomerdag in 1961 toen we haar tegen het lijf liepen. Bij de kruidenier op Scheveningen. Op het hoekje bij de Oranjeflats waar wij toen woonden. Ze was lang en dun en ze had Indische handen zoals mijn moeder. Haar felrode lipstick stak af tegen haar ietwat getinte en blank gepoederde gezicht. Ze droeg een zwierige bloemetjesjurk uit de jaren vijftig en ook haar rode hooggehakte schoenen met plateauzolen dateerden uit die tijd.

De begroeting was allerhartelijkst. De adoeh´s en terlaloeh´s vlogen heen en weer, mijn wangen werden fijngeknepen, de Hollanders in de winkel vielen stil en ik vergat van verbazing adem te halen. Maryse bleek een nichtje van mijn moeder. Ze hadden elkaar voor het laatst gezien vlak na de oorlog in 1946. De verbazing was compleet toen ze vertelde waar ze woonde. In de Alkmaarsestraat bij haar moeder tante Cor. Tijdelijk. Maryse was zo vlak voor de overdracht van Nieuw-Guinea aan Indonesië, gerepatrieerd.

Het grote huis van tante Cor met zicht op duinen en zee stond propvol en de keuken ook. Potten, pannen, schaaltjes, borden, flesjes, vergieten en wadjans in alle maten en soorten. Daar waar het zo heerlijk geurde, zwaaide Maryse de scepter. Altijd was er wel een klein stukje aanrecht over om te snijden, te hakken en te oeleken.

Regelmatig zat ik op het krukje naast de ijskast gefascineerd te kijken naar hoe ze het klaarspeelde om in die chaos al die rijsttafels te maken. Meestal kwam mijn moeder helpen. Voor een koempoelan van veertig man stonden ze drie dagen lang in de keuken.

Iedere verjaardag was het raak. Saté’s rijgen deden wij, de kinderen, onder strenge leiding van Maryse. Het roosteren deden de mannen in de tuin, met een borrel erbij. De hele avond aten we, kletsten we en werden er sterke verhalen verteld door oom Karel en oom Ton. Tussendoor deden we in die overvolle keuken de afwas. In het razende tempo van knappe tante Wil. Daarbij zongen we Indische klassiekers en het liefst tweestemmig. We lachten en iedereen danste en danste en danste. Altijd.

#PHOT (Photo On Thursday en soms on Tuesday) is een initiatief van Karin Ramaker.

Previous

Good times …

Next

Wake up!

5 Comments

  1. mooie herinnering! en wat is koempoelan?

    • Karin, een koempoelan is een bijeenkomst van mensen. Kan een vergadering zijn en meestal gebruikt voor een feestje en/of verjaardag. Praten en eten. In mijn Indische familie hebben ze daar ook werkwoord voor: wanneer gaan we weer koempoelen? 🙂

  2. Mooi beschreven.
    Mijn oma is hertrouwd met een half Indonesische man en soms ging ik mee naar de verjaardag van zijn moeder. Oma Vredeling, daar waren ook de rijsttafels niet aan te slepen en zoveel gezelligheid!

  3. Prachtig zo’n herinnering en die foto is ook zo mooi!

    • Ja Agnes, die foto is prachtig. Vroeger stonden er gewoon commerciële fotografen overal. Bij de dierentuin, bij Madurodam, op het Spui, op De Dam etc. Die konden echt goed fotograferen. Ik zou wel tien verhalen kunnen schrijven over deze ene foto. 🙂

Laat je een reactie na!?

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén

%d bloggers like this: