Liesbeth Steur

schrijver

Haagse Bosweer

 

Als je het Haagse Bos kent en je weet dat het Herfst is, weet je waarschijnlijk precies wat ik bedoel.

De bomen zwiepen in de wind, de regen striemt tegen je gezicht, paden als modderpoelen en de honden worden nat en zwart van de regen en de plassen. De grijze wolken wisselen elkaar in nuances af. De ene iets donkerder grijs dan de andere. Mijn Indische moeder hield zich stand in zulke dagen door de lucht te bestuderen en zich te verwonderen over de vele tinten grijs. Dat was voor verschijning van dat ene boek. Dat grijs zoveel tinten heeft, dat verbaasde haar vele malen.

Waar je bij droog weer veel mensen met honden tegenkomt in het Haagse Bos, zie je nu niemand. Ik vraag me af hoe die hondenbezitters dat dan doen? Hoeven die honden dan ineens niet uit? Of hebben ze een achtertuintje?

Vandaag is het  Haagse Bosweer hier. Regen, wind, voortrazende wolken aan de hemel en honden die willen wandelen. Met zijn vieren welteverstaan. Teckel Koos blijft liever thuis als ik niet meega. En als hij wel met Coen meegaat dan treuzelt hij op professionele wijze. Grote Che heeft geen voorkeuren. Hij gedraagt zich altijd als een wildebras die de weg kent.

Ik ben niet bang voor de regen en de wind. Eerlijk gezegd vind ik het heerlijk: zulk Haagse Bosweer. En dat kan ik heerlijk vinden omdat ik weet dat het van korte duur is. Geen modderpoelen hier, wel gladde rotsen. Een dagelijkse uitdaging en een pracht training voor mijn evenwicht en voor mijn concentratie. Want iedere stap is er één. Wanneer ik niet goed uitkijk en met mijn hoofd in de wolken loop dan is een misstap zo gemaakt. Grote rotsen, losse stenen, overgroeide paden, stijgen en dalen. Ik heb helemaal geen tijd om over andere dingen na te denken. Dus drie kwartier lopen betekent hier drie kwartier mediteren. Daarna kan ik met een frisse neus, roze wangen en een nieuwe blik verder schrijven aan mijn boek. Zo is wandelen bedoeld.

Tegeltjeswijsheid 😉
Wanneer een wandeling niet verkwikt (mooi Nederlands woord hè) dan heb je niet aandachtig gelopen.

Hoewel Coen en ik vaak hetzelfde traject lopen, zie ik steeds iets nieuws. Vandaag was dat een eenzaam lammetje in de wei, die paniekerig aan het blaten was. Oh jee, dacht ik. Waar is de moeder? Wie laat nu zijn kind achter? In de verte komt ze aangehobbeld met nog wat andere lammetjes achter zich aan.

Alsof het helemaal geen winter aan het worden is, huppelen de nazaten rond, drinken bij de moeder en groeien op tot aan hun gewisse dood. Maar eerst geven ze wol en melk en in het dorp wordt daarvan heerlijke schapenkaas gemaakt, die ik dan weer opeet. Als jij je nu afvraagt of ik dat lam ook opeet, beken ik dat ik dat wel eens doe. Heerlijk. Net zo lekker als geitenvlees dat ik dan weer gebruik voor de saté kambing! Daar kun je me ’s nachts voor wakker maken.

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo on Tuesday, een initiatief van Karin Ramaker. De PHOT is een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema, met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

Previous

Alles kalmpjes aan

Next

Spelen

5 Comments

  1. wijbrand rus

    Ja, wat moet ik zeggen ? Briljant beschreven, zie vanaf het terras de beschreven bossages en inderdaad is het weer precies zoals jij het beschrijft. Klasse, schat

  2. Hier ook! Weinig verschil. Ook naar buiten geweest. Ik schrijf het beste als het dit weer is. Jij?

    • Ook, zeker bij extreem weer. Extreme hitte die een soort zoem in je hoofd veroorzaakt en bij storm en gietende regen. Heerlijk.

  3. C. Verharen

    Toch nog iets Haags in deze paradijselijke negorij! 🙂

Laat je een reactie na!?

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén

%d bloggers like this: