Liesbeth Steur

schrijver

Een wandeling met Tao


Gedurende de hete, hete zomer hebben we ons vaste winterpad niet belopen. Niet omdat de zomer heet is en wel omdat het pad aan het overwoekeren is. De gemeente houdt sinds een paar jaar dit soort wandelpaden niet meer bij. Te weinig gebruikers en te weinig werknemers. Vroeger liepen de locals naar het dorp, naar elkaar, naar het winkeltje, het café en naar hun terreintjes. Nu gebeurt dat vaak met een oude auto of een oude brommer. Daarbij zijn er steeds minder oorspronkelijke bewoners. De ouwetjes zijn oud en lopen nog naar de brievenbus, hun kinderen doen nog wel het land, naast een baan in de buurt en hebben dus vervoer en de jongeren (hun kinderen dus) studeren, raken hoog opgeleid, vinden geen baan en vertrekken.

De laatste keer liepen we daar in de lente nog voordat alles heel hard ging groeien en ik zat toen natuurlijk onder de teken. Gedoe. Dat was dus de laatste keer. Nu zijn er geen teken meer dus hebben we het erop gewaagd. En ook de slangen houden zich koest.

Vandaag gingen we op pad met snoeischaren want we willen graag van dit pad gebruik maken. Het is geen geasfalteerde weg. Het pad stijgt en daalt, is verhard door de Romeinen en voor de rest zijn het rotsen waar je overheen moet stappen. Toch fijn als je dan iets ziet.

Nu is het weer een feestje om daar te lopen. Op de foto zie je Coen met zijn lange benen. Altijd voorop. Dat geeft mij de kans hem te fotograferen en ja stilstaan voor een foto vertraagd ook mijn tempo.

Wanneer ik daar afdaal en het pad zie golven door het landschap, denk ik aan Tao. Waarom? Tja, ik lees voor de zoveelste keer een boek over het Daoisme of Taoïsme, over wat dat is.

Tot nu toe begrijp ik dat de Tao de bron is, de innerlijke as van het universum. Het is ouder dan de natuur. Om Tao te begrijpen, omschrijf je het niet met taal, woorden of definities. Je dient het met hart en ziel te begrijpen anders ga je dwalen. Dus als je Tao in woorden probeert te vangen, verdwijnt het. Tao is overal, in mij, in jou en in de natuur. Dit boek (en andere over dit onderwerp) heb ik al jaren en tot nu toe raakte ik geïrriteerd door zo’n beschrijving. Hoezo kun je dat niet uitleggen?

Deze keer is het anders. Ik heb het een tijd geleden opgegeven om dingen in een hokje te stoppen. Dat maakt het leven aanzienlijk eenvoudiger. Ik loop over het pad, ben in de natuur. Het gras beweegt, ik beweeg.

Als ik flexibel ben is het pad dat ook.

Als ik één word met het pad, dan is de wandeling tijdloos en vrij. Ik stijg en daal en mijn voeten zetten de juiste stappen. De rotsen zijn geen obstakels meer. Ik loop er omheen en de wandeling wordt als een dans, ontspannen heupen, knieën en benen. Precies, zoals een dans bedoelt is. Misschien is dat wel verbonden zijn met Tao of misschien ook niet.

#PHOT (Photo On Thursday en soms on Tuesday) is een initiatief van Karin Ramaker

Previous

Ik nodig je uit …

Next

Vaste lasten

7 Comments

  1. Wijbrand Rus

    Ach, het dreigt eentonig te worden, maar wat is dit weer mooi. Goed gedaan, schat

  2. C. Verharen

    Tao loopt naast me zoals iedereen zal begrijpen! Overigens ook een leuke eenlettergrepige naam voor een hond; wordt al snel “Touw”! XXX

  3. Ik sluit me aan bij bovenstaande commentaren. Erg mooi, ik jouw manier van schrijven erg waarderen.

  4. meegaan zoals de wind in het gras is een les. een moeilijke soms. merk ik. …

    • Ja Karin een moeilijke. Met woorden kan ik het leven zo licht maken als ik wil … en dan lijkt het makkelijk 😉 Aangezien ik bij een inzicht altijd een licht gevoel heb, vergeet ik de zwaarte van daarvoor meteen. En dat is maar goed ook.

Laat je een reactie na!?

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén

%d bloggers like this: