Liesbeth Steur

schrijver

Drie musketiers

v.l.n.r. Liesbeth, Cornelia & Patricia

Zo op het eerste gezicht zou je dat niet zeggen: drie musketiers. Geen sabels, hoeden met pluimen, capes en schoenen met gespen. En bovenal: geen mannen. Want die musketiers waren zogezegd echte mannen. Alhoewel? Eigenlijk waren het rebellen, tegen de gevestigde orde en vooral zonder angst. Dat zijn geen typisch mannelijke eigenschappen. Jeugdige overmoed dreef hen en bracht gewenste of ongewenste resultaten. De drie hadden in ieder geval plezier. En ze deden hun levensmotto eer aan:

Een voor allen en allen voor een.

Deze drie op de foto zijn zussen. Links ben ik, in het midden Cornelia en rechts Patricia. Het is een oude foto. Uit 1992. Ik zit in deze tijden tussen oude foto’s omdat ik bezig ben de familiegeschiedenis te schrijven. En ik kan je vertellen, dat het niet zo makkelijk is als ik dacht. Af en toe heb ik een adempauze nodig. Om helder te blijven. Soms komen er gevoelens boven waarvan ik niet wist dat ik ze had. En die zitten het schrijven in de weg. Dat was toch weer een verrassing van de bovenste plank.

Deze foto werd genomen op een verjaardag bij mijn ouders thuis. Ik vermoed van mijn vader. We hebben alle drie een trui aan en hij was jarig op 5 januari. Cornelia is al wat grijs en ik nog in de verste verte niet. Boven onze hoofden in het midden, op de rand van de foto, zie je de staart van een tjitjak (hagedis). Een koperen tjitjak. Die hing altijd in het huis van mijn ouders. Nu hangt hij hier op de veranda, aan de muur, net onder het dak. De Indische bank links is ook bij mij. Die pronkt in de Portugese woonkamer. Ongelooflijk dat een bank meer dan honderd jaar mee kan gaan. Het Japanse paneel met parelmoer ingelegd is er eentje van twee. De ander valt van de foto af. Die panelen zijn bij Patricia om gerestaureerd te worden zodat ze ooit bij haar aan de muur kunnen hangen.

Nooit geweten trouwens dat het werk was uit Japan. Een bevriende Japanse restaurator zag de panelen en legde meteen uit wat de voorstelling behelsde. Geen twijfel. Ze zijn Japans. Mijn moeder weigerde alles wat Japans was en toch kocht ze de panelen op een veiling.

Wij als nazaten durfden niet eens een Japanse auto aan te schaffen.

Mijn moeder zei trouwens dat de panelen uit Korea kwamen. Want zo classificeerde ze allerlei mooie dingen die hun oorsprong in Japan hadden, bleek later.

1992. Turbulente tijden. Patricia was een jaar daarvoor hertrouwd, ik ging hertrouwen en ijzersterke Cornelia bestierde als altijd haar familie met zorgzame hand. In voor- en tegenspoed.

2018. Rustiger tijden. Cornelia en haar man Robbert houden de familie nog steeds haarscherp in de gaten. Beiden zijn van groot belang voor de samenhang. Patricia en ik hebben onze draai gevonden. Laatbloeiers … en … doorgroeiers.

Musketiers? Jazeker. Doorzetters, rebellen (vooral Cornelia en Patricia), nooit bij de pakken neerzitten, van alle tegenspoed een mogelijkheid maken en ook … een voor allen en allen voor een.

Een stukje familiegeschiedenis in een notendop. Het past er precies in.

Deze blog schreef ik voor de #PHOT (Photo On Thursday) een blogexperiment van Karin Ramaker. Een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

Previous

Badgasten

Next

Ma grand-mère

6 Comments

  1. Wat een rijkdom, Liesbeth!

  2. Wederom een briljantje. Liefs W

  3. familiegeschiedenis oprakelen is altijd een kronkelweg!

  4. Cornelia van der Ven

    Wat een reusachtige surprise lief zusje !!!!

  5. Families zijn interessant. Hoewel sommige families misschien minder interessant zijn. En velen zullen zich niet geroepen voelen erover te gaan schrijven. Die ambitie knaagt bij mij trouwens ook. Omdat het zo’n bizar verhaal is. En zo Nederlands. Calvinisme, een begin en einde. En daar ben ik een onderdeel van. De zin om zo’n boek te gaan schrijven is er bij mij dus ook.

    Dus. Ik kijk zeer naar jouw verhaal uit! En hoop je hierover nog een paar keer uitgebreid te spreken. Want dat schrijven over familiezaken is HEEL ERG MOEILIJK. Maar dat zijn eigenlijk de beste dingen. Het moet een beetje pijn doen, daar geloof ik in.

Laat je een reactie na!?

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén

%d bloggers like this: