Liesbeth Steur

verteller van waargebeurde verhalen

De zware jas

IMG_6820

Moeder en zoon Alexander in Patagonia jassen

Zo’n weekje Holland gaat mij nooit in de koude kleren zitten. Het voelt als een iets te zware, dikke jas waarin ik niet vrij kan bewegen. Zo een die, als je je armen optilt, mee beweegt. Zo’n jas die je altijd voelt zitten. Mijn favoriete winterjas is van het merk Patagonia, weegt 480 gram, voelt als lucht en is warm. Ik kan niet tegen gewicht op mijn schouders en iets dat mijn bewegingsvrijheid beperkt.

Toen ik dit maal afreisde naar Holland had ik me voorgenomen om uit te vinden waar dat nou aan ligt. Ik weet het. Het ligt aan mij. Daarom wilde ik erachter komen waar die zware jas iedere keer vandaan komt en waarom ik er plotseling in zit.

Vandaag tijdens de kerstlunch bij Leone, verscheen het antwoord. Grappig hoe ik mezelf een vraag kan stellen en dat het antwoord dan ineens, zomaar op een moment later in de tijd, verschijnt. Op een onverwacht ogenblik. De hele middag hebben we gegeten, gedronken en over van alles gepraat en gelachen en daarbij was mijn weekje Holland geen topic. Dus waarom het antwoord dáár verschijnt, is mij een raadsel.

Hoe heerlijk was het in Holland om mijn zonen te spreken en in de ogen te kijken en de kleinkinderen te zien. We vierden gezamenlijk de verjaardag van mijn jongste zoon die 42 jaar geleden werd geboren op mijn verjaardag. Hoe waardevol was het om bij mijn oudste zus en haar man te mogen logeren. Ik zag vrienden en vriendinnen en we praatten bij. Dus mijn weekje NL kon niet beter.

Eenmaal weer thuis in Portugal werd ik verrast door de lichtheid van mijn leven hier en het tempo dat meer bij de jaren vijftig hoort van de vorige eeuw.

Niets hier is te strak of te zwaar rond en op mijn schouders. Als ik mijn armen spreid raak ik niets en niemand aan. De ruimte is oneindig groot. De ruimte is oneindig stil.

Trouwens het antwoord op mijn vraag waar iedere keer als ik in Holland ben die zware jas vandaan komt, is dit. Die jas diende mij van kindsbeen af aan als bescherming tegen de drukte om me heen. Aangezien het aantrekken daarvan een levenslange gewoonte is geworden … een reflex, zat ik erin voordat ik het wist. Bij aankomst al. Op Schiphol. Ik vind het geruststellend om te weten dat oude gewoontes slijten als een mens daar aandacht voor heeft en de tijd zijn werk laat doen. Dezelfde tijd die ook alle antwoorden op mijn vragen produceert.

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo on Tuesday, een initiatief van Karin Ramaker. De PHOT is een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema, met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

Previous

De wonderkamers

Next

De cirkel is rond

5 Comments

  1. Wim

    Het onverwacht opdoemende antwoord is geen raadsel maar een psychologisch fenomeen. Een volgende column waard.

  2. coen

    Zo’n gewichtsloze jas past ons allemaal!

  3. en ineens valt er bij mij ook een kwartje! dank!

Laat je een reactie na!?

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén

%d bloggers like this: