Liesbeth Steur

verteller van waargebeurde verhalen

De rivier en de oceaan

Vandaag verschenen ze op tafel. Niet allemaal tegelijk, maar in twee porties. Zo hoeft niemand snel te eten. Steeds liggen er weer warme sardientjes. Ze zijn een  nationaal symbool voor Portugal. Ze staan op servies, het zijn sleutelhangers, blikken doosjes, kleding en sjaals worden ermee gedecoreerd en iedereen eet ze. Zelfs de kleintjes. Lekker zo van de grill op een stukje Alentejaans zuurdezemachtig brood. Een rechtgeaarde kenner eet eerst het sardientje van zijn brood en dan het stukje brood dat  doordrenkt is van de sappen van het sardientje.

Wij krijgen er traditioneel ook een gepofte aardappel bij en een salade van gerookte en gepelde paprika’s, tomaten en ui.

Het intens geliefde en vaak bezongen visje wordt eerst ingewreven met Alentejaanse   flor de sal en Alentejaanse olijfolie en gaat dan op de grill of in de oven. Allemaal lokale producten worden hier met trots en liefde gebruikt. Alentejo is het grootste gewest van dit land en beslaat de hele kust onder Lissabon tot aan de grens met het gewest Algarve en in het oosten reikt het tot de grens met Spanje. Daar op die grens in het noordelijkste puntje van Alentejo wonen wij. En nu zijn we een weekje aan zee, in datzelfde gewest. Het is trouwens groter dan Nederland en telt 1 miljoen inwoners. Ongeveer. De meesten wonen in de grote steden, dus niet bij ons in de buurt.

De kustplaats waar wij zitten heet Vilanova de Milfontes. Het is een heerlijk stadje – aan de monding van de rivier Mira – waar vooral Portugezen op vakantie gaan. Het is zo laid-back dat het niet eens een grote, bekende supermarktketen telt. Dat is uiteindelijk wel het teken van beschaving en vooruitgang ;-).

Het strand is brandschoon aan de oceaanzijde en aan de rivierzijde. De monding van de Mira heeft prachtige witte stranden waar ik heerlijk kan zwemmen. De oceaanzijde met zijn onstuimige metershoge, spectaculaire golven is voor de echte surfers.

De Mira schijnt trouwens een van de schoonste rivieren van Europa te zijn en de combinatie met die onstuimige ijskoude, heerlijk zoute oceaan zorgt voor gezonde, plastic- en gifvrije vissen. Ook zijn er nog uitstekende eenvoudige restaurants waar de Portugees zijn vis eet. De zijstraatjes van het stadje inlopen levert heel wat op en natuurlijk ook de gesprekken met de locals.

Vandaag aten we bij Tasca do Celso. Ik las die naam ergens en dacht: die staat in mijn boek! Ik schreef in 2007 het Alentejaanse deel van een reisgids met de titel 100% Algarve en Alentejo. Met hulp van Isabel Carita. We hadden drie maanden om het te doen. Schier onmogelijk voor zo’n groot gebied. Maar, het is gelukt. Ik ben het boek vergeten mee te nemen. En door die naam moest ik er ineens aan denken. Ik zag het voor me. Een smal straatje. Wit met blauw pandje en een enorme wijnkruik buiten. Het was toen goed en nu dus nog steeds. Misschien wel beter. Eigenlijk perfect. Kwaliteit, bediening, tempo.

Ik zit nu nog na te genieten. Morgen is onze laatste dag hier en wie weet gaan we daar als afsluiting van een luie strandvakantie nog een keer lunchen.

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo On Thursday,   een initiatief van Karin Ramaker.

 

Previous

Ik heb een idee …

Next

Stilstand is vooruitgang

1 Comment

  1. weet je, ik heb nog nooit sardientjes gegeten.

Laat je een reactie na!?

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén

%d bloggers like this: