Liesbeth Steur

verteller van waargebeurde verhalen

De langste dag

De steenlegging met dank aan Karin Pfeifer. Een samenspel.

(Português) – (English)

Mijn dag begon vreemd. Namelijk, met onweer en storm. Zonder regen. Dat is echt raar voor deze tijd van het jaar. Ik twijfelde wat te doen. Vanaf deze week ontvang ik alle yogaklassen thuis om heerlijk buiten in de natuur te zijn. Voor yoga stormde het echt te hard. Want op het grote terras onder de tentdoeken kon ik nauwelijks stil blijven staan. Daarbij sloegen de tentdoeken je om de oren. Ik wachtte tot het kwart over negen was en besloot de les binnen in huis te doen. Meubels aan de kant, stofzuigen en de matten neerleggen. Ik bleef bij mat twee steken. Iets in mij leek het verstandig nog even te wachten. De wind werd minder. Het onweer trok weg em om tien uur was er niemand van de klas die toch tien deelnemers telt. Ik wist van drie dat ze niet konden komen. Wat een enorme ruimte aan tijd kreeg ik ineens voorgeschoteld. Wow! Die tijd kon ik goed gebruiken. Want vanavond heb ik hier een bijeenkomst om de langste dag te vieren. Voor alle yogaleerlingen en voor anderen die daarbij willen zijn. Ik weet dat de ochtendploeg ook vanavond komt en dat vind ik geen reden om niet yoga te doen. Misschien is twee keer op een dag nog te veel van het goede?

De afgelopen week groeide de invulling van deze avond en vooral het waarom van deze avond. Wanneer ik iets intuïtief doe, weet ik eigenlijk nooit waarom en hoe. Dat komt later. Nu had ik tijd om lekker eten te maken voor iedereen en om nog eens stil te zitten voor de reden van deze viering.
Want hoe vertel ik iets dat misschien onbekend is en complex lijkt, toch simpel.
Ik denk dat ik het weet nu.

Zolang mensen denken dat intuïtie en de natuur in die hoek horen, zal er in de wereld weinig veranderen. Het leven op onze planeet en ook van ons mensen dus, gaat over intuïtie en natuur. Het denken lijkt de grootste blokkade om tot een natuurlijk leven te komen. Kijk, daar ga ik het vanavond over hebben. Ook met mensen die vinden dat ze zijn wat ze denken. En om te oefenen ga ik het hier even uitgebreid over hebben met jou.

Wij mensen, zoals al het leven, staan onder invloed van de natuurkrachten. Die krachten worden ook wel energie, frequentie of licht genoemd. Ze komen voort uit het universum en van planeet aarde. Het samenspel van die twee brengt leven voort. Ons dus. Die krachten hebben een frequentie, zoals elektriciteit en geluid en mijn en jouw hersens. Die natuurkrachten hebben – of je wilt of niet – 24 uur per dag invloed op jou. Daar merk je niet veel van als je vindt dat je bent wat je denkt. Je bent zo druk met redeneren in je hoofd dat je niets meer voelt. Ook je eigen lichaam niet. Je weet niet dat jij je lichaam bent, want jij denkt dat jouw lijf een ding is dat jou helpt of hindert. Jij denkt bewust te denken. En daar stopt ieder contact met het natuurlijke leven. Jij voelt niets. Ik wel. Ik weet dat ik een lichaamsbewustzijn heb dat al mijn DNA en mijn cellen omvat. Dat ben ik. Daar zijn inmiddels wetenschappelijke boeken over volgeschreven. Dat ben jij dus ook.
Het denken wordt schromelijk overschat vind ik. Het is handig om te overleven op deze planeet. En daar is alles mee gezegd.

Wanneer je geboren wordt, zijn je cellen geladen met de geschiedenis van je voorouders. Voor de rest ben je blanco. Je stamcellen zijn zelfs 100% licht. Puur. Heel. Je weet waarschijnlijk wel de cellen zichzelf vernieuwen iedere zeven jaar. Dus in principe zijn we onsterfelijk. Je wordt geboren met 100% lichtcellen die zich vernieuwen. Wat gaat er dan mis? Want met dit systeem hoef je toch niet dood te gaan?

Hoe wij als mensen gebruik maken van ons denken. Dat is er mis. Hoe we klakkeloos geloven wat er gedacht wordt in onze hoofden. Dat is er mis. Hoe we alles wat onze ouders en opvoeders vertellen voor waar aannemen. Dat is er mis. En dan vooral alle negativiteit die daarmee samenhangt. Die ontstaat vanzelf als het in strijd is met jouw puurheid.

Stel je voor wat er gebeurt:
Een lichaamscel is een lichtend glas bronwater, waar door het leven heen steeds weer minuscule druppeltjes zwarte inkt bijgegooid worden. Sommige groepen cellen, zoals bepaalde organen, zullen bij de één zwaarder vervuild worden dan bij de ander en zo specifieke lichamelijke problemen veroorzaken: maar bij iedereen veroorzaakt deze vervuiling van de cellen een verouderingsproces, een afname van de efficiëntie waarmee de cellen functioneren en uiteindelijk met de dood als gevolg.

Ik beschouw het als mijn belangrijkste taak in mijn leven om mijn cellen weer licht te maken. Dus alle ballast eruit zodat de cellen zich weer kunnen reproduceren naar de oercel, de moedercel, de 100% lichtcel. Ik weet zeker dat het leven daarmee ook steeds lichter wordt, letterlijk en figuurlijk.

Vandaag is nu zo’n dag om grote schoonmaak te houden. Want vandaag zijn de natuurkrachten sterk gebundeld door de stand van aarde en zon. Het is echt de bedoeling dat we daar gebruik van maken.

En als we samenwerken, in een groep, zoals alles in het universum onlosmakelijk met elkaar verbonden is en samenwerkt, dan is het resultaat 1 + 1 = 3.

En dat gaat straks gebeuren. De wind en de donderwolken zijn vertrokken, de hemel is blauw en zon warm.

Hoe het gebeurt? Dat vertel ik later. Waarom? Omdat mijn intuïtie mij gaat leiden. Ik kan het niet verzinnen met mijn denken. Pas als de groep – Portugezen en Engelssprekenden wel te verstaan – compleet is, weet ik wat me te doen staat. De woorden verschijnen vanzelf. Ben zelf altijd heel benieuwd wat eruit komt. Zeker in het Portugees 😉

Previous

Je zal hier maar wonen

Next

De langste dag (2)

4 Comments

  1. Ja! en Ja! Nog eens ja!

  2. Jenneke LItjens

    Wat een heerlijk blog Lies, ben benieuwd hoe het was xxx

  3. Was een geweldige avond met dito mensen!

  4. Ja, mooi gezegd ‘het is de bedoeling dat we daar gebruik van maken’, dat is eigenlijk het hele eiereten.

Laat je een reactie na!?

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén

%d bloggers like this: