Liesbeth Steur

auteur & yogi

De cirkel is rond

De hoofdrolspelers in 1942. Ze trouwden drie dagen vóór de Japanners toenmalig Nederlands-Indië binnenvielen. Mijn moeder 24, mijn vader 26 jaar.

Mijn bureau is opgeruimd. Alles in de stapelbakjes is afgehandeld. Er ligt niets meer op me te wachten. Niets. Nu kan ik de eerste letters op papier zetten van het boek over de familiegeschiedenis. Net zo makkelijk. Ik heb een blanco vel voor me op het scherm en hoor op mijn telefoon een Twitterbericht binnenkomen. Even kijken. Oh … bijna vergeten … het is dinsdag en dan schrijf ik mijn dinsdagblog in het kader van de #PHOT, Photo on Tuesday.
Meestal schrijf ik die op maandagavond. Dinsdag is voor mij een lesgeefdag dus is er minder tijd. Ik denk dat Nieuwjaarsdag me heeft afgeleid. Dus nu komt eerst de #PHOT.

Ik las ergens een uitleg over de betekenis van “geloof/vertrouwen”. Die uitleg bestond uit drie woorden. Daar hou ik van: kort en krachtig.

Faith is: “Picture it done!”

Ik moest er heel even bij stil staan om het tot me door te laten dringen. Een paar dagen speelde het in en door mijn hoofd. Ik bekeek al mijn levenswensen groot en klein. En hoeveel vertrouwen ik heb (gehad) in de uitkomst ervan. Deed ik dat? Een wens uitspreken. Punt. Er nooit meer op terugkomen. Punt. Vertrouwen dat het verschijnt op het juiste moment. Punt.

Eerlijk? Ja. Zo doe ik dat. Zodra ik de wens het universum in heb gestuurd, is het voor mij al gedaan alleen nog niet zichtbaar. Ik kom er nooit meer op terug. Pas als het verschijnt, denk ik blij verrast: hé, waar komt dat nou vandaan?

Ik heb daar in de loop der jaren ook heel wat over gelezen en de uitleg over die wet van aantrekking is meestal extensief en soms (voor mij onnodig) ingewikkeld. Deze uitspraak dekt de hele lading. Daar gaat mijn hele wezen van lachen.

De wens om dat familieboek te schrijven is al heel oud en nu ineens in de afgelopen drie maanden verschijnt alles dat daarmee te maken heeft. De tijd. De ruimte. Het archief. En vooral een vrije geest. Ik had er niet eerder aan kunnen beginnen. Het was te dichtbij. Ik had nog te veel gekleurde emoties.

Zelfs als ik te horen kreeg van anderen: dat boek komt er nooit! wist ik dat het er wel zou komen. Op de juiste tijd, op het juiste moment. En nu ik die zware jas heb uitgedaan, kan ik beginnen. Na plaatsing van deze #PHOT. NU.

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo on Tuesday, een initiatief van Karin Ramaker. De PHOT is een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema, met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

Previous

De zware jas

Next

Een wipneus

4 Comments

  1. Jenneke LItjens

    Mooi Liesbeth!! Happy New Year! Ik ben heel benieuwd naar je boek xxx

  2. Alleen al het gevoel te gaan beginnen is fijn! Succes!

  3. coen

    Het begin is er. Dus de rest volgt vanzelf. Succes! X

Laat je een reactie na!?

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén

%d bloggers like this: