Liesbeth Steur

schrijver

De boer en de vogels

©Leone Holzhaus – De boer rust uit. Olieverf op doek

Tien weken regen. Achter elkaar. Soms een zonnetje. Soms tropische regengordijnen voor het raam. Geroffel op het dak, kolkend water uit de regenpijpen. De slokans, die vóór de regentijd nog waren schoongemaakt, bewijzen hun nut. Het water raast door deze goten langs de wegen naar een lager gelegen rivier. Een rivier waarvan de bedding het hele jaar zichtbaar was. Zorgelijk zichtbaar. Die beddingen lagen in heel Portugal uit te drogen in de zon, zelfs de beddingen van stuwmeren. De droogte werd een vraagstuk op regeringsniveau. In het land waar het meestal regende tussen januari en maart, heerst nu onderdrukte paniek over het tekort. Hoe moet dat met de landbouw? De veeteelt? Statistieken verschenen in de krant. Het water bleef uit.

De kleine boer in mijn buurt keek lijdzaam toe. De waterputten stonden droog en dat betekent dat hij geen moestuin kan aanleggen. Ja, die kan hij wel aanleggen maar zonder water groeit er niets. Het land kon niet worden bewerkt voor de aardappelteelt. Er kon niet worden geploegd. De grond te hard en te droog en te brandgevaarlijk. Eigenlijk lag zijn natuurlijke werkschema in de war. Totdat het begon te regenen.

Iedereen in rep en roer. Alsof de gebeden waren verhoord. Na een maand verschenen nieuwe cijfers. Met nog twee weken regen zouden de stuwmeren weer redelijk op peil zijn. Het werden meer dan twee weken. Het land werd zo nat dat het vee tot de knieën wegzakte, de aardappels niet konden worden gepoot. Het werd opnieuw wachten. Op betere tijden. Iedereen zat vooral binnen bij de kachel en ging vroeg op stok om de volgende dag weer gewekt te worden door het geroffel. Geen hond waagde zich naar buiten.

En nu? Er is weer water genoeg. Alle voorraden aangevuld. De koekoek vertelt dagelijks dat de regen nog niet uit de lucht is. Zolang die vreemde vogel zich roert, kan de hemel nog dichttrekken. Maar de temperaturen zijn gestegen, de zon schijnt, soms waterig, soms uitbundig en altijd zelfverzekerd.

Het landleven is wakker. Lentegeluiden stijgen op uit het dal en de velden. Kettingzagen die bomen snoeien, bosmaaiers die het razendsnel groeiende gras kortwieken. Tractoren die ploegen in alle blijheid en vrijheid. En de vogels hebben het druk. Vooral hier onder de dakgoot. Nu geen roffelende regen meer en wel het getrippel van mussen en mezen die nestjes bouwen. Ze vliegen af en aan en weten van geen ophouden. Hun schema is verlaat. Maar hun levensritme verandert niet. Het verschuift. Het maakt voor de kleine boer en de vogels niet uit wanneer het regent. Als het maar regent. De moestuin opbrengst is voor hemzelf en voor verkoop op het lokale marktje. Ze kunnen zich aanpassen, de boer en de vogels.

Eigenlijk heeft alleen dat wat onnatuurlijk is, last van de verschuiving. De dingen die altijd maar moeten blijven groeien om te kunnen blijven bestaan. De economie bijvoorbeeld. En dat gaat nooit lukken. Het is toch echt een natuurwet dat dingen geboren worden en sterven en opnieuw geboren worden. Daar kunnen mannen in pakken niets tegen doen. Al gaan ze op hun hoofd staan.

Dit verhaal verschijnt in de serie met de werktitel: 
“ Alentejo door de ogen van …”.
Ik maak deze serie met Leone Holzhaus. Zij verstaat als geen ander de kunst om het vergankelijke plattelandsleven van “ons” Alentejo vast te leggen, om nooit meer te vergeten hoe het was.

Previous

Tricky business

Next

Badgasten

4 Comments

  1. Topverhaal, blij voor Portugal, evenwicht hersteld

  2. Een schilderij in olieverf en één in woorden.
    Ik heb genoten van je verhaal en wat fijn dat de regen uiteindelijk is gekomen!

    • Dank je wel Alice voor je lovende woorden. Ik vind zelf dat de schilderijen van Leone in het echt vele malen mooier zijn dan op de foto.

Laat je een reactie na!?

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén

%d bloggers like this: