Liesbeth Steur

schrijver

Category: 500 woorden Page 1 of 29

De eetkamer van Diogo en Daniel

IMG_2736.jpg
Mijn zus Patricia en zwager Theo kwamen afgelopen weekend ‘laag over’ bij ons. Aankomst vrijdagavond laat, vertrek maandagmiddag na de lunch. Veel te kort en oer gezellig. Logeren bij ons kan niet meer. Mijn jongste zoon is hier zijn nieuwe leven aan het opstarten en bewoont nu voorlopig het appartement.

Gelukkig is hier keuze te over aan logies. Van mooie, grappige, klassieke, moderne huizen tot heel traditionele. Casa dos Galegos is een traditioneel onderkomen met modern comfort. Op nog geen 10 minuten rijden van ons huis. Het toeval wil dat onder de vlag van Casa dos Galegos een startende gastronomische club zit en dat hoorde ik pas bij de boeking. Zo nieuw is het. Anders had ik het natuurlijk geweten. De naam? Clube Gastronómico Fago.

Ieder culinair experiment grijpen we hier met beide handen aan, want uit eten gaan in deze omgeving is niet echt een avontuur. Uitermate traditioneel, alle menukaarten zijn identiek alleen de uitvoering krijgt een persoonlijke draai. Toch zitten alle restaurants alle weekenden vol tot overvol in vakantieperioden. Het aangaan van een experiment vraagt dus om veel moed. De Portugezen en Spanjaarden komen hier naar het niet geëvolueerde landleven om juist die traditionele gerechten te eten. Zelfs de president van de Republiek Marcelo Rebelo de Sousa komt een keer per jaar eten als hij het FIMM (Festival International de Música Marvão) bezoekt voor het galaconcert. Dat doet hij in het knusse en geroemde Restaurante Mil-Homens in Portagem.

Twee dagen voor het diner krijg ik via Messenger van de chef de vraag of er voedsel restricties zijn? Inmiddels weten we dat het een 7-gangen menu is en dat de gangen petiscos (in het Spaans tapas) zijn. Een proeverij dus.

De huiskamer is gevestigd in vermoedelijk de oude keuken. Er is een immense schouw waarin nu een pellet kachel staat te branden. Er staan drie tafels ingedekt. Twee voor vier personen en eentje voor vijf, voor ons gezelschap. Als iedereen binnen is en we elkaar allemaal begroet hebben – we blijken elkaar te kennen, volgen de gangen elkaar op. Een feest voor de smaakpapillen en het oog. De rode wijn is traditioneel uit onze streek vinho da talha, het water verrijkt met sinaasappel en munt.

Ik ben aangenaam verrast door de verfijnde manier van koken van Jose Diogo Branco, de chef. Hij is opgeleid in Portugal en loopt jaarlijks stage bij een toprestaurant in steeds een ander land. Zo stond hij vorig jaar in Noma, Kopenhagen. Diogo is ambitieus en legt de lat hoog voor hemzelf en wel met de Portugese rust. Zijn gerechten stelt hij samen uit alleen lokale producten.

Die avond werd een feestje dat werd afgesloten met natuurlijk zelf gemaakte ginja (kersenlikeur) en aguardente (eau de vie).

We zijn vol verwachting van het restaurant Fago dat hij gaat openen in Marvão met Daniel Boto, de eigenaar van Casa dos Galegos en onovertroffen gastheer in zijn eigen huiskamer. Het wachten is natuurlijk op de vergunningen.

Dus … als je ooit van plan bent hier eens langs te komen, laat het dan op tijd weten. De huiskamer opent zijn deuren niet vaak, maar als ze open zijn … wees dan voorbereid op een aangename verrassing. Wij gaan voor 2 februari opnieuw reserveren!

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo On Tuesday, een blogexperiment van Karin Ramaker. Een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

Zen cadans

Mijn tijgertafel zucht onder gewicht van de albums

Waarom vind ik het lastig om opnieuw in een schrijfritme te komen? Ik zat in een prachtige cadans tot eind november vorig jaar. Allerlei onverwachte en verwachte gebeurtenissen grepen plaats in mijn leven en dus in dat ritme. Nu is het al half januari. En nu pas is er weer ruimte in mijn hoofd voor schrijven. Vorige week dacht ik nog: laat maar zitten. Dat boek komt er nooit.

Sinds vandaag is de rust weergekeerd in mijn leven. Alles wat op de rit gezet moest worden staat op de rit – niet dat ik de illusie koester dat ik ooit iets onder controle zal hebben. En ineens lag mijn agenda op mijn bureau en was ik mijn schrijfmiddagen aan het inplannen. Morgen pak ik het weer op. Dat verraste me zowaar.

Ik bekijk het brievenarchief en de fotoalbums weer met een nieuw oog. Ze voelden als vijanden de afgelopen week en werkelijk waar, het zijn weer vrienden geworden.

Zo snel kan een omslag plaatsvinden. Bij mij dan. Heen en terug. Straks zit ik weer in de zen cadans. Ik verheug me!

Wie zei dat nou ook alweer: It is all in the mind!

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo on Tuesday, een initiatief van Karin Ramaker. De PHOT is een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema, met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

Stiller wordt het niet


Nu ik terug ben van een bezoek aan Amsterdam en Den Haag voel ik hoe gewend ik ben geraakt aan lucht, ruimte en groen. Over mijn bezoekje aan Nederland schreef ik een korte blog met de titel The Age of Leisure.

Hier is de winter vol overgave begonnen. Dat betekent dat de hemel altijd helder is. De zonsopgang gloedvol, de luchten strakblauw en de zon warm. Aan het einde van de dag volgt een rode zonsondergang die overgaat in een snel intredende duisternis. De hemel kleurt eerst nachtblauw, dan zwart en wordt langzaam aan verlicht door sterren en planeten en de Melkweg. De maan is nieuw, de temperatuur rond het vriespunt.

De kachel brandt en tikt. Soms is dat het enige geluid in huis. Ik loop op kousenvoeten om die magische stilte niet te verbreken. Zo loop ik ook vaak door de natuur. Voorzichtig. Ik vind dat de mens altijd lawaai maakt. Zodra hij beweegt begint de herrie. De takjes en bladeren kraken onder mensenvoeten en zware stappen maken ook geluid, zeker op graniet. Dieren hoor ik nauwelijks. Ja, het gezang van de vogels of een hond die blaft. Of het geritsel van een muis of slang. Dat stoort me niet. Ook de voetstappen van de paarden die voorbijkomen storen me niet. Wel het oeverloze gepraat van de mensen die op die paarden zitten. Ze horen niets. Ze zien niets. De mens verstoort de natuur en de stilte en ik denk dat ik weet hoe dat komt.

De mens weet over het algemeen niet dat hij de natuur is. Het is dus niet: mens en natuur. Nee. De mens is natuur. Jij en ik leven in, met en van de natuur. We zijn niet meer en niet minder. Pas toen de mens is gaan denken dat hij superieur is aan alles wat natuur is, is het misgegaan. En zeker toen er een verdienmodel kwam in de wereld. Want de natuur is verworden tot een slaaf die wordt uitgebuit. Mensen wonen in blokken die de hoogte ingaan of zijwaarts in rijen met soms wat groen. Overal asfalt. Overal verkeer. Er zijn parken, strand en zee. Vol met mensen die gezond doen. Ze halen een frisse neus, ze trainen, ze rennen. Ze doen wat ze kunnen doen en ze weten vaak niet waarom. Ze buiten zichzelf uit, zonder het te weten. De menselijk moraliteit is toegedekt en verstikt door bankbiljetten.

Hier voel ik dat ik deel ben van het geheel. Mijn tempo zakt naar natuurlijke proporties. Alle prikkels en onrust verdwijnen. Ik zie en beschouw mezelf. Honderd procent bewust zijn. Ik ren niet. Ik heb geen haast. Ik pluk de sinaasappels van de boom en gebruik de olijfolie van onze eigen olijven geperst. Ik eet met de seizoenen mee. De natuur zit in mij. Dat te kunnen ervaren en te leven, maakt mijn hoofd nog stiller dan stil. Een levende meditatie. Ja, ik ben tevreden op de plek waar ik wortel schiet.

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo on Tuesday, een initiatief van Karin Ramaker. De PHOT is een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema, met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

Baden in luxe

IMG_2573

Iedere ochtend rond half acht zie ik uit het keukenraam dit tafereel. Al een paar weken. Of het nu mooi of lelijk weer is, hij is er.

De merel.

Hij hipt op de rand van de fontein, gevuld met vers bronwater. Hij kijkt rond. Ook naar het raam. Ik sta roerloos als een boom. Wanneer hij de omgeving veilig waant neemt hij een duik.

“Spetter, pieter, pater, lekker in het water,

ga maar vast naar huis,

ik kom een druppel later.”

Het liedje uit Alfred J. Kwak van Herman van Veen klinkt in mijn hoofd.

Zo ziet dat er dus uit: spetter, pieter, pater…

De merel gaat weer op de rand zitten en schudt zijn veren uit. Net als ik vermoed dat hij gaat wegvliegen neemt hij opnieuw een bad. Het ritueel herhaalt zich. Terug op de badrand kijkt hij weer rond.

Ik weet zeker dat hij denkt:

“Zo klaar voor de dag. Wat zal ik eens gaan doen?”

Dan slaat hij zijn vleugels open en weg is ie, de olijfboomgaard in en verder …

Tot morgen misschien.

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo on Tuesday, een initiatief van Karin Ramaker. De PHOT is een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema, met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

 

Page 1 of 29

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén

%d bloggers like this: