Liesbeth Steur

schrijver

Category: 1000 woorden (Page 2 of 4)

Ieder gezin een hectare grond

The one hectare olive grove of Quinta os Chões

The one hectare olive grove of Quinta os Chões

Nu wij één hectare grond bezitten moest ik ineens denken aan een serie boeken die ik ooit las. Van de Rus Vladimir Megre over de jonge vrouw Anastasia en haar boodschap voor de wereld. Zijn boeken staan in de zweefhoek van de boekhandel. Een hoek die ik net zo min oversla als die van de kookboeken, de denkers, de top tien literatuur en niet te vergeten de tijdschriften. Toentertijd heb ik daar iets over geschreven en dat ga ik nu kort herhalen. Vanwege Poetin en de actualiteit.

De simpele boodschap over die 1hectare en het aardse leven van de mens spreekt me aan. Of het allemaal waar is, weet ik niet en weet je, dat interesseert me ook niet zo. Het boeit me om te lezen over de vermeende onbegrensdheid van de mens. Dat alleen al het automatisch geloven van willekeurige – niet-onderzochte – gedachten de onbegrensdheid wegneemt. Ik heb het over alle informatie die wij klakkeloos voor waar aannemen en dus ook het dagelijkse bombardement van de media. Anastasia vertelt allerlei over de mens in zijn wereld en geeft een oplossing die leidt naar een vreedzame samenleving waarin alle mensen een goed leven hebben.

En die oplossing is: geef ieder gezin één hectare grond waarop het zijn eigen huis kan bouwen en zijn eigen micro-economie kan ontwikkelen. Zelfvoorzienend en wat over is verhandel je met de buren (barteren). Geen overconsumptie en geen honger meer. Geen vervuiling, geen besmet en gekunsteld eten meer. En, geen stress en gejaag meer. De mens als deel van de natuur of beter gezegd: de mens maakt dankbaar gebruik van wat de aarde hem biedt. De aarde maakt het voor de mens mogelijk om een mooi leven te leiden. Dat was in ieder geval de bedoeling.

De eenvoud van Anastasia’s oplossing verbaasde me. Ik wilde het graag geloven en ook ik ben geconditioneerd dus ging die boodschap er niet helemaal in bij mij. Er bleef altijd een twijfel in mijn achterhoofd over hoe dat dan moet. Hoe kun je ieder gezin één hectare geven? De wereld is overbevolkt. Er is niet genoeg grond en niet genoeg voedsel.

Totdat ik een artikel las in Ode Magazine (tegenwoordig The Optimist) van oktober 2009 nº 120 met de titel Laat de immigranten maar komen van Nathalie Rothschild. Daarin schrijft ze over Jason Riley (toen commentator van The Wall Street Journal) en zijn boek Let Them In: The Case For Open Borders. Riley op zijn beurt, haalt in zijn boek de econoom Thomas Sowell aan. En dát citaat gaf bij mij de doorslag. Het kan wél, die ene hectare per gezin. Ik citeer het artikel:

(…) Thomas Sowell merkte op dat de gehele huidige wereldbevolking gehuisvest zou kunnen worden in de Amerikaanse staat Texas, in vrijstaande bungalows – met vier mensen per huis – en met een doorsnee tuin. (Texas is vergelijkbaar met de oppervlakte van Duitsland en Polen samen). Reken het maar uit: 691.021.206.689 vierkante meter in Texas, gedeeld door de wereldbevolking van grofweg 6.600.000.000 is 104,6 vierkante meter per persoon. En de bevolkingsdichtheid van al die mensen in Texas zou dan nog altijd drie keer minder zijn dan die van Amsterdam (…)

Een verdere berekening met globale getallen laat het volgende zien:

Oppervlakte gehele aarde: 510 miljoen km2

Oppervlakte vaste land: 150 miljoen km2; 15.000.000.000 hectaren

Wereldbevolking: 7 miljard

Aantal gezinnen (3,5 leden per gezin): 2 miljard gezinnen

Stel dat 8.000.000.000 hectaren “niet bruikbaar” zijn dan blijven er nog 7.000.000.000 hectaren over waarvan ieder gezin 1 hectare krijgt (= 2.000.000.000 hectaren).

Totaal bruikbare hectaren 7.000.000.000
Per gezin 1 hectare -/-2.000.000.000
Blijft over 5.000.000.000
Totaal niet bruikbare hectaren +/+8.000.000.000
Onbewoond oppervlakte 13.000.000.000

Dat betekent dat er nog 130.000.000 km2 vasteland is waar geen mensen wonen.

Deze berekening is vast en zeker kort door de bocht en ik geloof toch dat het mogelijk is. Het uitdelen van de hectaren. Met een welwillende en weldenkende overheid is het te implementeren. Blijkbaar is Poetin dit in Rusland op kleine schaal al aan het doen (internet gaf me die informatie) en ik weet niet met welke intentie.

www.froot.nl

www.froot.nl

Denk je eens in: niemand meer op een flat, genoeg water en voedsel, schone lucht om in te ademen en ruimte om te creëren, samen met de natuur. Volgens mij zijn dat de ingrediënten voor een gelukkig leven.

Er is maar één obstakel: de wereldeconomie die wil blijven groeien en weet je: aan alles komt een einde. En met dat einde ontstaat een begin …

[:en]

The one hectare olive grove of Quinta os Chões

The one hectare olive grove of Quinta os Chões

Now that we own one hectare of land I all of a sudden remembered a series of books that I once read (2008). Of the Russian writer Vladimir Megre about a young woman named Anastasia and her message for the world. In the bookstore his books can be found in the New Age corner. The one I always check out as I do with the sections of the cookbooks, the thinkers, and the top ten literature and not to forget the magazines. In those days I wrote something about Anastasia and I am going to repeat that here. Because of Poetin and the current developments.

The simple message of this series about human life on this earth appeals to me. If it is true, I don’t know and you know what? I don’t really care. It does fascinate me to read about the alleged infiniteness of the human being. The automatic belief of random – not investigated – thoughts, take away the infiniteness. I am talking about all information that we copy blindly as truth and hence also the daily bombardment of the media. Anastasia tells all sorts of things about the human being and his world and comes with a solution that could lead to a peaceful society where all humans have a good life.

The solution is: give every family one-hectare of land to build its own house and develop its own micro-economy. Self-sustainable and if there is more than you need, you can trade with your neighbours (barter). No more over-consumption and no more hunger. No more pollution, no more infected and artificial food. And what’s more, no more stress and agitation. Human as part of nature or better said: the human being that gratefully makes use of what earth has to offer. This blue planet makes it possible for all humans to lead a beautiful life. At least that seemed to be the intention.

The simpleness of Anastasia’s solution surprised me. I truly wanted to believe it and as I am a human being as well, I also have been conditioned by the world. That’s why I could not take this message for true. A doubt in the back of my head about how this could work persisted. How can each family be given one hectare? The world is overpopulated. There is not enough land and not enough food.

Until I read an article in Ode Magazine (nowadays called The Optimist) of October 2009, nº 120 titled Let The Immigrants Come In of Nathalie Rothschild. (Originally published in www.spiked-online.com. She writes about Jason Riley (then commentator of The Wall Street Journal) and his book Let Them In: The Case For Open Borders. In his book Riley quotes the economist Thomas Sowell. And that quote was decisive for me. It can be done, one hectare per family. I quote from the article:

‘As the economist Thomas Sowell has noted, “In reality, the entire population of the world today could be housed in the state of Texas, in single-story, single-family houses – four people to a house – and with a typical yard around each home”. Don’t believe him? Do the math: 7,438,152,268,800 square feet in Texas, divided by the world population of roughly 6,600,000,000, equals 1,126 square feet per person. And in terms of population density, Texas would still be less crowded than the Bronx is today.’
Some more magic calculation with global numbers shows this:

Total surface of the earth: 510 million km2
Surface land area: 150 million km2 : 15.000.000.000 hectares
World population: 7 billion
Number of families/households (3,5 members per household): 2 billion households.

Assuming that 8.000.000.000 hectares are “unsuitable”, 7.000.000.000 hectares are suitable of which each household will be granted 1 hectare (= 2.000.000.000 hectares).

Total suitable hectares 7.000.000.000
Per household 1 hectare -/-2.000.000.000
Remaining 5.000.000.000
Total unsuitable hectares +/+8.000.000.000
Inhabited surface 13.000.000.000

This implies that there will be 130.000.000 km2 of inhabited land.

This calculation surely is an over-simplification (yes they say I’m a dreamer, and I’m not the only one) and although it is not my competence, I do believe that it’s possible: the distribution of hectares. With a benevolent and sensible government it could be implemented. It seems (so I heard via Internet) that in Russia, Poetin is doing this on a small scale (and I don’t know his intention).

www.froot.nl

www.froot.nl

Imagine: nobody living in apartments, enough water and food, clean air to breath and space to create, together with nature. To me those are the ingredients for a happy life.

There is only one small obstacle: the word economy that insists on growing … and there is an end to everything. And with that end, a new beginning comes into existence.

[:]

Dromen zijn bedrog

cropped-univers11.jpg

Gisteren deelde ik een artikel uit nrc.next over Jesse Klaver via Twitter en FB. Zonder eigen commentaar. Hier deelde iemand zijn idealen en dat mag gelezen worden.

Anderen die het stuk lazen zeiden:

“Ja, zo beginnen ze allemaal in de politiek en waar zijn die gebleven?”

“Idealen overleven nooit. Macht corrumpeert de mens en om die in handen te hebben verkoopt elke politicus uiteindelijk zijn ziel.”

“Wie gaat er nog in de politiek? Allemaal losers die niets anders kunnen dan vergaderen en compromissen sluiten.”

“Het is wél een samenvatting van een redacteur bij een krant. Dus hoe betrouwbaar is dat? Ze laten vast dingen weg zodat het beter of slechter lijkt.”

Veel van die uitspraken hebben een ondertoon van opgeven, het zal mijn tijd wel duren en. Vooral dat laatste, het over je heen laten komen wat er voor jou beslist wordt, vind ik geen menselijke reactie. Dat duidt op verwarring.


De afgelopen decennia hebben bijgedragen aan die verwardheid. En dat komt niet alleen door onbetrouwbare politici. Angst speelt de hoofdrol. Byron Katie vat de ANGST die ten grondslag ligt aan het menselijk gedrag, zo samen:

  1. De gedachte dat ik kwijt kan raken wat ik bezit;
  2. De gedachte dat ik niet krijg wat ik wil.

We laten ons drogeren door de welvaartsmaatschappij, geketend zijn we aan de overdaad. Versuft zien we al die ellende voorbij komen – of het nu gaat over stelende banken, vluchtelingen of ontwrichte samenlevingen. We laten de beelden en verhalen uit het veld de revue passeren en bemoeien ons er liever niet mee. Als we maar kunnen behouden wat we nu hebben. Dan betalen we maar meer belasting. En als er dan toch gebrek ontstaat worden we boos! Protest! De helden voorop! Om te behouden wat we hebben.

Dat is geen verandering. Dat is angst.

Het was vooral de laatste uitspraak: “Het is wel een samenvatting van een redacteur bij een krant. Dus hoe betrouwbaar is dat?” waardoor ik de hele lezing plus het daaropvolgende debat ben gaan kijken. Ik wilde er het mijne van weten.

Het duurt misschien wat lang voor de snelle mens en je kunt doorspoelen.

Jesse Klaver zegt zinnige dingen over hele grote issues. Dat roept bij de gevestigde orde reacties op. De gedachte, kwijt te raken wat ze tot stand heeft gebracht, boezemt angst in.

Stel nou dat er genoeg mensen zijn die gaan voor die grote issues? Niet uit boosheid of zo en wel om een goed leven op deze goede aarde te bewerkstelligen. Met een optimistische blik; voorbij de veroordeling van de gevestigde orde. Die deed wat ze moest doen en is zichtbaar uitgespeeld.

KAN DAT?

Stel nou dat deze idealist in de toekomst de neiging vertoont zijn gedachtegoed te verkwanselen zoals zijn voorgangers hun idealen verpatsten?

Hoe erg is dat? Ik denk dat het niet zo erg is. Ik geloof namelijk niet in leiders en eeuwige volgers. Het doodt iedere vorm van creativiteit in een vrij mens en brengt slaven tot leven. Kijk maar om je heen of in de spiegel.


Voor iemand die zijn idealen uitdraagt, zijn medestanders belangrijk die zelf kunnen nadenken en idealen hebben op hetzelfde gebied.


Dus zóu hij de zijne verkwanselen dan zijn wij er nog, de burger. Wij zijn bij machte het leven leefbaar te maken en een overheid op te richten die ons ten dienste staat.

NEEM IK DIE UITNODIGING AAN? EN JIJ? OF BLIJVEN WE IN ONZE WELVAARTSSLAAP DROMEN OVER DE HOPELOOSHEID VAN ALLES?

“Wat jezelf hebt opgebouwd, kun je ook zelf veranderen. Dat is hoop”, aldus Jesse Klaver.

Ik laat graag de gedachte toe dat de aarde er is voor de mens. Hier hebben we alles bij de hand om het goede in ons te ontwikkelen, om met onze talenten en creativiteit een werkzaam leven te hebben dat bijdraagt aan onszelf, de aarde én aan de ander. Een overheid die dienstbaar is aan ons, biedt daarbij ondersteuning en dan is overvloed een vanzelfsprekendheid. Grote woorden?

Wat nú de status quo is, komt ook voort uit een gedachte namelijk deze:

“de economie moet groeien; stilstand is achteruitgang”.

En dat is toch goed gelukt. En omdat ík het resultaat abominabel vind laat ik graag die andere gedachte toe:

“DE AARDE IS ER VOOR DE MENS EN WIJ ZIJN ER VOOR ELKAAR”

 

Wat kan mij nou gebeuren ….

Nouveau

Knap geschreven interview door Annette Wierper voor Nouveau april 2015 en prachtige foto’s van ons huis door Denise Keus. Wat een topvrouwen allebei. Dank jullie wel vrouwen!

LifeStyle Liesbeth Steur

Viva los novios!

Ons eerste Spaanse huwelijk. Als zakelijke partners van de vader van de bruidegom kunnen we niet worden overgeslagen. Eigenlijk kunnen Spaanse novios niemand overslaan, geen oom en geen tante en geen buurvrouw. Dat zal later blijken.

Het is half zeven in de middag als we bij de Iglesia de Nuestra Señora de Rocamador aankomen. De thermometer van de farmacia waar we zojuist langs liepen, vertoonde alleen twee rode knipperende streepjes. Dat gebeurt vaker als de vijfendertig graden zijn gepasseerd. We wachten buiten op het bruidspaar en ondertussen schudden we handen, zoenen we mooi opgemaakte gezichten en maken we praatjes. De vrouwen bewonderen elkaars jurken. ¡Que guapa! is de meest gehoorde uitroep. De naaldhakken fascineren me. Geen vierkante centimeter egale stoep in het hele dorp en toch komen de meisjes waar ze zijn moeten. Naast me in de kerkbank zitten vrouwen te waaieren met hun waaiers. Ik profiteer ervan. Ongemerkt begint de mis. De lagen stof op het prachtige retabel vallen me op terwijl de oude priester zijn verhaal monotoon afdraait. Niemand luistert. Iedereen is met zichzelf of de ander bezig. En toch zit de mis ingebakken. Ze weten precies wanneer te staan, te zitten of te knielen en alle teksten – van het met veel inzet enigszins vals zingende koor – worden meegezongen. De kerkdienst duurt nog geen uur en zelfs tijdens de viering van de eucharistie is de stilte de grote afwezige. Na de dienst volgt het belangrijkste deel van de trouwplechtigheid: de zegen halen bij Nuestra Señora de los Remedios, de beschermheilige van het dorp. Het is een hele onderneming om bij de kapel boven op de berg te komen, maar de familie begeleidt het kersverse echtpaar. Wij gaan vast naar het Convento de San Pedro, het plaatselijke luxe hotel met de allergrootste zalen van de streek, waar we feest gaan vieren. Het is halftien als het hek naar het terras opengaat. De mensen stromen naar binnen. Overal staan bars. De gesprekken gaan over de hoeveelheden voedsel en drank, over wat het allemaal niet kost, over wat ons nog te wachten staat en over wie er wel en niet zijn. Geld speelt geen rol. Het beste van het beste is niet goed genoeg. Tot ieders tevredenheid en onze oprechte verbazing. Ik stel vragen en mijn Spaanse vrienden die daar inmiddels aan gewend zijn,  weten haarfijn uit te leggen hoe de familiebanden in elkaar zitten, dat we jamon van de echte pata negra snoepen en dat ik de kaas uit Carbajo niet mag overslaan. Er wordt met aandacht voor mij gezorgd. Weigeren is moeilijk. Hoewel ik weet dat me nog een heel diner te wachten staat waar nog zo´n 270 andere gasten bij zullen zijn. Oud en jong. De middenstanders, de notabelen en de hele, maar dan ook de hele familie. Behalve dan die ene oom uit Madrid. Hem wordt nog steeds kwalijk genomen dat hij zijn gezin in de steek heeft gelaten.

Om elf uur mogen we de eetzaal in waar de airconditioning op volle toeren draait. Het bruidspaar met ouders zit op een podium zodat ze de zaal kunnen overzien. We zijn ingedeeld aan de tafel van de broers en zus van onze compagnon. Hun kinderen zijn er ook. De jongens zijn gepassioneerde motorsporters. Ze kunnen verhalen over de Grand Prix van Jerez de La Frontera waar ze zijn geweest en waar ze Pedrosa hebben zien winnen. Ze werken in de garage van hun vader. Twee anderen zijn bij de Guardia Civil. De jongen treedt in de voetsporen van zijn vader Manolo en het beeldschone tengere meisje dient in Guadalajara. Ze is geen beginneling blijkt uit haar verhalen. Haar vriend, ook bij de Guardia, kan dat beamen. Manolo zit naast mij.  Hij is een grote, donkere man van tegen de vijftig. Zijn pensioen staat voor de deur. En daar verheugt hij zich op. Hij heeft nog meer grappen en grollen dan anders. Hij is op dreef. De hele tafel ligt regelmatig dubbel. Soms staat hij ineens op, zwaait met zijn servet boven zijn hoofd, gebaart de hele tafel hetzelfde te doen en roept boven alle lawaai en muziek uit: ¡Viva los novios! Alle 269 mensen kijken naar ons, strekken hun armen in de lucht en roepen in koor: ¡Viva los novios! Er wordt geklapt. Dan gaat iedereen weer door met eten en praten. De jeugd slaat de meeste gangen, die in een razend tempo worden opgediend, over. Alleen de langoustines en gambas vallen in de smaak en het toetje. Tegen half één is het diner afgelopen. Toñi, de moeder van de bruidegom deelt persoonlijk cadeautjes uit. Ze wordt geholpen door de bruidsmeisjes. De mannen krijgen een blikje met sigaartjes, de vrouwen een oogschaduwsetje. De cadeautjes zijn gedurende weken met aandacht en liefde ingepakt, dat is te zien en worden nu met inhalige gretigheid uitgepakt, waarna de eetzaal leegstroomt en de danszaal vol. De mannen staan al met volle glazen bij de bar. Het is tijd voor de cuba libres, whisky-cola´s en gin-tonics. Om twee uur wordt eindelijk het dansfestijn geopend door het bruidspaar. In de zwoelte van de avond, buiten op het terras onder de palmbomen, kijken we elkaar met veel begrip aan. Genoeg is genoeg. We sluipen weg richting auto samen met de stokoude tantes van wie nog één een rijbewijs blijkt te hebben en een auto. We helpen ze met instappen.

“Dank je en nu moeten jullie terug om te feesten!” roepen ze ons welgemeend toe.

“Si, si! No te preocupes!” is ons antwoord. We zwaaien tot ze uit ons zicht zijn verdwenen. Dan stappen we zelf in de auto. Met open ramen en de wind in ons haar rijden we naar huis, de nacht in en de stilte tegemoet.

Page 2 of 4

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén

%d bloggers like this: