Liesbeth Steur

verteller van waargebeurde verhalen

Category: 1000 woorden plus

Winterochtend in Extremadura

Onze boerderij vanochtend om 9 uur.

Oh die prachtige winterdagen hier. Die verhogen de schoonheid van de natuur en veraangenamen mijn leven op ongekende wijze. De diepe rust van zo’n dag maakt mijn hoofd stil.

De “long read” die hier volgt speelt zich af op zo’n winterochtend in 2006.  Dit verhaal schreef ik op 12 december van dat jaar, toen we op onze eerste “Tour of Duty” waren op het Iberische schiereiland. Voor wie het niet weet: wij woonden hier eerder van 2005 tot 2011. Alvorens ons toen te vestigen in Portugal in 2006 deden we woon- en werkervaring op in Extremadura, Spanje, aan de andere kant van de grens. We hadden een makelaardij en dit verhaal stamt uit die periode.


“Koffie?”

“Graag, met melk.”

“Coen en jij? Met suiker en een chupito er in?” Paco kijkt Coen aan met een twinkeling in zijn blauwe ogen.

“Ja, doe maar aguardiente.”

Ik zucht.

Hotel Ibérica, Valencia de Alcántara

Het is zondagochtend acht uur. We staan aan de bar van Hotel Ibérica, samen met wat jagers die laat zijn. Onze Spaanse BV voor de makelaardij is in oprichting en de aandeelhouders zijn aan het werk. We zijn dus serieus in zaken gegaan. De website gaat deze maand de lucht in. We verzamelen hier bijna iedere zondagochtend. Zondag is de enige dag dat de kapperszaak van Paco gesloten is en we gezamenlijk kunnen gaan praten en onderhandelen met boeren die hun land en huis willen verkopen.

Peluqueria Paco 2009

Na de koffie nemen we afscheid van de jagers die hun jachtgeweren nonchalant over de schouders dragen of op de grond hebben gezet tegen de bar aan. Ze lijken sterke verhalen te vertellen, maar die interpretatie van de luide discussies boven het geluid van de televisie uit kan een vergissing zijn van mij. Er worden nog wat grappen gemaakt en dan stappen we in de turkooizen Fiat Panda van Paco. Het is een heel oude Panda die niet onder doet voor een jeep. De Panda gedraagt zich prima op de hobbelige zandpaden vol gaten. Vaak nog beter dan een moderne 4WD vanwege zijn lage gewicht. De Panda loopt zelden vast in de modder. De auto is schoon en opgeruimd. De stoelen zijn bekleed met veelkleurige katoenen kleedjes. Achterin liggen Paco´s attributen voor het landleven en de jacht: laarzen, wandelschoenen, gedroogde bossen geneeskrachtige kruiden, een zonnehoed, munitie en een groot jachtgeweer. De auto ruikt naar rozemarijn. We praten Spaans en Duits door elkaar. Paco spreekt langzaam en gearticuleerd. Hij legt op allerlei manieren uit wat hij wil vertellen. Doet er alle moeite voor dat we elkaar begrijpen. Na een tijdje rijden op de nationale weg slaan we een zandpad in. Paco rijdt rustig en wijst op van alles dat hem voor ons interessant lijkt.

“Wat gaan we vandaag eigenlijk doen?” vraag ik. Het programma is altijd een verrassing. Paco schrijft het scenario voor zo´n dag, maar de regie is niet Noord-Europees. Hij heeft wel verteld wat we ongeveer gaan doen en dat was gisteravond. Meestal betekent hier een nieuwe dag ook nieuwe kansen.

“Oh, ik heb een afspraak gemaakt met Emilio. Hij is de eigenaar van de bar in Aceña. Je weet wel die zo rustiek is verbouwd door zijn zoon José-Luis die de bar ook runt. Het heet weliswaar nog steeds naar zijn vader: Ça Emilio. Hij heeft een huis te koop in een gehuchtje dat uit ongeveer acht huizen bestaat. Hij zou de andere eigenaren optrommelen. Die willen allemaal verkopen. Dus een heel dorp met grond. Dat leek me een prachtkans.”

La Huerta Chica (De kleine moestuin)

We praten verder over de mogelijkheden van zo´n dorpje en de illusie is geboren.

Het is het mooiste winterweer van de wereld. Strakblauwe, kurkdroge wintersport lucht met schel licht van een zon die wel warmte geeft. Nu is het nog een paar graden boven nul maar straks rond twaalven is het vijftien graden of meer. De tocht voert langs ommuurde landerijen, bossen met kurkeiken en olijfboomgaarden. Het pad wordt smaller en smaller door de wildgroei van de bramen. Het is lang niet gebruikt. De weg is te overwoekerd om verder te rijden dus parkeren we de auto vlakbij het gehucht en stappen uit.. Het is windstil. De vogels maken het enige geluid. De lucht knispert in mijn neus. We lopen naar het groepje huizen. Het zijn twee rijen ruïnes die schuin achter elkaar liggen. Een broodoven staat er tussen in. Die was voor algemeen gebruik. De alberca (betonnen wateropslagbak) staat vol water.

De brommer van opa

De citrusbomen dragen vrucht ondanks hun verwaarlozing. We plukken sinaasappels en mandarijnen als ontbijt. We lopen over de velden achter de huizengroep en volgen de waterader. De bron ligt iets naar boven. Paco vertelt van alles over de plantengroei, de bomen, over hoe de mensen hier vroeger met hele families leefden en de kost verdienden. De lege schuren zijn stille getuigen van de voorraden die hier eens lagen. Voorzichtig gaan we de ruïnes binnen.

De ruïne van Emilio

De half ingestorte daken, rondvliegende vleermuizen, spinnenwebben en andere bewoners maken dat we goed uitkijken. Wanneer we alles hebben gezien, zoeken we een plekje in de zon. Emilio en zijn kornuiten zijn er nog niet. We eten ons ontbijt. De sinaasappels zijn bitterzoet. De smaak explodeert in mijn mond. Het lange wachten wordt onderbroken door de schietoefeningen van Paco en Coen.

Schietoefeningen

Dan verschijnt Emilio met twee andere eigenaren. Hij draagt een grote bril met sterke plusglazen. Hij praat snel en, Extremeño. Paco vertaalt. Ik leer. Ja, de huizen zijn te koop. Niet allemaal. Er is één eigenaar die dwars ligt en die heeft nou net van een rijtje de tussenliggende huizen in bezit. Geen enkel detail blijft onbenoemd. De bomen, de geschiedenis, de moestuin, het water, de eigen bron en niet te vergeten de locatie zo vlakbij het dorp.

Bij iedere aanprijzing horen we de prijs stijgen.

“Is er licht? Is er telefoon?” vraag ik langs mijn neus weg.

“Nee, nog niet. Maar het is vlakbij en heel makkelijk hier naar toe te brengen. Dat kost niet zo veel.”

“Wat is de prijs?” vraag ik aan Paco.

Paco doet navraag. Heel omzichtig.

“Wat vind jíj het waard?”

We praten wat heen en weer. Coen weet meestal de waarde goed te schatten. Niemand wil eigenlijk een prijs noemen, dus gooit Coen op het juiste moment een balletje op. Ze gaan meteen in protest. Het is te laag, het is veel en veel te weinig. Of we wel weten wat dit allemaal voor waarde heeft.

“Zonder elektriciteit, zonder telefoon, zonder ADSL? Zonder behoorlijke toegangsweg?” zegt Coen.

“Dat zijn belangrijke zaken voor buitenlanders die hier willen wonen. En ook voor Spanjaarden die een tweede huis zoeken.”

Als Coen is uitgepraat en Paco heeft vertaald gaat Emilio onverstoorbaar door met zijn betoog.

“Mijn grootouders hebben dit opgebouwd. Grootvader kon een stukje land kopen na lang sparen. Onze ouders zijn hier geboren en getogen en wisten het te behouden ondanks de armoede en dankzij de smokkel. Ook wij zijn hier opgegroeid. We hebben op het land gewerkt. We verbouwden kikkererwten, bonen, graan en nog meer. En kijk, hier. Hier was de moestuin. De aardappelvelden en daar, kijk daar! Daar staan alle fruitbomen. Hier, kom mee. Proef hoe heerlijk die sinaasappels zijn en ´s zomers, je moet hier van de zomer komen dan zijn de vijgen overheerlijk. Die vind je nergens zo. Weet je. We liepen van hier naar school. Dat was een uur heen en een uur terug. Ook in de regentijd. Dan regende het de hele dag, weken achter elkaar. We waren arm en hadden maar één paar schoenen. We liepen dan op blote voeten, ook in de winter en deden pas op school onze schoenen aan. Nee, regenjassen hadden we ook niet. En als het lente werd dan moesten we helpen op de velden. In de zomer waren we rijk. Er was dan veel eten voor iedereen. En later, toen de vraag naar de producten verdween en wij, jonge mannen, werk kregen bij de aanleg van de pantano (het drinkwaterreservoir) van Valencia de Alcántara kwamen we hier alleen nog maar voor de moestuin. We konden een appartement kopen in het dorp. Hoog en droog. Snap je nu waarom het zoveel waard is?”

We knikken. Paco beaamt alles tijdens het vertalen. We drukken de mannen op het hart dat we het heel goed begrijpen, bedanken uitvoerig en nemen afscheid. Als we in de Panda stappen is het drie uur later. We zijn een ervaring rijker en dit dorp komt niet in de verkoop.

“Was het normaal dat de mensen hier smokkelden?” vraag ik als we eenmaal rijden.

“Ja, ik heb ook gesmokkeld”, begint Paco.

“Hoe kan dat nou, je bent pas vijftig. Werd er toen nog gesmokkeld?”

“Ja, jazeker. Het was hier armoe troef. Je kunt je dat niet voorstellen hé, dat het zo kort geleden was. We hadden echt honger. We gingen na de lagere school ook niet door met leren. Iedereen in de familie moest geld binnenbrengen. Ik was veertien toen ik voor het eerst mee mocht met mijn vader”, vervolgt hij.

La Sierra Fría vormt de grens met Portugal

“Dat ging te voet door de Sierra Fría naar Portugal, naar de dichtstbijzijnde grote stad Portalegre op zo´n dertig kilometer van hier. Daar kochten we luxe producten, koffie, thee en sigaretten. Meestal hadden we een ezel bij ons die de last droeg. En alles gebeurde in de nacht. In de Río Sever, de grensrivier, waren doorwaadbare plaatsen. In die jaren zestig regende het vaker en stroomde er meer water door de rivier dan nu. Dat maakte het oversteken in de winter lastig. Wanneer we veilig thuis waren, werden de jonge jongens, vanwege hun lengte, met de smokkelwaar naar Cáceres gestuurd, dat is toch bijna honderd kilometer reizen.

Dat was drie nachten lopen over de heuvels en door de velden. Overdag lieten we ons niet zien. Verstopten we ons in het koren of achter de grote, oude kurkeiken. De Guardia Civil stond overal op de uitkijk. Als je gepakt werd kreeg je er ongenadig van langs. We waren dus zo waakzaam als de pest.

Eenmaal in Cáceres verkochten we alles voor een goede prijs en dan moesten we weer terug naar huis. En de hele weg op blote voeten. Toch prijsde je jezelf gelukkig als je in de grensstreek woonde. Er was altijd een beetje inkomen waarmee onze ouders een stukje grond konden kopen om zelf eten te verbouwen. Toen de situatie echt nijpend werd, vertrok mijn vader naar Frankrijk om te werken als gastarbeider en later ging hij naar Duitsland. Ik ging door met smokkelen. Mijn jongere broertje en zusje waren nog te klein om mee te helpen, die mochten nog naar school. En op een dag ging mijn moeder naar mijn vader toe. Wij bleven bij opa en oma.

Ik was toen zestien en na het vertrek van mijn moeder zag ik mijn kans schoon om op avontuur te gaan.

Naar Madrid. Maar zelfs op afstand bestierde mijn moeder het gezin nog. En dat zonder internet en mobiele telefoon. Ik moest naar Duitsland komen. En ja, moeder is heilig. Daar heb ik zes jaar gewerkt in fabrieken en kwam terug als een rijk man. Met wat je nu noemt een surfbusje. Met stickers van Che Guevara. Met de spirit van de seventies. Met heel lang haar. Het dorp was te klein voor me, toen. Daarom ging ik naar Barcelona om te werken en mijn kappersdiploma te halen. Eenmaal weer terug in het dorp kwam ik Toñi tegen. Ze was jong, mooi, lief en onder de indruk van mij. Ik wilde met haar trouwen en naar Ibiza verhuizen. Daar gebeurde het tenslotte.

Een kapperszaak met haar samen voor de rich and the famous, dat was mijn droom.

Maar zij wilde niet weg bij haar moeder. We trouwden en trokken vanzelfsprekend bij haar moeder in. In het huis achter de arena. Haar vader was jong gestorven en moeder had in haar eentje de twee kinderen grootgebracht en de churrería, de populaire coffeeshop waar je churro´s ontbijt met café con leche, draaiende gehouden; later met behulp van de twee kinderen. Ik was verliefd. We kregen kinderen. Toen ben ik hier in het dorp mijn eigen kapperszaak begonnen en heb ik Toñi opgeleid. De churrería ging naar haar broer en zijn gezin. We hebben nu ieder een eigen zaak daar boven, op dezelfde etage. Zij voor vrouwen ik voor mannen. Kom maar eens kijken.” Hij wijst naar boven, naar een pand naast Hotel Ibérica waar we inmiddels weer staan geparkeerd.

“En woon je nog steeds achter de arena?”

Paco zucht.

“Ja, nog steeds.”

“Toe nou! Al 25 jaar bij haar moeder in huis?”

“Nee, niet in huis. We wonen boven haar. Zij woont beneden. Er is een grote patio waar aan de andere kant het huis staat van mijn zwager en zijn gezin. En echt ik heb alles geprobeerd maar ze wil niet weg bij haar moeder.”

Valencia de Alcántara

Het is ongewoon druk op de Paseo. Overal staan dure auto´s geparkeerd. Het lijkt wel de PC in Amsterdam. De bar van Hotel Ibérica staat vol met chique jagers uit Madrid. Ze lijken zo uit een reclamecampagne van Barbour te zijn gestapt. De jacks en bodywarmers zien er nieuw uit, hoewel als ik goed kijk, ontwaar ik bij sommige jagers bloedspetters. Hun prachtige handgemaakte leren laarzen kunnen weer worden gepoetst en de hoeden mogen terug aan de kapstok. Tot het volgende weekend.

We bestellen een wijntje, krijgen tapas erbij, praten mee en ik loop nog snel naar de krantenwinkel om voor sluitingstijd mijn Spaanse zondagskrant te kopen die ik later op de middag met behulp van een woordenboek spel.

De staat, de regering, het volk en Urantia

 

Affluent Society by CoenSt

Affluent Society by CoenSt

Eigenlijk mijmer ik al een tijdje over wat er nou eigenlijk aan de hand is in de wereld. De feiten zijn bekend en ik kan zelf niet op een rijtje krijgen hoe het zo ver heeft kunnen komen. Ja, wel een beetje, zo half half en dan ga ik weer iets anders doen. En toch irriteert het me dat niemand mij een soort overzicht verschaft van hoe en wat. Misschien heb ik hem of haar gemist. Dat kan. Toevallig lees ik een boek waarin van alles staat over de kosmos, ons universum, onze wereld en de samenleving en: verrassing! Hier is een aantal hoofdstukken gewijd aan “behoorlijk” bestuur. Die hoofstukken kwamen uit de hemel vallen. Mijn mond viel open. Daar stond het in voor mij begrijpelijke taal geschreven. Ik weet zeker dat het jou ook zal interesseren. Het is zo logisch als wat. Ik begrijp nu ook Europa, Brexit, referenda en alles wat ermee samenhangt. Althans het begint te dagen bij mij. Ik citeer wat hieronder want ik begrijp ook dat je nu geen tijd hebt om zo’n boek te lezen.

Europa wil alle regelgeving in handen hebben en dat lukt aardig. De keuterboeren in Portugal kunnen niet voldoen aan de Europese regelgeving. De investeringen zijn te hoog voor deze mensen. Dus is de stal met zes melkkoeien verdwenen. Minder werk, minder inkomen. Nu krijgt de melk coöperatie melk uit Frankrijk om te kunnen blijven draaien. Ik lees net op Facebook dat we straks zelfs niet meer onze eigen zaden mogen planten in onze eigen moestuinen.

In het boek staat onder andere:

De mens dient zijn instellingen te beheersen, in plaats van toe te laten dat hij zelf door deze voortbrengselen van de zich ontwikkelende beschaving wordt overheerst. (69:1).

Dat is er nu dus aan de hand. Een staatsbestuur is nodig om een samenleving leefbaar te houden. Een goed begin. En nu worden wij – het volk – er door overheerst.

Ik hoor altijd veel gekrakeel over rechten en ik vraag me dan af waarom er zelden over plichten wordt gesproken.

We hebben recht om alles te zeggen wat we willen. Hoe zit het dan met de menselijke plicht (vind ik) om de gulden regel toe te passen? (Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet).

In het boek staat onder andere:

De natuur verleent de mens geen rechten maar alleen het leven en een wereld om in te leven. (70:9).

De natuur zorgt voor slechts één vorm van gerechtigheid – de onvermijdelijke overeenstemming tussen gevolgen en oorzaken. (70:10).

En waarom de democratie niet goed werkt staat ook prima uitgelegd in dit boek uit 1955 met nog een waarschuwing erbij het stap voor stap te doen.

Ofschoon democratie een ideaal is, is zij het product van civilisatie, niet van evolutie. Gaat langzaam te werk! Maakt zorgvuldige keuzen! De gevaren van democratie zijn:

  1. de verheerlijking van de middelmatigheid;
  2. de keuze van minderwaardige, onwetende regeerders;
  3. het niet onderkennen van de fundamentele feiten van de sociale evolutie;
  4. het gevaar van algemeen kiesrecht in de handen van onopgeleide, trage meerderheden;
  5. het slaaf zijn van de publieke opinie; de meerderheid heeft niet altijd gelijk. (71:2)

Herken je al iets van de huidige situatie? Lees maar even verder.

Tien stappen of stadia zijn er volgens het boek, in de evolutie van een praktische, efficiënte vorm van representatief staatsbestuur, te weten:
1. Vrijheid van de persoon. Slavernij, lijfeigenschap en alle vormen van menselijke knechtschap moeten verdwijnen.
2. Vrijheid van denken. Tenzij een vrij volk wordt gevormd – wordt onderricht om intelligent te denken en wijs plannen te maken – doet vrijheid gewoonlijk meer kwaad dan goed.
3. De heerschappij der wet. Vrijheid kan alleen dan worden genoten wanneer de willekeur en luimen van menselijke regeerders worden vervangen door wettelijke bepalingen conform de aanvaarde grondwet.
4. Vrijheid van meningsuiting. Representatief staatsbestuur is ondenkbaar zonder vrijheid van alle vormen waarin menselijke aspiraties en meningen tot uiting worden gebracht.
5. Eigendomsrecht. Geen enkele regering kan lang standhouden indien zij niet voorziet in het recht op persoonlijk bezit in enige vorm. De mens hunkert naar het recht om zijn persoonlijk bezit te gebruiken, te beheersen, te schenken, te verkopen, te verpachten en te legateren.
6. Het recht van petitie. De representatieve staatsvorm veronderstelt het recht van burgers om gehoord te worden. Het privilege van petitie is inherent in vrij staatsburgerschap.
7. Het recht om te regeren. Het is niet voldoende gehoord te worden: het recht van petitie moet uitgroeien tot het daadwerkelijk sturen van het regeerbeleid.
8. Algemeen stemrecht. De representatieve staatsvorm vooronderstelt een intelligent, efficiënt en algemeen electoraat. Het karakter van zulk een regering zal altijd bepaald worden door het karakter en het niveau van degenen die er deel van uitmaken. Naarmate de beschaving vordert, zal het stemrecht, hoewel het algemeen blijft voor beide seksen, doeltreffend worden gemodificeerd, aan andere groeperingen worden verleend en ook anderszins worden gedifferentieerd.
9. Toezicht op overheidsdienaren. Geen enkele burgerlijke regeringsvorm zal nuttig en effectief zijn tenzij de burgers beschikken over en gebruik maken van verstandige methoden om ambtsdragers en ambtenaren te begeleiden en te controleren.
10. Intelligente en geschoolde vertegenwoordiging. Het voortbestaan van de democratie hangt af van een geslaagde representatieve regering: deze nu hangt af van de praktijk om voor openbare functies alleen personen te kiezen die daar technisch voor zijn opgeleid, en die verstandelijk competent, sociaal betrouwbaar en moreel geschikt zijn. Alleen door zulke voorzieningen kan een regering van het volk, door het volk en voor het volk bewaard blijven. (71:2)

 

Aan veel van de bovengenoemde punten wordt niet voldaan. Vandaar dat het is zoals het is nu. Het klinkt zo logisch! Ik lees gestaag verder. Heb nu genoeg tijd in afwachting van het nieuwe huis. Het boek heet trouwens Het Urantia Boek. Aanbevelenswaardig wanneer jij net zo nieuwsgierig bent als ik. Indien je ooit net zoveel tijd als ik wil vrijmaken om het te lezen, heb ik twee adviezen. Laat je niet afschrikken door het woord God (de allergie is groot, ik weet het) en lees gestaag door.

Nou, mijn dag zit erop. Genoeg getuinierd in 32 graden C, gezwommen, gegeten, gedronken, gelezen, gepraat en geluisterd. Zoals nu. Vlak voor zonsondergang. Geen zuchtje wind. Nog steeds warm. In de verte over de muurtjes hoor ik vanuit de “hoofdstraat” van het verlaten Spaanse dorp op de grens van Portugal flarden van een Spaanse discussie van vrouwen en mannen. Het loopt hoog op.[:en]

Affluent Society by CoenSt

Affluent Society by CoenSt

As a matter of fact it is now for some time that I ponder on what is going on in the world. The facts are known and I cannot set out in a clear way on how it could have come this far. Yes, a little bit, half and half and then I start on something different. And it still irritates me that nobody provides me with some sort of overview of how and what.

Maybe I missed out on it. That’s a possibility. It happens that I am reading a book covering everything about the cosmos, our universe, our world and the society and surprise! Here a few chapters are dedicated to “proper” administration. Those chapters were sent from heaven. My mouth dropped. There it was, written in for me understandable language. I am sure it will be interesting for you as well. It is as logical as anything. I now also understand Europe, Brexit, referendums and everything connected. At any rate it starts dawning on me. I am going to cite a few things, as I do understand that you might not have the time now to read such a book.

Europe wants to control all regulations and they are making progress. The small farmers in Portugal cannot comply with European regulations. For them the investments are too high. So the stall with six milk cows disappeared. Less work, less income. Now the milk cooperative – in order to continue production – gets its milk from France. I just read on Facebook that it will be forbidden to plant our own seeds in our own vegetable gardens.

The book says amongst other things:

Man should control his institutions rather than permit himself to be dominated by these creations of advancing civilization. (69:1).

That’s what’s happening. A government is needed to keep society liveable. A good start. And now we the people are being overruled by it.

 I always here a lot of noise about rights and then I ask myself why I seldom hear talks about obligations. We do have the right to say anything we want. But how about the human obligation (I think) to apply the golden rule? (Do not do unto others what you would not have them do unto you).

The book also mentions:

Nature confers no rights on man, only life and a world in which to live it. (70:9)

Nature provides but one kind of justice — inevitable conformity of results to causes. (70:10).

And why democracy doesn’t work is also clearly explained in this book from 1955 with the warning to do things step by step.

Democracy, while an ideal, is a product of civilization, not of evolution. Go slowly! select carefully! for the dangers of democracy are:

1. Glorification of mediocrity.

2. Choice of base and ignorant rulers

3. Failure to recognize the basic facts of social evolution.

4. Danger of universal suffrage in the hands of uneducated and indolent majorities.

5. Slavery to public opinion; the majority is not always right (71:2) 

Are you recognizing anything in the current situation? Just read on.

There are ten steps, or stages, to the evolution of a practical and efficient form of representative government, and these are:
1. Freedom of the person. Slavery, serfdom, and all forms of human bondage must disappear.
2. Freedom of the mind. Unless a free people are educated — taught to think intelligently and plan wisely — freedom usually does more harm than good.
3. The reign of law. Liberty can be enjoyed only when the will and whims of human rulers are replaced by legislative enactments in accordance with accepted fundamental law.
4. Freedom of speech. Representative government is unthinkable without freedom of all forms of expression for human aspirations and opinions.
 5. Security of property. No government can long endure if it fails to provide for the right to enjoy personal property in some form. Man craves the right to use, control, bestow, sell, lease, and bequeath his personal property.
6. The right of petition. Representative government assumes the right of citizens to be heard. The privilege of petition is inherent in free citizenship.
7. The right to rule. It is not enough to be heard; the power of petition must progress to the actual management of the government.
8. Universal suffrage. Representative government presupposes an intelligent, efficient, and universal electorate. The character of such a government will ever be determined by the character and caliber of those who compose it. As civilization progresses, suffrage, while remaining universal for both sexes, will be effectively modified, regrouped, and otherwise differentiated.
9. Control of public servants. No civil government will be serviceable and effective unless the citizenry possess and use wise techniques of guiding and controlling officeholders and public servants.
10. Intelligent and trained representation. The survival of democracy is dependent on successful representative government; and that is conditioned upon the practice of electing to public offices only those individuals who are technically trained, intellectually competent, socially loyal, and morally fit. Only by such provisions can government of the people, by the people, and for the people be preserved.

Most of the abovementioned elements are not being met with. That’s why things are as they are. It sounds so logical! I keep on reading. Having enough time in anticipation of our new house. By the way, the book is titled The Urantia Book. Recommendable if you are as curious as I am. Whenever you wish to make as much time free as I do now to read it, I have two advices. Don’t let the word God (the allergy is there, I know) scare you away and just read on.

Well, my day is over. Enough gardening in 32 degrees C, swimming, eating, drinking, reading, talking and listening. Like now. Just before sunset. Not one breathe of fresh wind. Still warm. From far over the stonewalls I hear from out of the “main street” of this abandoned Spanish village on the border with Portugal fragments of a Spanish discussion between women and men. It runs high.

 

[:]

Ik heb een geest

big_riva-aquarama-s-main3530Lieve G.,

De ochtenden vind ik hier tot nu toe het mooist. De zon die opkomt achter de berg, de natuur die weer kleur krijgt en mijn vrees voor de donkere nacht die in één hap verslonden is door het licht. 
Dat ogenblik ervaar ik als bevrijdend en iedere ochtend neem ik me voor die toestand van rust in mijn hoofd vast te houden, de hele dag en ook de avond en de nacht. Jij, G., weet natuurlijk als geen ander dat een mens niet zonder angst kan leven. Dat zou onmenselijk zijn en gevaarlijk lijkt me. Zonder angst hoeft het levende mechanisme dat mens heet per slot van rekening niet op zijn hoede te zijn. Niets wordt herkend als levensbedreigend, ik zou maar in het wilde weg leven en waarschijnlijk veel te hard van stapel lopen.

Nu, na al die weken wordt mijn blik wel steeds meer helder. De kunst is – en zeg me als het niet zo is – om de angst te ervaren en niet de overhand te laten krijgen. Dat geldt ook voor die andere beperking: honger. Gelukkig kon ik tot nu toe iedere dag een visje vangen en bramen plukken.

Grappig eigenlijk hoe ik nu pas – hier op dit onbewoonde eiland – angst en honger duidelijk ervaar als een beperkend mechanisme. Het maakt me onrustig en het drijft wel mijn bewustzijn omhoog. Maar ook weer niet echt heel hoog omdat ik mijn best moet doen om te overleven. En dat is de beperking.

Waarom kan ik hier in die eindeloze stilte op dit zilte strand en het hoger gelegen bos niet tot hoger bewustzijn komen? Ik moet toch wat? Zonder internet, mobiele apparaten, mijn vrienden en familie. Zeeën van tijd om mezelf van binnen te bekijken. In de levende wereld zou ik een moord doen voor zoveel tijd. Vandaar dat ik heb besloten het nu en hier te doen. Dit is mijn kans. Van de nood een deugd maken heet dat toch?

En dan ontdek ik dit. Ik weet dat ik vertel wat jij allang weet. Het gaat ook niet om bevestiging hoor. Ik moet schrijven om mijn denken te ordenen en vooral om mezelf te begrijpen. Gelukkig dat ik mijn schrift en vulpen bij me heb en zelfs extra inktpatronen. Alsof ik wist wat me te wachten stond.

Ik heb ontdekt dat ik niet alleen maar een fysiek mechanisme ben. Ik heb een geest. Die is er. Echt. En hij staat mij ter beschikking.

Ik kan met mijn vrije wil de geest die in mij zit, inschakelen om keuzes te maken. Om angst te overwinnen, om honger te beschouwen totdat ik wat te eten heb. Iedere keer als ik een grens over ben gegaan, iets fysieks heb overwonnen met behulp van de geest, kom ik in rustiger vaarwater. Dan wordt het stil in mijn hoofd. En dan gebeurt het: ik besluit daarna altijd de lat wat hoger te leggen. Dus ik schep iets nieuws om te overwinnen. Stap voor stap klim ik de berg op. Iedere dag een stukje verder. Trouwens wel fijn dat ik mijn Victorinox zakmes bij me heb zeg. Bijna hadden ze het geconfisqueerd op het vliegveld. Na lang soebatten mocht ik het houden. Dat mes dat helpt enorm bij het maken van een pad door het struikgewas.

Straks op de top is het eiland van mij, dan beheers ik angst en honger en ben ik vrij. Ik weet zeker dat ik dan fluitend naar beneden loop en dat daar op het strand de beloofde Riva ligt die mij terugbrengt, naar het vaste land.

Zo te leven is voor mij de enige weg G. Mijn streven naar inzicht gaat nou eenmaal altijd gepaard met het overkomen van ingewikkeldheden of ik ze nu zelf heb bedacht of dat ze er ineens gewoon zijn. Iedere keer weer een finest hour.

En dat heb ik nu gezien G. Ingewikkeldheden zijn beperkingen die een mens vrijer kunnen maken. Het klinkt wat paradoxaal en zo ervaar ik het wel.

Als ik maar de balans kan houden tussen het levende mechanisme dat ik ben en de geest die ik heb.

Ja ik weet dat je weet G. Al vanaf het begin. Ik zie je al voor me terwijl je deze brief leest. Dus stuur nou maar die Riva. Het is volgens mij tijd voor een Chianti met een stukje brood en olijfolie.

Time is on my side …

Stationsklok Soms bekruipt me het gevoel dat een dag geen 24 uur meer telt, maar 18 of minder. Wát ik ook doe, hoe goed ik de boel organiseer, het maakt niet uit, de tijd is te kort. Toen ik ontdekte dat die gedachte de overhand begon te krijgen, heb ik het aandacht gegeven.

Want zeg nou zelf, er is niets veranderd sinds het begin van de schepping. De aarde draait om de zon, de maan om de aarde en dat tempo bepaalt onze tijd. Hadden onze prille voorvaderen last van gebrek aan tijd? Nee, ik denk het niet. Ze deden hun ding om te overleven en als het donker werd zochten ze hun hol op.

Had Napoleon last van gebrek aan tijd? Ik denk het niet. Ondanks dat hij toch een druk bezette agenda. Overal moest hij strijd leveren en dan nog al zijn vazallen in zijn nieuwe landen van advies dienen. Maar gebrek aan tijd? Nee.

En dan dichterbij huis: hadden de generaties uit de eerste helft van de twintigste eeuw gebrek aan tijd? Nee. Die kregen juist steeds meer tijd. Er kwam elektrisch licht, de auto verscheen in het straatbeeld, er werden uitvindingen gedaan die het leven verlichten in fabrieken en huishoudens. Wat een opluchting moet dat zijn geweest. Die generaties ervoeren luxe. Al was het maar door de zekerheden die geboden werden.

Ineens was er tijd over. De PTT deed het, schoon water werd geleverd en de riolen werden aangesloten. De nutsbedrijven waren zekerheden in het leven. Postbezorger was een eervol beroep. Zelfs het ziekenfonds bood een vangnet zonder dat een mens hoefde te kiezen.

Inderdaad, vroeger was niet alles beter mede door de grote oorlogen. Zonder die werelddrama’s was de consumptiemaatschappij en de verslaving daaraan niet in zo’n rap tempo op gang gekomen.

Affluent Society by CoenStAffluent Society by CoenSt

Nu zit ik relaxed buiten op het terras onder de markies in de schaduw aan mijn laptop te schrijven. Mijn smartphone ligt naast me en ook de tablet is paraat. Ik heb een oortje in waar ik alle muziek van de wereld die in brand staat in kan laten klinken. Terwijl ik schrijf zie ik in de rechterbovenhoek welke mails er binnenglijden. Twee seconden maar hoor, dan is het weer weg. En dat is precies genoeg tijd om te weten wie wat van me wil.

Ik beschik over alle informatie 24 uur per dag. Is dat een verworvenheid? Ik vind het erg makkelijk dat ik bij allerlei goede vertaalwoordenboeken kan; recepten kan opzoeken als ik zelf niet geïnspireerd ben om te verzinnen wat ik wil eten en Coen zag ik laatst uitgebreid kijken naar een tutorial over de dieselmotor. Dat had hij net nodig omdat de motor van zijn boot kuren vertoont. Ook kan ik van alles lezen over kunst en de makers daarvan. Ja, in mijn ogen is het een verworvenheid.

En toch is er iets verschrikkelijks aan de hand!

… ER IS GEEN TIJD …

voor het allerbelangrijkste in een mensenleven

En wat kan nou het allerbelangrijkst zijn? Gezondheid? Liefde? Spiritualiteit? Werk? Geld?

Nee, niets van dat alles. Dat zijn allemaal bijna automatische gevolgen van de aanwezigheid van dat ene. Dat wat je tot mens maakt:

WAARDIGHEID

Zonder dat is er nooit sprake van een goed leven of zelfs van een acceptabel leven.

Om waardigheid te verwerven heb je tijd nodig voor bewustwording. Tijd voor overpeinzing van de dingen die je tegenkomt in je leven en vooral over hoe je daarop reageert. Tijd heb je nodig om je denkwereld te onderzoeken.

We are what we think

Gedachten geven aanleiding tot emoties die wel honderd jaar kunnen aanhouden. Die zijn eigenlijk niet van jou, net als je gedachten die er zomaar lijken te zijn. Zonder kennis weet je nooit wat je drijft, ken je niet het verschil tussen een emotie en een gevoel. Er valt dan geen waardige manier van leven te ontwikkelen.

Waardig naar jezelf en waardig naar je medemens, dat is een menswaardig bestaan

En het zijn nu juist de verworvenheden van deze tijd die in de weg zitten. Tijd besteden aan sociale media. Televisie kijken, kranten lezen, filmpjes kijken. Je propt je hoofd vol met nog meer informatie die niet ter zake doet en het houd je weg van leven. Hoewel je denkt dat het andersom is. Je leeft omdat je gezien wordt. Door de ander. Niet door jezelf.

Het is een real life Matrix zeg ik maar even voor het gemak. Als slaven die denken dat ze vrij zijn, zo zie ik de mensen leven. Iedereen doet iedereen na. Iedereen hunkert om ergens bij te horen. De identiteit wordt bepaald door iets buiten de mens. Het wordt gedirigeerd door een ander. Het komt in ieder geval niet door zielsontwikkeling en ervaring. Want zou je daaraan werken dan zou je ook de handen ineenslaan om de wereld gezond te maken.

Een menswaardig bestaan heeft in zijn kielzog VREDE!!

Een menswaardig bestaan bestaat bij de gratie van bewustwording. 

Toets of jouw reactie, jouw handelen gefundeerd is in goedheid en of het de schoonheidsprijs verdient.

En dan volgt de vraag: Hoe doe ik dat?

Waar begin ik?

Kan ik het trainen?

Ja, je kunt het trainen net zoals je een sixpack bij elkaar kunt trainen of een hole-in-one kan leren slaan. Dat is een kwestie van vaak doen, doorzetten en nooit opgeven. Je ergens in bekwamen (in stil zijn bijvoorbeeld) – met als doel een nieuwe levenshouding – kan alleen met discipline, humor en vallen en opstaan.

Als je het dáár druk mee hebt doe je wat je als mens te doen staat.

Tijd voor jezelf, tijd voor niets doen en overpeinzing.

Tijd voor jezelf, tijd voor niets doen en overpeinzing.

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén

%d bloggers like this: