Liesbeth Steur

verteller van waargebeurde verhalen

Category: Blog (Page 1 of 52)

De blauwe hemel


Mijn ligbed aan de rand van het zwembad staat voor de helft in de zon en voor de helft in de schaduw. Er staat een koel briesje, de ochtendzon wint aan kracht, het water kabbelt en de hemel is diep blauw. Geen vliegtuig te bekennen. Geen wolkje aan de lucht. Ik kijk net zolang naar dat diepe blauw totdat ik erin opga. Ik voel me zo stil worden als de blauwe lucht en net zo onbeweeglijk. Niets kan mij beroeren.

Stel dat de ware aard van de mens de blauwe hemel is, dan zijn de wolken, groot, klein, wit of grijs, de gedachten die ongevraagd en altijd langs drijven. Ze zijn niet permanent. Ze drijven voorbij net als gedachten. Behalve dan die gedachte waarmee je je onbewust verbindt. Die blijft meteen hangen en veroorzaakt ongemak.

Het leidt je weg uit de enige werkelijkheid die er is: het hier-en-nu.

Eigenlijk is onze ware aard als de hemel: constant en onberoerd. Zelfs een wolk heeft geen invloed.

Zodra ik merk dat er een ongemak in mij naar boven, weet ik dat ik aan een wolk ben blijven hangen en dus een niet-onderzochte gedachte voor waarheid aanneem. Om de oorzaak van dat ongemak te begrijpen stel ik mezelf verschillende vragen. Deze drie bijvoorbeeld:

1. Gaat deze gedachte over iets wat werkelijk op dit moment – hier en nu – aanwezig is?

2. Is deze gedachte aardig, liefdevol en toont het compassie?

3. Is deze gedachte nodig? Is het essentieel voor het geluk van mens en planeet en is het vereist voor mijn overleving?

Ik weet zeker dat je antwoord 3 x nee is. De realiteit is namelijk altijd vriendelijker dan welke gedachte of overtuiging ook. En als je antwoord 3 x nee is, weet je dat je een leugen voor waarheid aanzag.

Ik ben de blauwe hemel en alert op alle wolken, ook al zijn ze nog zo klein.

 

Ma grand-mère (2)


Rond 1926 wordt er geleefd zoals nu. In familieverband. Met werk en vrije tijd. Met huisdieren. Met de natuur als rustgever. Met plezier. Met ruzie. Met lekker eten en soms niet. De zon gaat op en onder. Er is een ijskast en een auto. Het levensritme toen is hetzelfde als nu. Net als de dromen, de wensen en de verliefdheden. Deze tijd heeft zware stoorzenders die afleiden van deze essenties. En die stoorzenders kunnen uitgezet worden. Daar zijn we helemaal zelf verantwoordelijk voor en ook nog eens helemaal vrij in.


Zondag is haar zaak gesloten. Hij – ambtenaar bij de belastingdienst – is ook vrij. Zondag is de dag van tijd voor elkaar en voor het gezin. Hun kinderen zijn beginnende pubers en stappen nog niet op zaterdagavond. De oudste zoon is van het grote-jongens-kattenkwaad op het randje, de dochter is op de leeftijd dat ze zich schaamt voor haar hippe moeder met enkelbandjes en gelakte nagels en de jongste zoon is nog zoet. Zijn kattenkwaad-tijd raakt hij in 1942 kwijt in de Japanse interneringskampen want met al die dwangarbeid is daar geen tijd voor. Hij heeft het later wel ingehaald in de vorm van het vrijbuiter zijn en zich niets gelegen laten liggen aan “hoe het hoort”. Trouwens hun oudste zoon zit midden in de Slag om de Javazee en ontsnapt op miraculeuze wijze aan de dood en dochterlief leert de kampen ook van binnen kennen. Zijzelf en haar man blijven buiten de kampen alhoewel zij wel door de Kempetai wordt aangepakt. Haar rode haardos is spierwit als ze na zes weken weer voor de deur staat. Dat zegt veel. Alleen zij zegt niets. Nooit.

In het gezin zijn altijd honden. Grote, kleine, stoute en eigenwijze. Deze herdershond is een favoriet van haar. Die gaat overal mee naar toe. Zelfs in de auto zoals je ziet op de foto.

Zij is altijd tot in de puntjes verzorgd. Altijd. Haar rode haar zit volgens de laatste mode en haar kleding ook. Haar lichtblauwe ogen intimideren. Ze geldt als lang in het land waar ze woont. Ze is een ambitieuze, vooruitstrevende vrouw. Je zou haar feministe van het eerste uur kunnen noemen. Hoewel ze dat misschien wel als belediging zou ervaren. Ik vermoed dat zij die hele beweging onzin zou hebben gevonden. Ze doet namelijk altijd wat ze wil doen en laat zich niet hinderen door afkomst, vrouw of moeder zijn. Ze is een ondernemer en weet als geen ander dat de wereld voor iedereen open ligt. Verantwoording nemen voor het eigen leven is haar eerste natuur. Haar tweede natuur is die levenshouding bij te brengen aan haar kinderen en kleinkinderen. Door het voor te leven en iedere vorm van gezeur in de kiem te smoren.

Kijk ze zitten die twee. Ze wachten geduldig op haar man die de foto aan het nemen is. Ze gaan een ritje maken. Even de stad uit en de bergen in. Naar de koelte toe. Bijpraten en uitwaaien en hij, de herdershond kijkt gedwee want hij weet dat hij straks vrij mag rondrennen.

#PHOT (Photo On Thursday en soms on Tuesday) is een initiatief van Karin Ramaker.

Stilstand is vooruitgang

Mijn dagen tellen vele momenten waarop de tijd stil lijkt te staan. Dat is natuurlijk niet zo. Tijd tikt in de perceptie van de mens altijd maar door. Dus ook in de mijne. En toch zijn er die momenten. Mijn #PHOT blog (Photo on Thursday) gaat meestal over zo’n moment als ik tenminste op dat moment in de positie/in staat ben om een foto te maken. Want die is wel nodig voor de #PHOT. Straks zul je begrijpen dat ik deze foto heb geënsceneerd.

Vandaag heb ik twee momenten vastgelegd. De eerst tijdens mijn ontbijt op het terras. Ik wist het zeker. Dit zou de #PHOT worden. Totdat ik tijdens het lesgeven een beeld zag waarbij ik vergat dat ik aan het lesgeven was.

Ik sta/lig in de schouderstand. Draai mijn hoofd naar rechts waar de leerlingen liggen. Checken of ze de schouderstand wel veilig doen. Dan draai ik mijn hoofd terug en voel de oefening in mijn hele lijf. Een lichte ademhaling beweegt als een golf van boven naar beneden. Mijn hart klopt rustig. Dan kijk ik naar boven. Ik zie mijn voeten, een deel van de overkapping van het terras, de blauwe lucht en een witte wolk. En dan gebeurt het.

Mijn denken verdwijnt en alles verschijnt.Een intens diepe stilte kruipt in mijn hoofd. Ik zie de wolk bewegen op de wind. Er is niets anders, alleen dat beeld terwijl ik in iedere cel de verbondenheid voel met alles om me heen, de aarde en de hemel. Verder is dat wat we het dagelijks leven noemen, weg. Ik heb er geen weet van. Het bestaat niet. Dat moment lijkt heel lang te duren. Dan realiseer ik me dat er leerlingen zijn. Ik draai mijn hoofd naar rechts en zie dat een aantal alweer op de grond ligt. Ik bouw in verwondering mijn oefening af.

Echt, ik geloof stellig dat tijd alleen bestaat in mijn hoofd. Misschien wel alleen bij de gratie van de materiële wereld. Natuurlijk is er een eeuwige beweging van dag en nacht zoals de ademhaling, van koude en warmte, van bloeien en sterven. En dat is iets anders dan tijdgebonden leven en tijd te kort hebben of tijd te veel. Ik realiseer dat dat geen leven is. Het is overleven.

Stilstand is achteruitgang heb ik geleerd en daar geloof ik niets meer van. Stilstand brengt volgens mij de hoogste ontwikkeling, een noodzakelijke ontwikkeling die voorbij ambitie en geldelijk gewin gaat. Noodzakelijk omdat het de enige weg is naar innerlijke tevredenheid. En zulke inzichten verschijnen bij mij altijd op totaal onverwachte momenten.

#PHOT (Photo On Thursday en soms on Tuesday) is een initiatief van Karin Ramaker.

Ik heb een idee …

Foto: Susana Moura

Weet je hoeveel ideeën dagelijks worden uitgesproken? Bij mij thuis zijn dat er veel. Ik hoor iedere dag regelmatig: “Ik heb idee!” Misschien komt het omdat ik met een kunstenaar leef. Die hebben blijkbaar een ideeënfabriek in hun hoofd. In ieder geval CoenSt wel. Ze worden geuit, ik luister en vraag me dan af: “Ja … en dan wat?”

Dat steeds maar vertellen wat voor briljant idee er nu weer verschijnt, is eigenlijk hardop denken. Want CoenSt hoeft niet altijd wat met een idee. Het komt en het gaat en  soms verschijnt het later in een andere vorm. Om je de waarheid te zeggen vind ik – pragmaticus – dat eigenlijk zonde van de tijd. Ik krijg allemaal ideeën die nuttig zijn en praktisch toepasbaar. CoenSt’s ideeën zijn concepten. Hij kan van een bestaand apparaat een heel ander ding maken waarvan ik vind dat het praktisch gezien, nutteloos is. Zoals van een stofzuiger een struisvogel. Ik moet trouwens wel eerlijk toegeven dat ik graag kijk naar conceptuele kunst omdat het me verbaasd doet staan. Het zet me op een ander been.

Gisteren gaf CoenSt een workshop conceptueel denken voor de privé school O Planeta Alecrim. Voor de leerlingen (4 stuks), wat vriendjes en de ouders. CoenSt had gezegd dat ik mee moest, dan kon ik misschien ook leren om conceptueel te denken.

Zijn presentatie was een “Keep It Stupid Simple K.I.S.S.” uitgevoerd idee, daar is hij heel goed in. Praktisch, handig en duidelijk. Wat hij vertelde was een openbaring voor mij. Het schiep in ieder geval veel begrip voor zijn manier van denken.

Hij presenteerde het verhaal als zeven stappen die nodig zijn om van een idee te komen tot een concreet tastbaar kunstwerk. En aan het einde kregen we allemaal de opdracht om een voorwerp uit te kiezen, dat op te schrijven en daarnaast een lijstje te maken van hoe je het voorwerp kunt transformeren. Want daar ging het hier over. Je ziet een object en je maakt er iets anders van.

Ik keek het lokaal rond, zoals alle anderen deden en in mijn oog viel een schort dat in de keukenhoek hing. Ik schrijf mijn lijstje toepassingen op. Je kunt een schort transformeren in een tentje, zonnescherm, afdroogdoek, je kunt er een kussen van maken, een lampenkap en zelfs een zeil voor een zeilboot. Je hoort het al. Mijn ideeën zijn allemaal praktisch toepasbaar. Ik heb nog geen ruimte in mijn brein om nutteloze dingen te verzinnen.

Later die avond en zelfs tot in bed, bleef het me bezighouden. Misschien is dat wel waarom ik geen fictie kan schrijven. Daar zie ik het nut ook niet van in.

Het leven is al ongeloofwaardig genoeg bij tijd en wijle.

Ik merk wel dat er met die workshop een kiem geplant is bij mij. Ik zal het water geven en af toe checken of er al iets boven de grond komt. Want ja, bedacht ik me vanochtend, waarom zou ik niet gewoon een verhaal verzinnen of waarom niet een schort van roestvrijstaal maken? Ik kijk ineens met andere ogen naar mijn omgeving.

Wat een vrijheid lijkt me dat, dat ik iets kan doen of maken wat helemaal geen nut heeft. Zomaar. Gewoon, omdat het kan!

#PHOT (Photo On Thursday en soms on Tuesday) is een initiatief van Karin Ramaker.

Page 1 of 52

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén

%d bloggers like this: