Liesbeth Steur

schrijver

Category: Blog (Page 1 of 57)

Religions Kill

Religions Kill by CoenSt

Vandaag startte de laatste week van het jaar waarin ik yogales geef. In deze laatste week geef ik iedere leerling een cadeau. Toen ik vanochtend de cadeautjes uitdeelde wenste ik hun gezellige feestdagen en heel veel transformaties in 2019. Want over dat laatste gaat het cadeau. Een Spaanse deelnemer zei: “Ja, jullie in Holland zijn niet gelovig zoals hier, jullie vieren daar geen Kerstmis toch? Dit cadeautje is dus voor het nieuwe jaar?” Ik keek haar aan en glimlachte.

Eenmaal thuis realiseerde ik me dat ik niet weet hoe gelovig Nederland is. Ik weet wel dat Kerstmis een van de grootste door de commercie gekaapte feesten is in het land. Zoals in een groot deel van de wereld. Het lijkt erop dat het Kerstmis anno nu niets te maken heeft met godsdienst. Of zouden al die uitbundige kerstvierders devoot zingen bij de eerste, tweede, derde en vierde adventskaarsen? Of naar een kerk gaan om hun godsdienst te belijden? Of de bijbelverhalen vertellen? En dan op de dag zelf de geboorte van het kindje Jezus in gedachte hebben? Ik krijg niet echt de indruk. Het gaat over luxe, veel eten, glitter en klatergoud. En over vreedzaam samenzijn met familie en vrienden. Dus het antwoord zou zijn: nee we zijn niet echt gelovig en ja we eten met elkaar en doen aan heel veel cadeaus.

Het valt me ieder jaar weer op dat Kerstmis in Spanje niet echt een groot ding is. Daarentegen wordt 6 januari, de dag waarop de drie koningen bij baby Jezus op bezoek kwamen, uitbundig gevierd met optochten waarin de drie een hoofdrol spelen, met je raadt het al, veel cadeaus en eten.

In Portugal heeft Kerstmis een iets grotere rol. Ook hier liggen de winkels in de stad vanaf 1 december vol met snoepgoed, chocola, noten, gedroogd fruit en paté. Veelal producten die het hele jaar door minder prominent of helemaal niet aanwezig zijn. En natuurlijk schappen vol met cadeaus. De mensen genieten van deze maand. Het maakt ze blij. Want feest betekent ook hier eten en samenzijn met familie en vrienden. Vanaf 1 december worden de goede wensen al uitgesproken. Tot na 6 januari.

Maar of ze hier op het Iberisch schiereiland nou wél gelovig zijn? Nou nee, durf ik te zeggen. De bijbelverhalen zitten wel goed in de volksaard gebeiteld. Het zijn pure tradities die niets met de kerkgang te maken hebben. God wordt in het taalgebruik wel overal bijgehaald en Pasen lijkt me in beide landen het grootste “religieuze” feest. Naar de kerk gaan ze met zijn allen als er een doop is of een huwelijk of begrafenis. En dan wel weer eten met elkaar.

De christelijke tradities zijn volkstradities geworden. Net als religieuze tradities in andere landen volkstradities zijn geworden. En werkelijk in alle landen vieren ze het op dezelfde manier. Met eten en drinken en familie en vrienden. Zonder uitzondering. Dus waarom slaan mensen dan elkaars hersenen in over een godsdienst?

CoenSt maakte ooit dit kunstwerk met de titel Religions Kill. En het is waar. Al eeuwen lang. Maar alleen door toedoen van mensen die hun wil willen opleggen aan de ander en niet van lekker eten houden. Want zolang je eet, heb je geen tijd om te doden.

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo on Tuesday, een initiatief van Karin Ramaker. De PHOT is een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema, met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

What’s in a name

 

De Indianen van Noord-Amerika gaven hun kinderen nooit een naam bij de geboorte. Pas na een tijdje. Soms duurde het zelfs een paar jaar voordat een kind de naam kreeg die bij hem paste, die het talent of de talenten van het kind uitdrukte. Wij verzinnen namen nog voordat een kind geboren is, zonder ons af te vragen of het wel de juiste is. Misschien hoeven we ons dat ook niet af te vragen. Wie weet werkt het bij ons wel zo dat de naam die de ouders kiezen voor het kind invloed heeft op de ontwikkeling van het kind. Laatst heb ik met een groepje mensen de betekenis van hun namen opgezocht. Ze waren verbaasd. Sommigen herkenden zichzelf erin en anderen dachten, oh, sluimert dat nog in me.

Onze hond Che kreeg zijn naam van ons. Hij was circa zes maanden, zat in het asiel, was uitgemergeld op straat gevonden en moest een nieuwe baas. Coen was meteen verliefd op deze hond met zijn heldhaftige voorkomen. Zijn geboortedatum was onbekend maar toen de dierenarts hoorde dat zijn naam Che zou zijn, prikte hij de datum 25 april als geboortedag. De dag van de Anjerrevolutie in Portugal. Zo’n datum past wel bij een revolutionair.

Onze Che bleek net zo’n potje onrust als Guevara. Een hond met charisma en trek in avontuur. Guevara zelf vond nooit rust. Na al zijn goede werk wilde hij de verdere wereld in om de revolutie te verspreiden. Eerst zonder succes in Congo Kinshasa, Afrika en later in Bolivia. Zijn ontembare gedrevenheid om een betere wereld te scheppen voor iedereen, werd zijn ondergang mede dankzij de CIA. Het verdere verhaal is bekend.

Che’s onrust werd wel eens aangezien voor speelsheid, maar dat was het niet. Che hield alles in de gaten en vooral Coen. Op den duur was ons terrein hem niet groot genoeg en ging hij naar ander landjes. Steeds verder. Naar zijn Bolivia. Op de wandelingen wist hij soms beter de weg dan wij. Eigenlijk was Che niet te temmen.

Het ging allemaal goed. Ruimte genoeg hier voor een hond wiens ‘idealisme’ met zijn leeftijd bleef groeien. Hij bleef langer weg en kwam soms opgewonden terug en vertrok dan weer. Ook vond hij het sinds kort een groot spel om een schapenkudde uit elkaar te jagen. Coen vermoedde dat Che’s idealisme gelijk stond met een levensbedreigend instinct en ging hem op een dag zoeken. Hij vond hem terwijl hij een schaap doodbeet. Dat werd Che’s ondergang. Sommige honden ontwikkelen dat instinct, zelfs honden die van huis uit schapenhoeders zijn.

Wij weten niet wat Che heeft meegemaakt in zijn eerste zes levensmaanden in het wild leven en op straat. Hij was in ieder geval een overlever. Maar niemand kon vermoeden dat hij dit instinct zou ontwikkelen. De herder miste de afgelopen twee weken al vier schapen. Er bleef ons geen keuze. Of toch … inslapen of voor altijd aan de ketting. Coen heeft de moedige beslissing genomen Che te laten inslapen. Want een Che gevangen zetten na een jaar vol van vrijheid zou egoïstisch zijn. Che is anderhalf jaar oud geworden en heeft een prominent graf midden op ons terrein, zoals een groot revolutionair betaamt. Aan zijn ‘grafsteen’ wordt gewerkt door CoenSt.

Natuurlijk nemen we nooit meer een hond … zeggen we nu. En als we dat wel doen … stel … dan geven we die hond een doodgewone naam zoals Koos. Een naam die de Hollands kalmte oproept, ja misschien wel iets calvinistisch in zich draagt … een naam zonder drama.

Deze foto (dit keer een filmpje) is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo on Tuesday, een initiatief van Karin Ramaker. De PHOT is een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema, met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

Voorbij mijn comfortzone

DSC00043 kopie

[português]  [English]

Met 7 deelnemers was deze 4-daagse Taijiquan workshop een intensieve gebeurtenis. Het programma was vol van ‘s ochtends vroeg tot ‘s avonds laat. In het kort zagen de dagen er zo uit: om 8 uur meditatie, daarna ontbijt en vervolgens Taiji training, lunch, Wudang yoga, lezingen, diner, meditatie, slapen.

De voor mij intensieve Taiji trainingen van een aantal uren achter elkaar vonden allemaal plaats in de prachtige natuur aan beide zijden van de Portugees/Spaanse grens. Zo was het toch mogelijk een glimp op te vangen van dit indrukwekkende natuurgebied. Natuurlijk werd het kasteel van Marvão bezocht tijdens de enige regenachtige en vooral mistige dag. Dat maakte de mysterieuze uitstraling van de vesting compleet.

IMG_2468 kopie

Wudang yoga is een belangrijke bouwsteen voor het goed kunnen uitvoeren van de Taijivorm. Ik ervaar het als een zware training ondanks dat ik zelf hatha-yogadocent ben. Tijdens de Wudang yogalessen word ik geheel uit mijn comfortzone gehaald en dat roept soms weerstand op. Ik vind het een zware training die me heel goed doet!

Leraar Rene Goris is een 15degeneratie Wudang Daoist en staat ook bekend onder de naam You Li-Ou, PhD. Rene vertelde uitgebreid over Daoisme, zijn ervaringen in de kloosters in het Wudang gebergte in China, de vijf elementen (die eigenlijk als zodanig niet bestaan), voeding en meer. We konden alle vragen stellen en de antwoorden waren overvloedig.

IMG_2478 kopie.jpg

Ik leerde over meditatie, wat dat precies betekent, waarom we het zouden moeten doen en hoe het precies werkt in de ogen van de lera. Het ontwikkelen van affiniteit voor alles en iedereen in deze wereld is de belangrijkste meditatie om te doen. Wanneer je weerstand voelt, zit dan stil, net zolang tot het zich ombuigt tot affiniteit.

IMG_2519 kopie.jpg

De retreat was een succes, mede het heerlijke vegetarische eten dat Tânia Martins twee maal per dag voor ons bereidde. Een talent ontdekt!

En nu op naar de volgende retreat die gaat plaatsvinden in de tweede week van mei 2019. De exacte datum wordt binnenkort bekend gemaakt en dan is de inschrijving open.

Zinvol

[português]  [English]

Al jaren zit er een uitgeknipte column in mijn knipselarchief. Helemaal vooraan. Geen enkel knipsel daarna heeft een hogere plaats gekregen dan dit schrijfsel. Iedere keer lees ik het alsof het nieuw is en iedere keer ben ik het hardgrondig eens met wat er staat. De column van Arnon Grunberg verscheen op 24 februari 2015. Hij schreef of schrijft nog (dat weet ik niet) onder de titel Yasha een wekelijkse column in de VPRO gids. En alleen deze heb ik uitgeknipt en bewaard.

Vandaag ging de column opnieuw door mijn handen en opnieuw vroeg ik me af: bewaren of niet? Ik bewaar het besluit ik nu en deel de tekst met je. Voor het geval je het toen hebt gemist en omdat het mij iedere keer weer tot nadenken stemt.

Zwakte

Ziekte associeer ik met zwakte en zwakte moet voorkomen worden. In theorie ben ik ruimdenkend en kan ik alles verdragen, maar in de praktijk huiver ik voor ziekte en zwakheid, vooral als die te dichtbij komen. Waarmee ik bedoel dat ik huiver voor eigen zwakheid, hoewel ik ook andermans zwakte huiveringwekkend vind als ik daarmee van dichtbij geconfronteerd word.
Dit is allicht psychologisch te verklaren. Mijn moeder had geen of weinig mededogen als haar kinderen ziek waren, ze had de neiging verwijten te maken bij ziekte: ‘Waarom ben je ook zonder sjaal de deur uitgegaan, ik heb het je nog zo gezegd.’ En van het ziekbed van mijn vader herinner ik me dat ze steeds maar bleef herhalen: ‘Hoe kon je ons dit aandoen?’
Deze psychologische verklaring is me te makkelijk, te mooi ook. Alles past en wanneer alles past, wordt de werkelijkheid onrecht aangedaan. Veel kan van die werkelijkheid worden gezegd, maar een opgeloste puzzel is die werkelijkheid nou net niet.
Voor mij begint zwakheid bij een verkoudheidje. Een van mijn missies is het om niet verkouden te worden. Niet dat ik allerlei homeopathische medicijnen slik of overdreven in de weer ga met vitamine C, ik bezweer de verkoudheid met wilskracht.
Wanneer dat niet lukt, ervaar ik het als een persoonlijke nederlaag. Een vorm van falen. Ziek zijn, ook al gaat het slechts om een verkoudheidje, is een vorm van schuldig zijn. De ziekte is het tastbare bewijs van de schuld, al is het maar de schuld niet genoeg voor jezelf te hebben gezorgd.
Artsen bezoek ik dan ook zelden, want ik ben principieel niet ziek. Meestal alleen als ik inentingen nodig heb voor het reizen naar exotische gebieden.
Men zou in dit alles angst voor de dood kunnen zien – een angst die je in bijna alles kunt zien – maar ook die verklaring lijkt me te simpel.
Ik zou het zo zeggen: werk is de rechtvaardiging van mijn bestaan. Als ik ziek ben, kan ik niet of minder werken en vervalt die rechtvaardiging.
Ik vrees niet zozeer de dood als wel het punt dat ik nog besta zonder dat bestaan verder te kunnen rechtvaardigen.

Arnon Grunberg

Misschien wil je nu allerlei bezwaren opperen over bijvoorbeeld dat je er niets aan kunt doen als je ongeneeslijke ziekte krijgt. Daar gaat het hier niet over, vind ik. Ik doel hier meer op het geheel. Als ik het lees met mijn wijde blik, dus niet door een tunneltje, dan klopt het voor mij.

Alle woorden passen in mijn beeld over de zin van het bestaan. En die zin is een bijdrage zijn voor de maatschappij. Of je nu boeken schrijft of iets anders doet, je kunt altijd een bijdrage zijn.

Page 1 of 57

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén

%d bloggers like this: