Liesbeth Steur

auteur & yogi

Category: Je zal hier maar wonen!

Maak ik me druk?

Yogastudio als nieuw

Het gaat gebeuren. Vanaf volgende week kan ik weer les geven in mijn eigen studio. Daar word ik blij van. Want vanaf de enorme lekkage half mei 2018 tot op een week geleden, is er niets gebeurd. Geen nieuwe vloer, geen nieuw plafond. En nu is het klaar en kan ik de deuren weer openen.

Het was niet echt een drama dat de studio onbruikbaar was, brand is erger zeggen ze hier. Ik vond het wel een shock. Alles stopte. Ik stond daar tot mijn enkels in het water en alle hagel en regen bleven met bakken door het platte dak naar binnenstromen. Iedereen in het bedrijfsverzamelgebouw hielp met water hozen. Alleen in mijn studio lekte het en het drong tot me door dat mijn twee vorige studio’s ook de deuren hadden moeten sluiten wegens overmacht. Eigenlijk was ik verbijsterd dat mij dit nu overkwam.

Ik kreeg een zaaltje aangeboden en nog een zaaltje, als noodopvang. Allemaal goed en aardig, maar de gemeente ging niets doen om mijn studio op te knappen. Na wat aangetekende brieven aan de burgemeester, kwam er een taxateur van de verzekering en toen werd het wachten geblazen. Juni kwam en ging, juli kwam en ging en daar was ineens augustus. Dan beweegt hier niemand meer. De andere ondernemers in het pand drukten me op het hart dat ik moest blijven aandringen in plaats van impulsief de huur opzeggen en naar iets anders op zoek gaan (terwijl ik weet dat er niets geschikts is).

Dit was vroeger meer mijn stijl: wil je niet met me praten? Dan ga ik toch wat anders doen.

Nu dacht ik, OK ik ga er achterheen op zijn Portugees. De burgemeester gebeld. Afspraak gemaakt. Ik naar de afspraak. De burgemeester is er niet. Dan word zelfs ik ongeduldig. Ik loop bij het verlaten van het gemeentehuis een wethouder van de “tegenpartij” tegen het lijf. We groeten en praten en hij vraagt me hoe het is. Ik vertel hem het hele verhaal. Ik moet naar de openbare raadsvergadering komen om daar mijn beklag te doen, zegt hij. Geen zin, denk ik. Hoezo? Zij moeten hun plichten nakomen!

Ik krijg nog allemaal sms’jes van de wethouder waarin hij blijft aandringen op mijn aanwezigheid. Een uur voor de vergadering spreek ik een Portugese vriendin (ook ondernemer hier). Ze wil mee. Goed, ik heb mijn verhaal gedaan, de twee wethouders van de tegenpartij hebben het allemaal nog eens aangedikt en vriendin houdt een betoog over het belang van mijn werk voor de volksgezondheid. Je kunt het overdrijven natuurlijk.

En nu, een week later, ligt er wel een nieuwe vloer. Vandaag worden de plafondtegels geplaatst. Ik kan dit weekend gaan inrichten. Al die maanden gaf ik les buiten op het grote terras bij ons zwembad. Geen straf natuurlijk. Maar nu de studio weer tot leven komt, merk ik hoe ik mijn eigen ruimte en sfeer heb gemist.

Minder Hollands eigenwijs zijn en me gedragen als een Portugees als het moet, heeft wel gewerkt. Iedereen kwam in beweging.

Trouwens, het ware probleem – het platte dak van matige kwaliteit – is niet aangepakt. Nee, zeggen ze dan met een grote grijns, zo’n moment met zoveel hagel in zo’n korte tijd gebeurt maar een keer in een mensenleven. Maak ik me druk? Welnee, ik ken de weg.

#PHOT (Photo On Thursday Foto op donderdag) is een initiatief van Karin Ramaker.

De boer en de vogels

©Leone Holzhaus – De boer rust uit. Olieverf op doek

Tien weken regen. Achter elkaar. Soms een zonnetje. Soms tropische regengordijnen voor het raam. Geroffel op het dak, kolkend water uit de regenpijpen. De slokans, die vóór de regentijd nog waren schoongemaakt, bewijzen hun nut. Het water raast door deze goten langs de wegen naar een lager gelegen rivier. Een rivier waarvan de bedding het hele jaar zichtbaar was. Zorgelijk zichtbaar. Die beddingen lagen in heel Portugal uit te drogen in de zon, zelfs de beddingen van stuwmeren. De droogte werd een vraagstuk op regeringsniveau. In het land waar het meestal regende tussen januari en maart, heerst nu onderdrukte paniek over het tekort. Hoe moet dat met de landbouw? De veeteelt? Statistieken verschenen in de krant. Het water bleef uit.

De kleine boer in mijn buurt keek lijdzaam toe. De waterputten stonden droog en dat betekent dat hij geen moestuin kan aanleggen. Ja, die kan hij wel aanleggen maar zonder water groeit er niets. Het land kon niet worden bewerkt voor de aardappelteelt. Er kon niet worden geploegd. De grond te hard en te droog en te brandgevaarlijk. Eigenlijk lag zijn natuurlijke werkschema in de war. Totdat het begon te regenen.

Iedereen in rep en roer. Alsof de gebeden waren verhoord. Na een maand verschenen nieuwe cijfers. Met nog twee weken regen zouden de stuwmeren weer redelijk op peil zijn. Het werden meer dan twee weken. Het land werd zo nat dat het vee tot de knieën wegzakte, de aardappels niet konden worden gepoot. Het werd opnieuw wachten. Op betere tijden. Iedereen zat vooral binnen bij de kachel en ging vroeg op stok om de volgende dag weer gewekt te worden door het geroffel. Geen hond waagde zich naar buiten.

En nu? Er is weer water genoeg. Alle voorraden aangevuld. De koekoek vertelt dagelijks dat de regen nog niet uit de lucht is. Zolang die vreemde vogel zich roert, kan de hemel nog dichttrekken. Maar de temperaturen zijn gestegen, de zon schijnt, soms waterig, soms uitbundig en altijd zelfverzekerd.

Het landleven is wakker. Lentegeluiden stijgen op uit het dal en de velden. Kettingzagen die bomen snoeien, bosmaaiers die het razendsnel groeiende gras kortwieken. Tractoren die ploegen in alle blijheid en vrijheid. En de vogels hebben het druk. Vooral hier onder de dakgoot. Nu geen roffelende regen meer en wel het getrippel van mussen en mezen die nestjes bouwen. Ze vliegen af en aan en weten van geen ophouden. Hun schema is verlaat. Maar hun levensritme verandert niet. Het verschuift. Het maakt voor de kleine boer en de vogels niet uit wanneer het regent. Als het maar regent. De moestuin opbrengst is voor hemzelf en voor verkoop op het lokale marktje. Ze kunnen zich aanpassen, de boer en de vogels.

Eigenlijk heeft alleen dat wat onnatuurlijk is, last van de verschuiving. De dingen die altijd maar moeten blijven groeien om te kunnen blijven bestaan. De economie bijvoorbeeld. En dat gaat nooit lukken. Het is toch echt een natuurwet dat dingen geboren worden en sterven en opnieuw geboren worden. Daar kunnen mannen in pakken niets tegen doen. Al gaan ze op hun hoofd staan.

Dit verhaal verschijnt in de serie met de werktitel: 
“ Alentejo door de ogen van …”.
Ik maak deze serie met Leone Holzhaus. Zij verstaat als geen ander de kunst om het vergankelijke plattelandsleven van “ons” Alentejo vast te leggen, om nooit meer te vergeten hoe het was.

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén

%d bloggers like this: