Liesbeth Steur

verteller van waargebeurde verhalen

Category: Foto op donderdag (Page 1 of 4)

Ma grand-mère (2)


Rond 1926 wordt er geleefd zoals nu. In familieverband. Met werk en vrije tijd. Met huisdieren. Met de natuur als rustgever. Met plezier. Met ruzie. Met lekker eten en soms niet. De zon gaat op en onder. Er is een ijskast en een auto. Het levensritme toen is hetzelfde als nu. Net als de dromen, de wensen en de verliefdheden. Deze tijd heeft zware stoorzenders die afleiden van deze essenties. En die stoorzenders kunnen uitgezet worden. Daar zijn we helemaal zelf verantwoordelijk voor en ook nog eens helemaal vrij in.


Zondag is haar zaak gesloten. Hij – ambtenaar bij de belastingdienst – is ook vrij. Zondag is de dag van tijd voor elkaar en voor het gezin. Hun kinderen zijn beginnende pubers en stappen nog niet op zaterdagavond. De oudste zoon is van het grote-jongens-kattenkwaad op het randje, de dochter is op de leeftijd dat ze zich schaamt voor haar hippe moeder met enkelbandjes en gelakte nagels en de jongste zoon is nog zoet. Zijn kattenkwaad-tijd raakt hij in 1942 kwijt in de Japanse interneringskampen want met al die dwangarbeid is daar geen tijd voor. Hij heeft het later wel ingehaald in de vorm van het vrijbuiter zijn en zich niets gelegen laten liggen aan “hoe het hoort”. Trouwens hun oudste zoon zit midden in de Slag om de Javazee en ontsnapt op miraculeuze wijze aan de dood en dochterlief leert de kampen ook van binnen kennen. Zijzelf en haar man blijven buiten de kampen alhoewel zij wel door de Kempetai wordt aangepakt. Haar rode haardos is spierwit als ze na zes weken weer voor de deur staat. Dat zegt veel. Alleen zij zegt niets. Nooit.

In het gezin zijn altijd honden. Grote, kleine, stoute en eigenwijze. Deze herdershond is een favoriet van haar. Die gaat overal mee naar toe. Zelfs in de auto zoals je ziet op de foto.

Zij is altijd tot in de puntjes verzorgd. Altijd. Haar rode haar zit volgens de laatste mode en haar kleding ook. Haar lichtblauwe ogen intimideren. Ze geldt als lang in het land waar ze woont. Ze is een ambitieuze, vooruitstrevende vrouw. Je zou haar feministe van het eerste uur kunnen noemen. Hoewel ze dat misschien wel als belediging zou ervaren. Ik vermoed dat zij die hele beweging onzin zou hebben gevonden. Ze doet namelijk altijd wat ze wil doen en laat zich niet hinderen door afkomst, vrouw of moeder zijn. Ze is een ondernemer en weet als geen ander dat de wereld voor iedereen open ligt. Verantwoording nemen voor het eigen leven is haar eerste natuur. Haar tweede natuur is die levenshouding bij te brengen aan haar kinderen en kleinkinderen. Door het voor te leven en iedere vorm van gezeur in de kiem te smoren.

Kijk ze zitten die twee. Ze wachten geduldig op haar man die de foto aan het nemen is. Ze gaan een ritje maken. Even de stad uit en de bergen in. Naar de koelte toe. Bijpraten en uitwaaien en hij, de herdershond kijkt gedwee want hij weet dat hij straks vrij mag rondrennen.

#PHOT (Photo On Thursday en soms on Tuesday) is een initiatief van Karin Ramaker.

Stilstand is vooruitgang

Mijn dagen tellen vele momenten waarop de tijd stil lijkt te staan. Dat is natuurlijk niet zo. Tijd tikt in de perceptie van de mens altijd maar door. Dus ook in de mijne. En toch zijn er die momenten. Mijn #PHOT blog (Photo on Thursday) gaat meestal over zo’n moment als ik tenminste op dat moment in de positie/in staat ben om een foto te maken. Want die is wel nodig voor de #PHOT. Straks zul je begrijpen dat ik deze foto heb geënsceneerd.

Vandaag heb ik twee momenten vastgelegd. De eerst tijdens mijn ontbijt op het terras. Ik wist het zeker. Dit zou de #PHOT worden. Totdat ik tijdens het lesgeven een beeld zag waarbij ik vergat dat ik aan het lesgeven was.

Ik sta/lig in de schouderstand. Draai mijn hoofd naar rechts waar de leerlingen liggen. Checken of ze de schouderstand wel veilig doen. Dan draai ik mijn hoofd terug en voel de oefening in mijn hele lijf. Een lichte ademhaling beweegt als een golf van boven naar beneden. Mijn hart klopt rustig. Dan kijk ik naar boven. Ik zie mijn voeten, een deel van de overkapping van het terras, de blauwe lucht en een witte wolk. En dan gebeurt het.

Mijn denken verdwijnt en alles verschijnt.Een intens diepe stilte kruipt in mijn hoofd. Ik zie de wolk bewegen op de wind. Er is niets anders, alleen dat beeld terwijl ik in iedere cel de verbondenheid voel met alles om me heen, de aarde en de hemel. Verder is dat wat we het dagelijks leven noemen, weg. Ik heb er geen weet van. Het bestaat niet. Dat moment lijkt heel lang te duren. Dan realiseer ik me dat er leerlingen zijn. Ik draai mijn hoofd naar rechts en zie dat een aantal alweer op de grond ligt. Ik bouw in verwondering mijn oefening af.

Echt, ik geloof stellig dat tijd alleen bestaat in mijn hoofd. Misschien wel alleen bij de gratie van de materiële wereld. Natuurlijk is er een eeuwige beweging van dag en nacht zoals de ademhaling, van koude en warmte, van bloeien en sterven. En dat is iets anders dan tijdgebonden leven en tijd te kort hebben of tijd te veel. Ik realiseer dat dat geen leven is. Het is overleven.

Stilstand is achteruitgang heb ik geleerd en daar geloof ik niets meer van. Stilstand brengt volgens mij de hoogste ontwikkeling, een noodzakelijke ontwikkeling die voorbij ambitie en geldelijk gewin gaat. Noodzakelijk omdat het de enige weg is naar innerlijke tevredenheid. En zulke inzichten verschijnen bij mij altijd op totaal onverwachte momenten.

#PHOT (Photo On Thursday en soms on Tuesday) is een initiatief van Karin Ramaker.

De rivier en de oceaan

Vandaag verschenen ze op tafel. Niet allemaal tegelijk, maar in twee porties. Zo hoeft niemand snel te eten. Steeds liggen er weer warme sardientjes. Ze zijn een  nationaal symbool voor Portugal. Ze staan op servies, het zijn sleutelhangers, blikken doosjes, kleding en sjaals worden ermee gedecoreerd en iedereen eet ze. Zelfs de kleintjes. Lekker zo van de grill op een stukje Alentejaans zuurdezemachtig brood. Een rechtgeaarde kenner eet eerst het sardientje van zijn brood en dan het stukje brood dat  doordrenkt is van de sappen van het sardientje.

Wij krijgen er traditioneel ook een gepofte aardappel bij en een salade van gerookte en gepelde paprika’s, tomaten en ui.

Het intens geliefde en vaak bezongen visje wordt eerst ingewreven met Alentejaanse   flor de sal en Alentejaanse olijfolie en gaat dan op de grill of in de oven. Allemaal lokale producten worden hier met trots en liefde gebruikt. Alentejo is het grootste gewest van dit land en beslaat de hele kust onder Lissabon tot aan de grens met het gewest Algarve en in het oosten reikt het tot de grens met Spanje. Daar op die grens in het noordelijkste puntje van Alentejo wonen wij. En nu zijn we een weekje aan zee, in datzelfde gewest. Het is trouwens groter dan Nederland en telt 1 miljoen inwoners. Ongeveer. De meesten wonen in de grote steden, dus niet bij ons in de buurt.

De kustplaats waar wij zitten heet Vilanova de Milfontes. Het is een heerlijk stadje – aan de monding van de rivier Mira – waar vooral Portugezen op vakantie gaan. Het is zo laid-back dat het niet eens een grote, bekende supermarktketen telt. Dat is uiteindelijk wel het teken van beschaving en vooruitgang ;-).

Het strand is brandschoon aan de oceaanzijde en aan de rivierzijde. De monding van de Mira heeft prachtige witte stranden waar ik heerlijk kan zwemmen. De oceaanzijde met zijn onstuimige metershoge, spectaculaire golven is voor de echte surfers.

De Mira schijnt trouwens een van de schoonste rivieren van Europa te zijn en de combinatie met die onstuimige ijskoude, heerlijk zoute oceaan zorgt voor gezonde, plastic- en gifvrije vissen. Ook zijn er nog uitstekende eenvoudige restaurants waar de Portugees zijn vis eet. De zijstraatjes van het stadje inlopen levert heel wat op en natuurlijk ook de gesprekken met de locals.

Vandaag aten we bij Tasca do Celso. Ik las die naam ergens en dacht: die staat in mijn boek! Ik schreef in 2007 het Alentejaanse deel van een reisgids met de titel 100% Algarve en Alentejo. Met hulp van Isabel Carita. We hadden drie maanden om het te doen. Schier onmogelijk voor zo’n groot gebied. Maar, het is gelukt. Ik ben het boek vergeten mee te nemen. En door die naam moest ik er ineens aan denken. Ik zag het voor me. Een smal straatje. Wit met blauw pandje en een enorme wijnkruik buiten. Het was toen goed en nu dus nog steeds. Misschien wel beter. Eigenlijk perfect. Kwaliteit, bediening, tempo.

Ik zit nu nog na te genieten. Morgen is onze laatste dag hier en wie weet gaan we daar als afsluiting van een luie strandvakantie nog een keer lunchen.

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo On Thursday,   een initiatief van Karin Ramaker.

 

Ik heb een idee …

Foto: Susana Moura

Weet je hoeveel ideeën dagelijks worden uitgesproken? Bij mij thuis zijn dat er veel. Ik hoor iedere dag regelmatig: “Ik heb idee!” Misschien komt het omdat ik met een kunstenaar leef. Die hebben blijkbaar een ideeënfabriek in hun hoofd. In ieder geval CoenSt wel. Ze worden geuit, ik luister en vraag me dan af: “Ja … en dan wat?”

Dat steeds maar vertellen wat voor briljant idee er nu weer verschijnt, is eigenlijk hardop denken. Want CoenSt hoeft niet altijd wat met een idee. Het komt en het gaat en  soms verschijnt het later in een andere vorm. Om je de waarheid te zeggen vind ik – pragmaticus – dat eigenlijk zonde van de tijd. Ik krijg allemaal ideeën die nuttig zijn en praktisch toepasbaar. CoenSt’s ideeën zijn concepten. Hij kan van een bestaand apparaat een heel ander ding maken waarvan ik vind dat het praktisch gezien, nutteloos is. Zoals van een stofzuiger een struisvogel. Ik moet trouwens wel eerlijk toegeven dat ik graag kijk naar conceptuele kunst omdat het me verbaasd doet staan. Het zet me op een ander been.

Gisteren gaf CoenSt een workshop conceptueel denken voor de privé school O Planeta Alecrim. Voor de leerlingen (4 stuks), wat vriendjes en de ouders. CoenSt had gezegd dat ik mee moest, dan kon ik misschien ook leren om conceptueel te denken.

Zijn presentatie was een “Keep It Stupid Simple K.I.S.S.” uitgevoerd idee, daar is hij heel goed in. Praktisch, handig en duidelijk. Wat hij vertelde was een openbaring voor mij. Het schiep in ieder geval veel begrip voor zijn manier van denken.

Hij presenteerde het verhaal als zeven stappen die nodig zijn om van een idee te komen tot een concreet tastbaar kunstwerk. En aan het einde kregen we allemaal de opdracht om een voorwerp uit te kiezen, dat op te schrijven en daarnaast een lijstje te maken van hoe je het voorwerp kunt transformeren. Want daar ging het hier over. Je ziet een object en je maakt er iets anders van.

Ik keek het lokaal rond, zoals alle anderen deden en in mijn oog viel een schort dat in de keukenhoek hing. Ik schrijf mijn lijstje toepassingen op. Je kunt een schort transformeren in een tentje, zonnescherm, afdroogdoek, je kunt er een kussen van maken, een lampenkap en zelfs een zeil voor een zeilboot. Je hoort het al. Mijn ideeën zijn allemaal praktisch toepasbaar. Ik heb nog geen ruimte in mijn brein om nutteloze dingen te verzinnen.

Later die avond en zelfs tot in bed, bleef het me bezighouden. Misschien is dat wel waarom ik geen fictie kan schrijven. Daar zie ik het nut ook niet van in.

Het leven is al ongeloofwaardig genoeg bij tijd en wijle.

Ik merk wel dat er met die workshop een kiem geplant is bij mij. Ik zal het water geven en af toe checken of er al iets boven de grond komt. Want ja, bedacht ik me vanochtend, waarom zou ik niet gewoon een verhaal verzinnen of waarom niet een schort van roestvrijstaal maken? Ik kijk ineens met andere ogen naar mijn omgeving.

Wat een vrijheid lijkt me dat, dat ik iets kan doen of maken wat helemaal geen nut heeft. Zomaar. Gewoon, omdat het kan!

#PHOT (Photo On Thursday en soms on Tuesday) is een initiatief van Karin Ramaker.

Page 1 of 4

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén

%d bloggers like this: