Liesbeth Steur

schrijver

Category: Foto op donderdag (Page 1 of 6)

Mijn Tai Chi begon in Jakarta

Tai Chi zwembad LS
Zo’n twintig jaar lang heeft er iets aan mij getrokken. Ik gaf het geen aandacht. Tot op heden. Ja, ik deed wel af en toe een workshop in die richting en ik las een boek over het onderwerp. Maar ja, verder had ik natuurlijk geen tijd.

Sinds 2016 woon ik opnieuw in de outbacks van Portugal en geloof het of niet: nog steeds geen tijd. Zelfs zonder werk want met pensioen, zelfs in al deze stilte. Voor ik het wist had ik weer een yogapraktijk en dus een klein bedrijfje met alle rechten en plichten die daarbij horen. ‘Back to normal’.

Maar dat wat trok, ging niet weg. ‘Geen tijd’ kon niet meer dienen als argument. Er was en is altijd wel iets. Dus hakte ik de knoop door en schreef me in om online te studeren bij Rene Goris in Amsterdam. Dat was in april dit jaar.

De studierichting: Wudang Taijiquan oftewel Tai Chi Chuan.

Alle nieuwe studies zijn ongemakkelijk en zeker voor iemand die gewend is zelf les te geven. Toen ik begon, wist ik weinig van deze oeroude Chinese bewegingsleer, behalve dat het me honderd procent fascineerde vanaf het moment dat ik het voor eerst in levende lijve mocht aanschouwen.

Dat was in Jakarta in 1989.

Ik was daar voor werk en vroeg in de ochtend als de zon nog net niet op was, trok ik baantjes in het zwembad van het hotel. Iedere ochtend zoals alleen de tropen die kent, stonden daar twee oude Chinese mannen in de schemering. In doodse stilte maakten zij identieke, trage bewegingen.

Ik dacht: dat wil ik ook kunnen! Ik weet niet waarom. Het zag er zo meditatief uit, zo rustig en tegelijkertijd vol kracht.

Alle ochtenden van die week heb ik na het zwemmen naar hen gekeken. De laatste dag ging ik naar de mannen toe en vroeg hen wat ze deden. Tai Chi, vertelden ze mij. Toen ik zei dat ik dat ook wilde leren antwoordden ze als uit een mond met een glimlach, dat wel: “Niet nu, blijf maar zwemmen, zodra je er aan toe bent, ga je het doen”.

Blijkbaar ben ik er nu aan toe. Ik snap nu dat ik het niet eerder in mijn leven had kunnen doen. Het trainen roept weerstand op. De bewegingen lijken onlogisch. Ik raak af en toe in de war van het uit mijn comfortzone stappen. En toch ga ik door. Nu, na een half jaartje begint zich iets te vormen en de behoefte aan meer groeit alleen maar.

Maar ja, geen tijd. Zoveel te doen. Ik heb een man, een yogastudio, een huishouden, familie, vrienden, eters, drinkers en veel gezelligheid. Wanneer moet ik dan trainen? Allemaal sabotage weet ik nu. Het wordt per dag duidelijker dat het alleen maar gaat over wat ik nu wil, niet over de verleden-tijd-gedachten die in mijn hoofd rondspoken. Ook worden iedere dag mijn benen sterker, mijn rug rechter, mijn adem dieper, mijn hoofd stiller en mijn armen lichter. En dat voor iemand die al 35 jaar hatha-yogalessen geeft. Precies dát fascineert me zo. Het lichaam kent geen grenzen. Die zitten alleen maar in je hoofd.

Dus nu heb ik samen met Eduardo Salvador een Wudang Taijiquan Retreat georganiseerd voor eind november. Rondom de Taiji. Met Rene Goris als spil. Hier in ons mooie Alentejo. Voor jou, om ook mee te kunnen maken wat het is om vrijwillig uit je comfortzone te stappen en jezelf, je kracht en je leven (opnieuw) te ontdekken.

Alsof je ouderwets verliefd bent. Maar dan nu op jezelf.

Je hoeft trouwens niet lenig te zijn, geen ervaring te hebben, dat komt allemaal vanzelf. Dus ook die argumenten zijn fake. En voor de gevorderden is het een nieuwe uitdaging.

Misschien is november wat kort dag voor de mensen die in loondienst zijn en vrij moeten vragen. En ik weet dat als je iets echt wilt, het mogelijk is. Dus ook je inschrijven voor november.

"Foto (deze keer een filmpje) op donderdag" is een initiatief van Karin Ramaker.

Fake news

Vanochtend parkeer ik mijn auto achter het bedrijfsverzamelgebouw waar mijn yogastudio is. Ik stap uit en kijk omhoog en zie een groeiend gebouw. Eerst was het een stalen skelet en nu kleurt het rood.
Daar waar eerst alleen een traditioneel Portugees gebouw stond, witte muren, gele raamstijlen verschijnt nu dit.

Je kunt vast wel raden wat de bestemming is. Ja, inderdaad. De brandweerkazerne. De nieuwe. Het traditionele gebouw staat er ook nog, aan de straatkant en zal zeker op gracieuze en smaakvolle wijze worden geïntegreerd met de nieuwbouw. Dat kun je wel aan de Portugezen overlaten.

Met zoveel extra ruimte komen er vast meer brandweerauto’s bij. Een nuttige investering van de gemeente. De brandweermannen werken om niet in dit land, buiten wat vaste medewerkers. Dat kan ik bijna niet geloven. In een land dat soms in brand staat. Dit jaar ging het redelijk. Minder branden dan vorig jaar maar wel een hele grote in de Algarve. Zonder doden. Dat is dan het goede nieuws want van regeringswege beweegt er weinig om landeigenaren verantwoordelijk te maken. Hier denken ze net zo korte termijn als in alle zogenaamde democratieën.

Toen de minister-president werd gevraagd welke maatregelen de regering heeft genomen om herhaling van de branden van 2017 te voorkomen, zei Costa: “We hebben de zomer afgeschaft”.

Foto op donderdag is een initiatief van Karin Ramaker.

Zonder na te denken

Woensdagochtend tien uur heb ik wekelijks een afspraak in het verzorgingstehuis in mijn dorp Santo António das Areias. Met de moeder van een vriend. Zij woont sinds zes weken in ons dorp. Daarvoor woonde ze bij een van haar dochters in de grote stad. Dat ging niet meer. Hoewel zij met haar tachtig jaren plus, fysiek redelijk fit is, gaat haar hoofd een andere richting uit. En dat is progressief.

Mijn vriend wil dat zijn moeder zo lang mogelijk zelf kan blijven lopen en bewegen en heeft mij gevraagd wekelijks een sessie te doen met haar. Daar moest ik over nadenken. Ik ben yogadocent en geen specialist in ouderen of zieken. Volgens mij bestaan er professionals in Nederland om dit soort werk te doen. En hier misschien ook. Ik weet het niet. Hoe langer ik nadacht hoe meer bezwaren. Mijn vriend bleef aandringen.

Zodra ik merk dat ik een weerstand heb, neem ik de tijd om stil te zitten. Het eerste dat me opvalt bij de observatie van wat er in mijn hoofd om gaat, is dat nadenken over iets dat mij onbekend is, geen nut heeft. Er is geen uitkomst en geen actie. Er verschijnen argumenten die uitsluitend gebaseerd zijn op wat ik denk te weten door wat ik heb gelezen of gehoord of gezien of door wat ik vroeger heb meegemaakt. Als ik die argumenten voor waarheid aanneem, betekent het dat ik nooit meer iets nieuws ga ondernemen, dus dat mijn toekomst er hetzelfde uitziet als mijn verleden.

Ik geloof er heilig in dat een mens zijn toekomst kan vormgeven. Door alle mogelijkheden te onderzoeken. Door iets aan te pakken zonder je te laten beperken door oude gedachten of overtuigingen. En wel door nieuwsgierig te zijn en vertrouwen te hebben in het grote geheel. Het denken is alleen belangrijk om te overleven in nood. Nergens anders voor. Tenzij je wil blijven zitten waar je zit.

Wanneer ik in het bezoekerskamertje ben en mijn vriends moeder binnenkomt, ben ik met haar. Denk ik niet na. Ik zie haar, we groeten en zoenen en we gaan aan het werk. We bewegen, we staan, we dansen, we zingen, we lachen. Een uurtje is zo voorbij. Intussen heeft ze heel veel spieren getraind, ongemerkt. De oefeningen verschijnen bij mij. Ik hoef er niets voor te doen. En iedere keer klopt het.

Deze uurtjes zijn mijn grootste lessen.

Als ik de volgende dag mijn yogaleerlingen voor me heb, zie ik precies wanneer in het leven de geestelijke en fysieke souplesse afneemt. Bij het ophouden met ademen. Waar jonge kinderen hun totale longcapaciteit benutten, gebruikt een volwassen mens dat verstrikt zit in zijn denken, carrière, hypotheken, files, geen tijd, nog maar 20% van zijn longcapaciteit en dan alleen maar het bovenste deel.

Dat betekent dat je middenrif niet meer beweegt, dat je hart klem komt te zitten, dat je minder zuurstof in je bloed hebt, dat je moe wordt en eigenlijk een langzame dood aan het sterven bent. En als je dan weet dat je denken (niet je lichaam) circa 90% van je dagelijkse dosis energie verbruikt (zelfs als je een sporter bent), snap je waarom je je voelt zoals je je voelt.

Ik ben dankbaar voor de uitnodiging om deze uurtjes te mogen doen en oh zo blij dat ik een grenzeloos vertrouwen heb in het ongeziene. Het pakt altijd, zonder uitzondering, perfect uit.

Ik weet het nu zeker, mijn denken is een gereedschap, geen doel op zich.

#PHOT - Foto op Donderdag - is een initiatief van Karin Ramaker.

Maak ik me druk?

Yogastudio als nieuw

Het gaat gebeuren. Vanaf volgende week kan ik weer les geven in mijn eigen studio. Daar word ik blij van. Want vanaf de enorme lekkage half mei 2018 tot op een week geleden, is er niets gebeurd. Geen nieuwe vloer, geen nieuw plafond. En nu is het klaar en kan ik de deuren weer openen.

Het was niet echt een drama dat de studio onbruikbaar was, brand is erger zeggen ze hier. Ik vond het wel een shock. Alles stopte. Ik stond daar tot mijn enkels in het water en alle hagel en regen bleven met bakken door het platte dak naar binnenstromen. Iedereen in het bedrijfsverzamelgebouw hielp met water hozen. Alleen in mijn studio lekte het en het drong tot me door dat mijn twee vorige studio’s ook de deuren hadden moeten sluiten wegens overmacht. Eigenlijk was ik verbijsterd dat mij dit nu overkwam.

Ik kreeg een zaaltje aangeboden en nog een zaaltje, als noodopvang. Allemaal goed en aardig, maar de gemeente ging niets doen om mijn studio op te knappen. Na wat aangetekende brieven aan de burgemeester, kwam er een taxateur van de verzekering en toen werd het wachten geblazen. Juni kwam en ging, juli kwam en ging en daar was ineens augustus. Dan beweegt hier niemand meer. De andere ondernemers in het pand drukten me op het hart dat ik moest blijven aandringen in plaats van impulsief de huur opzeggen en naar iets anders op zoek gaan (terwijl ik weet dat er niets geschikts is).

Dit was vroeger meer mijn stijl: wil je niet met me praten? Dan ga ik toch wat anders doen.

Nu dacht ik, OK ik ga er achterheen op zijn Portugees. De burgemeester gebeld. Afspraak gemaakt. Ik naar de afspraak. De burgemeester is er niet. Dan word zelfs ik ongeduldig. Ik loop bij het verlaten van het gemeentehuis een wethouder van de “tegenpartij” tegen het lijf. We groeten en praten en hij vraagt me hoe het is. Ik vertel hem het hele verhaal. Ik moet naar de openbare raadsvergadering komen om daar mijn beklag te doen, zegt hij. Geen zin, denk ik. Hoezo? Zij moeten hun plichten nakomen!

Ik krijg nog allemaal sms’jes van de wethouder waarin hij blijft aandringen op mijn aanwezigheid. Een uur voor de vergadering spreek ik een Portugese vriendin (ook ondernemer hier). Ze wil mee. Goed, ik heb mijn verhaal gedaan, de twee wethouders van de tegenpartij hebben het allemaal nog eens aangedikt en vriendin houdt een betoog over het belang van mijn werk voor de volksgezondheid. Je kunt het overdrijven natuurlijk.

En nu, een week later, ligt er wel een nieuwe vloer. Vandaag worden de plafondtegels geplaatst. Ik kan dit weekend gaan inrichten. Al die maanden gaf ik les buiten op het grote terras bij ons zwembad. Geen straf natuurlijk. Maar nu de studio weer tot leven komt, merk ik hoe ik mijn eigen ruimte en sfeer heb gemist.

Minder Hollands eigenwijs zijn en me gedragen als een Portugees als het moet, heeft wel gewerkt. Iedereen kwam in beweging.

Trouwens, het ware probleem – het platte dak van matige kwaliteit – is niet aangepakt. Nee, zeggen ze dan met een grote grijns, zo’n moment met zoveel hagel in zo’n korte tijd gebeurt maar een keer in een mensenleven. Maak ik me druk? Welnee, ik ken de weg.

#PHOT (Photo On Thursday Foto op donderdag) is een initiatief van Karin Ramaker.

Page 1 of 6

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén

%d bloggers like this: