Weblog Liesbeth

De maandagochtenden zijn gereserveerd voor de markt in Valencia de Alcántara. Zo ook vandaag. Ik had veel te doen, bank, postbus, administratiekantoor, stomerij en verse groenten. Daarna was het goed toeven in Hotel El Clavo waar ik altijd koffie drink, de krant doorblader en wat praat met andere bezoekers van de bar. De vaste bediende is Juan Carlos, vernoemd naar de koning van Spanje. Hij weet precies hoe ik mijn machado wil hebben, niet te warm, niet te veel melk en zeker niet te weinig.

Meestal komt zo tegen het einde van de ochtend. Luísi de bar binnenlopen. Haar man Vitín is erfgenaam van Hotel El Clavo en samen werken ze hard om het familiebezit in stand te houden. Vooral de fiestas en de cenas zijn lukratief.
"Buenos días Luísi. Estas cansada? Goeiemorgen Luísi, ben je moe?" vraag ik naar de bekende weg. Ze ziet er geradbraakt uit.
"Fiestas todo el fin de semana, het hele weekend feest." Tja, en dat betekent in Spanje dat je niet voor zeven uur in de ochtend in je bed ligt.
"Waarom toch altijd zo laat?" vraag ik.
"Las noches son para el duende y los días para la hipocrecía!" De nachten zijn voor de duende en de dagen voor de hipocretie.
De hele bar valt haar bij. De duende, de passie, de oprechtheid van gevoelens en die te kunnen uiten, daar is de omhulling en veiligheid van de nacht voor nodig. De dagen zijn voor het  gemaskerde bal.

Onderweg naar huis laat ik het beeld van de duende, de nacht, de dag en het masker nogmaals verschijnen en begrijp nu waarom Spanjaarden nooit slapen.

Reacties:

Reageren:

Naam:
Email: (wordt NIET geplaatst.)
Reactie:
Spam-beveiliging Typ in dit vakje de code die u hieronder ziet staan.

Terug naar de vorige pagina >