Liesbeth Steur

verteller van waargebeurde verhalen

Along the beach of Aroe-Aroe

Een foto geleend van Rama Tours via internet. Niet zelfgemaakt en wel zelfverzonnen.

Als ik die aanhef lees boven een brief gedateerd 28 mei 1941 gericht aan moeder zie ik meteen wuivende palmbomen, witte stranden, blauwe zee en veel romantiek. De brief is ondertekend door Phons Hoeke, een vriendje van mijn moeder. Hij is gestationeerd op Nieuw-Guinea voor zijn werk. Zijn beschrijving van klimaat en werk along the beach of Aroe-Aroe geeft me te denken.

Hier zit ik dan in mijn relatief koele huis (28 graden) met muren van een meter dik. Buiten is het 42 graden. Er waait een straf windje. Zodra ik naar buiten loop is het alsof ik een voorverwarmde heteluchtoven binnenstap. En ik overdrijf niet. Vochtigheidsgraad 5%. Die is vanaf nu alleen nog maar aan het dalen. Vorig jaar hadden we dagen van 10% of minder. Maar zover is het nog niet. Dus de lucht voelt heet, maar niet zwaar.

Ik werk aan het boek over mijn familie. Binnen. Heb eindelijk een prachtig systeem ontdekt om een schrijfstructuur op te bouwen. Dat was precies wat ik nodig had om over de drempel te stappen en vlot en zonder tijdverlies het archief te ontsluiten. Die tip haalde ik uit het boek met de titel Schrijf je boek in 10 dagen van Jan Dijkgraaf. Ik ga mijn familiegeschiedenis niet in 10 dagen schrijven omdat de research een groot onderdeel vormt en dat kost mij meer tijd dan schrijven van het verhaal. Ik kan dat boek van Jan Dijkgraaf echt aanbevelen als je daadwerkelijk een boek wilt schrijven. Ik gebruik niet alleen zijn methode maar ook Scrivener. Wat een fantastische app vind ik dat! Ik heb thema’s gemaakt, mezelf vragen gesteld en antwoorden gegeven. Erover gebrainstormd met CoenSt opdat ik niets over het hoofd zie. En nu is het zover.

Terug naar het strand van Aroe-Aroe, een eilandengroep ten zuiden van Nieuw-Guinea. Niets is er waar van wuivende palmbomen, witte stranden, blauwe zee en veel romantiek. Okay, wel palmbomen en soms wat wit zand, maar van romantiek is geen sprake. Die uitzendingen vroeger waren heel wat anders dan wat de zogenaamde ex-pats nu ondergaan in vreemde landen. Het enige houvast aan een normaal leven was toen het verlof eens in de drie of zes maanden. Voor de rest leefden die jongens in de jungle. Wanneer je denkt dat het een luxe leven was in de koloniën, kom je bedrogen uit. Ik citeer onze Phons:

Het klimaat hier is nog veel erger dan in Holland. Het hele jaar door waait hier een ontzaglijke wind. Het zijn de passaatwinden. De ene helft van het jaar uit het zuidoosten en de andere uit het noordwesten. De godsganse dag hoor je het ruischen en soms gieren van de wind. Daarbij komt dat het het grootste deel van het jaar regent. Stortbuien, mieserige regens. Zolang als we hier zijn hebben we nog maar twee dagen geen regen gehad en op die dagen feliciteerden we mekaar en zijn als beesten gaan werken. Want al die regen houdt ons maar op met ons werk. We moeten bijna elke dag stoppen voor regen en komen geregeld kletsnat thuis.

Hun werk bestaat uit opmetingen doen langs de kust van een paar eilanden. Geen idee voor wie hij werkt. Misschien wel voor de overheid die zijn kolonie goed in kaart wil brengen.

De kusten hier zijn grotendeels modderig, met enkele stukken goed strand ertussen. En om in de modder tot je knieën te ploeteren en dan een stortbui met een keiharde wind erachter over je heen te krijgen, is voorwaar geen lolletje, dat kan ik je wel zeggen. Enfin het bevalt me hier wat het werk betreft wel.

Mijn moeder die jaren later bij het inventariseren van al haar correspondentie, vaak haarscherpe, soms grappige commentaren plaatst, schrijft hier:

Wat een oord! Het lijkt wel een strafoverplaatsing!

Ik weet dat ik niets met elkaar kan of mag vergelijken. Daarbij verliest of wint altijd één partij. Ik wil alleen maar zeggen dat het hier in Portugal voorlopig heerlijk is, er is genoeg drinkwater, de avonden koelen af en ik ben en blijf een tropenkind. Ik weet heel goed hoe ik een stap langzaam moet zetten. Mijn tempo gaat dus gewoon omlaag. Daarbij ben ik een gezegend mens om vele redenen en nu vooral omdat ik na plaatsing van deze #PHOT ons zwembad induik! Gewoon omdat het kan!

#PHOT (Photo On Thursday en soms on Tuesday) is een initiatief van Karin Ramaker.

Previous

Gast van ver

Next

#ikherdenk

9 Comments

  1. ben ooit met Scrivener begonnen maar weer terug bij simpele Pages en overgezet in Word. Schrijven kan op elk ‘blaadje’ natuurlijk. maar heb je al een raamwerk klaar?

    • Ja Karin, mijn raamwerk is klaar. Het duurde zo lang omdat ik geen idee hoe ik door die stapels moest en waar te plaatsen. En nu in Scrivener vind ik dat echt een makkie. Het archief ligt niet op datum. Het lijkt wel gehusseld. Nu begin ik bovenop de stapel en lees. Wat ik interessant vind voor het boek, deel ik meteen in in de schrijfstructuur, dus raamwerk. Uiteindelijk zit dan alles op zijn plaats en kan ik echt gaan shiften, schaven, schrijven. En van het raamwerk of de schrijfstructuur de leesstructuur maken. Dus de hoofdstukken etc. Ineens is het een spannend project geworden.

      • ik heb geleerd: schrijven is puzzelen. ik begin zo trouwens nooit. ik begin gewoon en pas later begint het kaderen. ik kan erg in de war raken als het niet ergens gekaderd is, dus ik heb ook geleerd dat ik uiteindelijk het raamwerk nodig heb om verder te schrijven. ik vind het allemaal verrassend en spannend inderdaad! succes met je project!

  2. Karin Verheij

    Leuk om zo mee te lezen over hoe jullie werken aan het schrijven. Daar wil ook wel meer over lezen. 😉

  3. C. Verharen

    Mooi stuk. Dat waren nog een avonturiers. En rectificatie over de luchtvochtigheid van vandaag: minder dan 5% = LOW! Gelukkig maar, anders was het echt niet te harden van de hitte!

  4. Elly van Driel

    Interessant stuk. Heb gelijk navraag gedaan of het boek: schrijf je boek in 10 dagen (niet dat ik dat van plan ben) ook naar Frankrijk wordt verstuurd. Ik ga eind september een schrijfcursus volgen bij Marelle Boersma in Zuid Portugal. Je steekt er altijd at van op en wie weet wat ik er nog mee ga doen. Volgorde is nu: Boek van Jan Dijkgraaf lezen, dan Scrivener uitproberen en dan naar de cursus en uiteraard wekelijks jouw leuke verhaaltjes lezen, waarvoor veel dank. Groeten Elly

    • Elly van Driel: Het boek wordt ook geleverd in het buitenland (Ik heb via mail dat toen gevraagd). Wat leuk dat je een schrijfcursus gaat doen. Scrivener is niet ingewikkeld. Ben benieuwd hoe je het vindt. Je hebt een boeiend leven en kunt goed vertellen en ook schrijven. Veel succes! En ik vind het altijd heerlijk om te horen als mijn verhalen worden gelezen en dat er weer iemand blij van wordt. XX

Laat je een reactie na!?

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén

%d bloggers like this: