Liesbeth Steur

schrijver

Good times …

Marvão, on top of the world

Vanochtend had ik een afspraak met de burgemeester van Marvão. Hij was er niet. Ik was niet verrast. De receptioniste vroeg me straks dan maar even terug te komen. Wie weet zou hij er dan zijn.

Marvão, de vesting op de berg is niet ver van mijn huis. Een kwartiertje door de bergen slingeren, door de poort manoeuvreren, dan buiten het dorp om – langs de binnenzijde van de vestingmuren, via een hobbelige weg naar de top. Kom je een tegenligger tegen, dan moet er eentje achteruit. Het gaat altijd goed. Ik ga niet heel vaak naar boven. Eigenlijk alleen als ik iets moet doen bij het gemeentehuis of een andere officieel instantie.

Mijn vriendin Leone Holzhaus heeft daar binnenin het oudste deel van de vesting, in de uiterste hoek van de binnenplaats, haar atelier en winkel. Tijdens het tiendaagse klassieke muziekfestival in juli, is zij gedwongen dicht geweest omdat het podium voor het orkest daar dan staat. Die tijd heeft ze benut om haar atelier op te ruimen, te schilderen (de muren) en weer helemaal klaar te maken voor nieuwe toeristen en klanten. Ook is er nieuw werk dat ik nog niet heb gezien. Dus, een goed moment om langs te gaan.

Vanaf het gemeentehuis wring ik me door de ladingen toeristen, bij de kassa zwaai ik naar de vaste kassier, gebarend dat ik alleen Leone ga bezoeken en dan verder. Ik wil daar een foto nemen maar ja, met al die dagjesmensen voor mijn neus? De mensen zijn zo erg nog niet. Wel hoe ze gekleed gaan. Volgens mij kleedt het merendeel zich naar een maatstaf die niet strookt met de realiteit, maar dat is toeristen in de hele wereld eigen.

Het is natuurlijk niet de eerste keer dat ik daar ben. En toch ben ik telkens onder de indruk van de locatie. Marvão geldt in de geschiedenis als een praktisch onneembare vesting. De Kelten waren hier al, Romeinen legden wegen aan – waarover ik nu nog wandel; de Moren bouwden de vesting en vernoemde die naar warlord Marwan. Toen de katholieke koningen, de Engelsen, De Fransen, de Spanjaarden. Ze kwamen allemaal Portugal helpen. En Portugal onderging. Genoeg oorlog. Eeuw in eeuw uit. Vooral in deze grensstreek.

Na mijn bezoek loop ik terug en eenmaal uit de vesting, kijk ik over de muur, zie het stadje en de toppen van de wereld. Ik denk aan gisteren. De Herdenking van 15 augustus 1945. Ik denk aan alle oorlogen die nu woeden. Ik denk aan de West-Europese generaties die nog nooit iets hebben meegemaakt en ik denk aan de woorden van Geert Mak en, aan wat mijn oudste zoon schreef naar aanleiding van mijn #ikherdenk blog over mijn vader en familie.

“Hard times create strong men. Strong men create good times. Good times create weak men. And, weak men create hard times.”
― G. Michael Hopf, Those Who Remain

Die uitspraak speelt sinds ik het gelezen heb, voor in mijn hoofd. Voor mij is het zo waar als waar kan zijn.

En de burgemeester? Wel, we zijn in Portugal, dus haast heb ik niet meer.

#PHOT (Photo On Thursday en soms on Tuesday) is een initiatief van Karin Ramaker.

Previous

#ikherdenk

Next

Indische tantes

3 Comments

  1. mañana mañana.

  2. C. Verharen

    Wat een quote van G. Michael Hopf…! Doet heden ten dage wel opgeld! De laatset regel wel te verstaan!

Laat je een reactie na!?

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén

%d bloggers like this: