Liesbeth Steur

schrijver

Vaste lasten

[português]  [English]

Verder kijken dan zijn neus lang is. Dat kan een mens. We kunnen bijvoorbeeld de sterren zien en die staan toch zo’n 5000 lichtjaren van onze planeet. Dat licht maakt een reis van vijf triljoen kilometers en dan valt er een foton zo door je lens op je netvlies. Wonderbaarlijk! Ik las het op internet. We hebben bionische ogen. Dat we op de aarde niet zo ver kunnen kijken ligt aan de ronding van de planeet. Onze ogen reiken zo ver als de horizon. Dat is zo’n vijf kilometer. Tenzij je op grote hoogte staat. Op een berg bijvoorbeeld. Dan kun je veel verder kijken. Ik dacht zo’n 200 kilometer en dan begint de ronding van de aarde.

Iedere keer als ik op het punt sta waar ik deze foto heb genomen, verbaas ik me over het menselijk oog, over de wereld en over de weidsheid ervan. En, dat ik het allemaal kan zien!

Ik weet dat ik naar twee landen sta te kijken, want dat kun je natuurlijk niet zien. In de verte Spanje. Rechts bijvoorbeeld zie je de drakenrug – een langgerekte rotspartij – dat is waar Spanje begint en voor me ligt Portugal.

Trouwens ik sta hier in Marvão, Portugal op 800 meter hoogte. Beneden zie je wat huizen. Kijk eens linksonder op de foto. Daar zie je drie huizen waarvan het middelste van ons is. Herkenbare aan de rode pannen op het dak. Ervoor en erachter ligt de olijfboomgaard.

Ik kan hier immens diep ademhalen en al uitademend verzucht ik dan: ‘Je zal hier maar wonen.’

Mijn leven is zo weids als mijn uitzicht. Zit ik in mijn computerscherm dan is mijn leven extreem beperkt tot letters of kunstmatig beeld. Kijk ik naar links de olijfboomgaard in door de glazen schuifdeuren dan worden mijn ogen gestreeld door groen. Zit ik te praten met iemand dan is de expressie van gezicht en ogen mijn beeld.

Het scherm zuigt me makkelijk in een tunnel. Misschien ontstaat daar wel de tunnelvisie. Het scherm kan zelfs zo dominant zijn wanneer ik zit te schrijven bijvoorbeeld, dat ik niet meer voel dat ik een lichaam heb. Dan is dat scherm mijn wereld.

De olijfbomen of de natuur in het algemeen doen me beseffen dat ik leef. Alsof iemand met de vingers heeft geknipt. Wakker ben ik. Bomen, groen, wind, zon, regen. Land, aarde, sprieten, rotsen. De natuur met alle planten en dieren brengt me terug naar waar het werkelijk over gaat.

Regelmatig heb ik me afgevraagd wat ik werkelijk van waarde acht in het leven.
Wat is belangrijk voor mij? En om daar achter te komen heb ik mezelf drie vragen gesteld:
1. Waar geef ik mijn geld aan uit (na alle vaste lasten natuurlijk)?
2. Klopt dat uitgavenpatroon wel met mijn hoogste goed?
3. Draagt het bij?
Zo heb ik mijn doen en laten op lijn gebracht met mijn waarden.

Een leven in beweging met het ritme van de natuur.

Dat is mijn hoogste waarde. Alles dat die beweging belemmert neem ik afscheid van. Zo groeit mijn uitzicht op het leven.

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo on Tuesday, een initiatief van Karin Ramaker. De PHOT is een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema, met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

Een wandeling met Tao


Gedurende de hete, hete zomer hebben we ons vaste winterpad niet belopen. Niet omdat de zomer heet is en wel omdat het pad aan het overwoekeren is. De gemeente houdt sinds een paar jaar dit soort wandelpaden niet meer bij. Te weinig gebruikers en te weinig werknemers. Vroeger liepen de locals naar het dorp, naar elkaar, naar het winkeltje, het café en naar hun terreintjes. Nu gebeurt dat vaak met een oude auto of een oude brommer. Daarbij zijn er steeds minder oorspronkelijke bewoners. De ouwetjes zijn oud en lopen nog naar de brievenbus, hun kinderen doen nog wel het land, naast een baan in de buurt en hebben dus vervoer en de jongeren (hun kinderen dus) studeren, raken hoog opgeleid, vinden geen baan en vertrekken.

De laatste keer liepen we daar in de lente nog voordat alles heel hard ging groeien en ik zat toen natuurlijk onder de teken. Gedoe. Dat was dus de laatste keer. Nu zijn er geen teken meer dus hebben we het erop gewaagd. En ook de slangen houden zich koest.

Vandaag gingen we op pad met snoeischaren want we willen graag van dit pad gebruik maken. Het is geen geasfalteerde weg. Het pad stijgt en daalt, is verhard door de Romeinen en voor de rest zijn het rotsen waar je overheen moet stappen. Toch fijn als je dan iets ziet.

Nu is het weer een feestje om daar te lopen. Op de foto zie je Coen met zijn lange benen. Altijd voorop. Dat geeft mij de kans hem te fotograferen en ja stilstaan voor een foto vertraagd ook mijn tempo.

Wanneer ik daar afdaal en het pad zie golven door het landschap, denk ik aan Tao. Waarom? Tja, ik lees voor de zoveelste keer een boek over het Daoisme of Taoïsme, over wat dat is.

Tot nu toe begrijp ik dat de Tao de bron is, de innerlijke as van het universum. Het is ouder dan de natuur. Om Tao te begrijpen, omschrijf je het niet met taal, woorden of definities. Je dient het met hart en ziel te begrijpen anders ga je dwalen. Dus als je Tao in woorden probeert te vangen, verdwijnt het. Tao is overal, in mij, in jou en in de natuur. Dit boek (en andere over dit onderwerp) heb ik al jaren en tot nu toe raakte ik geïrriteerd door zo’n beschrijving. Hoezo kun je dat niet uitleggen?

Deze keer is het anders. Ik heb het een tijd geleden opgegeven om dingen in een hokje te stoppen. Dat maakt het leven aanzienlijk eenvoudiger. Ik loop over het pad, ben in de natuur. Het gras beweegt, ik beweeg.

Als ik flexibel ben is het pad dat ook.

Als ik één word met het pad, dan is de wandeling tijdloos en vrij. Ik stijg en daal en mijn voeten zetten de juiste stappen. De rotsen zijn geen obstakels meer. Ik loop er omheen en de wandeling wordt als een dans, ontspannen heupen, knieën en benen. Precies, zoals een dans bedoelt is. Misschien is dat wel verbonden zijn met Tao of misschien ook niet.

#PHOT (Photo On Thursday en soms on Tuesday) is een initiatief van Karin Ramaker

Ik nodig je uit …

Photo by Ian Espinosa on Unsplash

[English] [português]

De eerste keer dat de vraag “wat doe ik hier?” verscheen, kan ik me nog goed heugen. Ik was vijf jaar, woonde op Sicilië. De Etna rommelde en spuwde vuur. Ik had net op het randje van de dood gelegen door tyfus.

Die avond, vanaf het terras voelde en hoorde ik het gerommel van de vulkaan en zag het vuurwerk. De sterrenhemel stond er als altijd.

Mijn moeder en grote zus waren erbij en toch voelde ik me een alien.

“Wat doe ik hier?” “Wat is dit allemaal?” Die vragen speelden in mijn hoofd en dat was het begin van een lange weg vol met hobbels, rotsen, bergen en dalen. Veel blauwe plekken, schrammen en wonden en de frons in mijn voorhoofd groeide uit tot een permanente verticale rimpel tussen mijn wenkbrauwen.

Het bestuderen van dikke boeken, verdiepen in Westerse en Oosterse filosofieën, lesgeven in yoga en meditatie brachten wat antwoorden, maar te weinig om echt wijzer van te worden. Het leven vieren en leven, in het diepe springen, risico’s nemen, kortom ik zie wel waar het schip strand, dat zette zoden aan de dijk. En toch gaat die zoektocht door naar optimale gezondheid en een lang leven.

Zo ben ik in de Chinese filosofieën terecht gekomen. Het Confucianisme en Daoisme. Boeken alleen hebben mij nooit echt verder gebracht, wel het toepassen van de wetenschap die in die boeken staat. Nog steeds is dat yoga en nu ook door het beoefenen van Tai Chi, en Wudang (Chinese) yoga.

Er is een wereld voor me opengegaan. En die wereld wil ik graag met jullie delen, zodat ook jouw dagelijks leven lichter kan worden.

Daarom organiseer ik een Wudang Taijiquan Retreat van vijf dagen. Samen met Eduardo Salvador en Taiji leraar Rene Goris uit Amsterdam die ons vijf dagen lang gaat trainen.

Guesthouse Trainspot is tijdens de Retreat ons onderkomen. Trainspot is gevestigd in de restauratie van het verlaten station Marvão-Beirã. De sporen zijn stil en wijzen een weg. Marvão ligt midden in het natuurgebied Serra de São Mamede, op de grens met Spanje. Food & Beverage worden verzorgd door Trainspot en zijn aangepast op het programma en de wensen van de deelnemers.

De voertaal zal Engels, met Portugese vertaling. De dagen zijn gevuld met meditatie, training en verblijf in de natuur, lezingen over de achterliggende filosofieën, eten, rusten en ook nog slapen. Er is tijd voor acupunctuur en massages.

Ook kun je alle vragen stellen die in jouw hoofd zitten.

Kom je uit het buitenland, dan is er een transfer van Lissabon Airport naar Marvão. Om het zo makkelijk mogelijk te maken is de prijs is all-inclusive. Je hoeft alleen je eigen ticket te kopen. Je kunt je dus 100% concentreren op jezelf. Vijf dagen lang. De website van Retreats in Alentejo biedt de informatie en de mogelijkheid om je in te schrijven.

 

Mijn Tai Chi begon in Jakarta

Tai Chi zwembad LS
Zo’n twintig jaar lang heeft er iets aan mij getrokken. Ik gaf het geen aandacht. Tot op heden. Ja, ik deed wel af en toe een workshop in die richting en ik las een boek over het onderwerp. Maar ja, verder had ik natuurlijk geen tijd.

Sinds 2016 woon ik opnieuw in de outbacks van Portugal en geloof het of niet: nog steeds geen tijd. Zelfs zonder werk want met pensioen, zelfs in al deze stilte. Voor ik het wist had ik weer een yogapraktijk en dus een klein bedrijfje met alle rechten en plichten die daarbij horen. ‘Back to normal’.

Maar dat wat trok, ging niet weg. ‘Geen tijd’ kon niet meer dienen als argument. Er was en is altijd wel iets. Dus hakte ik de knoop door en schreef me in om online te studeren bij Rene Goris in Amsterdam. Dat was in april dit jaar.

De studierichting: Wudang Taijiquan oftewel Tai Chi Chuan.

Alle nieuwe studies zijn ongemakkelijk en zeker voor iemand die gewend is zelf les te geven. Toen ik begon, wist ik weinig van deze oeroude Chinese bewegingsleer, behalve dat het me honderd procent fascineerde vanaf het moment dat ik het voor eerst in levende lijve mocht aanschouwen.

Dat was in Jakarta in 1989.

Ik was daar voor werk en vroeg in de ochtend als de zon nog net niet op was, trok ik baantjes in het zwembad van het hotel. Iedere ochtend zoals alleen de tropen die kent, stonden daar twee oude Chinese mannen in de schemering. In doodse stilte maakten zij identieke, trage bewegingen.

Ik dacht: dat wil ik ook kunnen! Ik weet niet waarom. Het zag er zo meditatief uit, zo rustig en tegelijkertijd vol kracht.

Alle ochtenden van die week heb ik na het zwemmen naar hen gekeken. De laatste dag ging ik naar de mannen toe en vroeg hen wat ze deden. Tai Chi, vertelden ze mij. Toen ik zei dat ik dat ook wilde leren antwoordden ze als uit een mond met een glimlach, dat wel: “Niet nu, blijf maar zwemmen, zodra je er aan toe bent, ga je het doen”.

Blijkbaar ben ik er nu aan toe. Ik snap nu dat ik het niet eerder in mijn leven had kunnen doen. Het trainen roept weerstand op. De bewegingen lijken onlogisch. Ik raak af en toe in de war van het uit mijn comfortzone stappen. En toch ga ik door. Nu, na een half jaartje begint zich iets te vormen en de behoefte aan meer groeit alleen maar.

Maar ja, geen tijd. Zoveel te doen. Ik heb een man, een yogastudio, een huishouden, familie, vrienden, eters, drinkers en veel gezelligheid. Wanneer moet ik dan trainen? Allemaal sabotage weet ik nu. Het wordt per dag duidelijker dat het alleen maar gaat over wat ik nu wil, niet over de verleden-tijd-gedachten die in mijn hoofd rondspoken. Ook worden iedere dag mijn benen sterker, mijn rug rechter, mijn adem dieper, mijn hoofd stiller en mijn armen lichter. En dat voor iemand die al 35 jaar hatha-yogalessen geeft. Precies dát fascineert me zo. Het lichaam kent geen grenzen. Die zitten alleen maar in je hoofd.

Dus nu heb ik samen met Eduardo Salvador een Wudang Taijiquan Retreat georganiseerd voor eind november. Rondom de Taiji. Met Rene Goris als spil. Hier in ons mooie Alentejo. Voor jou, om ook mee te kunnen maken wat het is om vrijwillig uit je comfortzone te stappen en jezelf, je kracht en je leven (opnieuw) te ontdekken.

Alsof je ouderwets verliefd bent. Maar dan nu op jezelf.

Je hoeft trouwens niet lenig te zijn, geen ervaring te hebben, dat komt allemaal vanzelf. Dus ook die argumenten zijn fake. En voor de gevorderden is het een nieuwe uitdaging.

Misschien is november wat kort dag voor de mensen die in loondienst zijn en vrij moeten vragen. En ik weet dat als je iets echt wilt, het mogelijk is. Dus ook je inschrijven voor november.

"Foto (deze keer een filmpje) op donderdag" is een initiatief van Karin Ramaker.

Page 1 of 61

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén

%d bloggers like this: