Liesbeth Steur

schrijver

De eetkamer van Diogo en Daniel

IMG_2736.jpg
Mijn zus Patricia en zwager Theo kwamen afgelopen weekend ‘laag over’ bij ons. Aankomst vrijdagavond laat, vertrek maandagmiddag na de lunch. Veel te kort en oer gezellig. Logeren bij ons kan niet meer. Mijn jongste zoon is hier zijn nieuwe leven aan het opstarten en bewoont nu voorlopig het appartement.

Gelukkig is hier keuze te over aan logies. Van mooie, grappige, klassieke, moderne huizen tot heel traditionele. Casa dos Galegos is een traditioneel onderkomen met modern comfort. Op nog geen 10 minuten rijden van ons huis. Het toeval wil dat onder de vlag van Casa dos Galegos een startende gastronomische club zit en dat hoorde ik pas bij de boeking. Zo nieuw is het. Anders had ik het natuurlijk geweten. De naam? Clube Gastronómico Fago.

Ieder culinair experiment grijpen we hier met beide handen aan, want uit eten gaan in deze omgeving is niet echt een avontuur. Uitermate traditioneel, alle menukaarten zijn identiek alleen de uitvoering krijgt een persoonlijke draai. Toch zitten alle restaurants alle weekenden vol tot overvol in vakantieperioden. Het aangaan van een experiment vraagt dus om veel moed. De Portugezen en Spanjaarden komen hier naar het niet geëvolueerde landleven om juist die traditionele gerechten te eten. Zelfs de president van de Republiek Marcelo Rebelo de Sousa komt een keer per jaar eten als hij het FIMM (Festival International de Música Marvão) bezoekt voor het galaconcert. Dat doet hij in het knusse en geroemde Restaurante Mil-Homens in Portagem.

Twee dagen voor het diner krijg ik via Messenger van de chef de vraag of er voedsel restricties zijn? Inmiddels weten we dat het een 7-gangen menu is en dat de gangen petiscos (in het Spaans tapas) zijn. Een proeverij dus.

De huiskamer is gevestigd in vermoedelijk de oude keuken. Er is een immense schouw waarin nu een pellet kachel staat te branden. Er staan drie tafels ingedekt. Twee voor vier personen en eentje voor vijf, voor ons gezelschap. Als iedereen binnen is en we elkaar allemaal begroet hebben – we blijken elkaar te kennen, volgen de gangen elkaar op. Een feest voor de smaakpapillen en het oog. De rode wijn is traditioneel uit onze streek vinho da talha, het water verrijkt met sinaasappel en munt.

Ik ben aangenaam verrast door de verfijnde manier van koken van Jose Diogo Branco, de chef. Hij is opgeleid in Portugal en loopt jaarlijks stage bij een toprestaurant in steeds een ander land. Zo stond hij vorig jaar in Noma, Kopenhagen. Diogo is ambitieus en legt de lat hoog voor hemzelf en wel met de Portugese rust. Zijn gerechten stelt hij samen uit alleen lokale producten.

Die avond werd een feestje dat werd afgesloten met natuurlijk zelf gemaakte ginja (kersenlikeur) en aguardente (eau de vie).

We zijn vol verwachting van het restaurant Fago dat hij gaat openen in Marvão met Daniel Boto, de eigenaar van Casa dos Galegos en onovertroffen gastheer in zijn eigen huiskamer. Het wachten is natuurlijk op de vergunningen.

Dus … als je ooit van plan bent hier eens langs te komen, laat het dan op tijd weten. De huiskamer opent zijn deuren niet vaak, maar als ze open zijn … wees dan voorbereid op een aangename verrassing. Wij gaan voor 2 februari opnieuw reserveren!

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo On Tuesday, een blogexperiment van Karin Ramaker. Een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

Zen cadans

Mijn tijgertafel zucht onder gewicht van de albums

Waarom vind ik het lastig om opnieuw in een schrijfritme te komen? Ik zat in een prachtige cadans tot eind november vorig jaar. Allerlei onverwachte en verwachte gebeurtenissen grepen plaats in mijn leven en dus in dat ritme. Nu is het al half januari. En nu pas is er weer ruimte in mijn hoofd voor schrijven. Vorige week dacht ik nog: laat maar zitten. Dat boek komt er nooit.

Sinds vandaag is de rust weergekeerd in mijn leven. Alles wat op de rit gezet moest worden staat op de rit – niet dat ik de illusie koester dat ik ooit iets onder controle zal hebben. En ineens lag mijn agenda op mijn bureau en was ik mijn schrijfmiddagen aan het inplannen. Morgen pak ik het weer op. Dat verraste me zowaar.

Ik bekijk het brievenarchief en de fotoalbums weer met een nieuw oog. Ze voelden als vijanden de afgelopen week en werkelijk waar, het zijn weer vrienden geworden.

Zo snel kan een omslag plaatsvinden. Bij mij dan. Heen en terug. Straks zit ik weer in de zen cadans. Ik verheug me!

Wie zei dat nou ook alweer: It is all in the mind!

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo on Tuesday, een initiatief van Karin Ramaker. De PHOT is een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema, met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

Stiller wordt het niet


Nu ik terug ben van een bezoek aan Amsterdam en Den Haag voel ik hoe gewend ik ben geraakt aan lucht, ruimte en groen. Over mijn bezoekje aan Nederland schreef ik een korte blog met de titel The Age of Leisure.

Hier is de winter vol overgave begonnen. Dat betekent dat de hemel altijd helder is. De zonsopgang gloedvol, de luchten strakblauw en de zon warm. Aan het einde van de dag volgt een rode zonsondergang die overgaat in een snel intredende duisternis. De hemel kleurt eerst nachtblauw, dan zwart en wordt langzaam aan verlicht door sterren en planeten en de Melkweg. De maan is nieuw, de temperatuur rond het vriespunt.

De kachel brandt en tikt. Soms is dat het enige geluid in huis. Ik loop op kousenvoeten om die magische stilte niet te verbreken. Zo loop ik ook vaak door de natuur. Voorzichtig. Ik vind dat de mens altijd lawaai maakt. Zodra hij beweegt begint de herrie. De takjes en bladeren kraken onder mensenvoeten en zware stappen maken ook geluid, zeker op graniet. Dieren hoor ik nauwelijks. Ja, het gezang van de vogels of een hond die blaft. Of het geritsel van een muis of slang. Dat stoort me niet. Ook de voetstappen van de paarden die voorbijkomen storen me niet. Wel het oeverloze gepraat van de mensen die op die paarden zitten. Ze horen niets. Ze zien niets. De mens verstoort de natuur en de stilte en ik denk dat ik weet hoe dat komt.

De mens weet over het algemeen niet dat hij de natuur is. Het is dus niet: mens en natuur. Nee. De mens is natuur. Jij en ik leven in, met en van de natuur. We zijn niet meer en niet minder. Pas toen de mens is gaan denken dat hij superieur is aan alles wat natuur is, is het misgegaan. En zeker toen er een verdienmodel kwam in de wereld. Want de natuur is verworden tot een slaaf die wordt uitgebuit. Mensen wonen in blokken die de hoogte ingaan of zijwaarts in rijen met soms wat groen. Overal asfalt. Overal verkeer. Er zijn parken, strand en zee. Vol met mensen die gezond doen. Ze halen een frisse neus, ze trainen, ze rennen. Ze doen wat ze kunnen doen en ze weten vaak niet waarom. Ze buiten zichzelf uit, zonder het te weten. De menselijk moraliteit is toegedekt en verstikt door bankbiljetten.

Hier voel ik dat ik deel ben van het geheel. Mijn tempo zakt naar natuurlijke proporties. Alle prikkels en onrust verdwijnen. Ik zie en beschouw mezelf. Honderd procent bewust zijn. Ik ren niet. Ik heb geen haast. Ik pluk de sinaasappels van de boom en gebruik de olijfolie van onze eigen olijven geperst. Ik eet met de seizoenen mee. De natuur zit in mij. Dat te kunnen ervaren en te leven, maakt mijn hoofd nog stiller dan stil. Een levende meditatie. Ja, ik ben tevreden op de plek waar ik wortel schiet.

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo on Tuesday, een initiatief van Karin Ramaker. De PHOT is een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema, met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

The age of leisure

img_2624.jpg

Ik ben een week in Nederland. Gezellig. Familie en vrienden zien en spreken. Toch zie ik iedere keer meer op tegen dat reisje naar de lage landen. Om allerlei redenen, zoals koud, druk, vol, gebouwen, auto’s en heel veel mensen. En al die redenen winnen nog niet van het plezier dat ik beleef aan alle ontmoetingen en logeerpartijen.

Ik ben redelijk op de hoogte van de ontwikkelingen in de landen waar de westerse “civilisatie” op zijn hoogtepunt lijkt te zijn. Alhoewel ik bespeur dat die hier en daar ook al over de rand is gevallen. Vind ik hè! Mijn mening dus!

Dat zit hem in kleine dingen die het snelle leven moeten veraangenamen. Ja, ja the age of leisure is al een tijdje bezig. Mensen hebben haast. Verdieping is geen leisure en de schermpjes zorgen voor instant gratification. Ook heel leerzaam natuurlijk.

Ik zat aan een prachtig kerstdiner bij mijn zus Patricia en zwager Theo. Met tien man, vrouw, kind (in alle leeftijden). Het was een prachtavond, oergezellig en heerlijk eten.

De biologische kalkoen van Anton Jacobs was helemaal geprepareerd afgeleverd. Uitgebeend en gevuld. Alleen de poten en vleugels waren klassiek. Die kon je gewoon kluiven. Dat uitgebeende kalkoenlijf is om het snijden simpel te maken. Ik heb het bestudeerd. En in de praktijk werk het prima. Het mes gleed er doorheen. Want een kalkoen “slachten” na bereiding vergt tijd en ervaring. En nu verschenen er keurige plakken kalkoen met vulling.

Ik dacht: “Wow, the age of leisure, what a pleasure!”

Omdat ik zelf nogal afgelegen woon waar de jaren vijftig van de vorige eeuw eigenlijk de norm zijn, heb ik de irritante gewoonte om te vergelijken. Maar ja, als je vergelijkt, verliest er altijd eentje. Dus dat heeft geen nut. Daar ben ik mee gestopt. Bewust. Maar onbewust schijnt het stiekem door te gaan. Ik lijk wel geprogrammeerd. Het is echt makkelijker iets nieuws te leren dan iets ouds niet meer te doen. Let maar op.

Zojuist sta ik in de keuken bij mijn oudste zoon. Ik wacht op het water voor de thee en mijn oog valt op een fles olijfolie. Ik lees het etiket. Mijn mond valt open. Vegetarisch. Hoe dan? Ik sla op hol.

Mensen weten niet dat het van olijven wordt gemaakt en dat olijven van een boom komen?

Of bestaat er carnivore olijfolie?

Zo erg kan het toch niet zijn gesteld met de algemene ontwikkeling?

Ineens betrap ik mezelf op mijn conditionering over de westerse civilisatie boven de Pyreneeën.

Ik lees nog eens: … Ohhhh, het is een advies voor gebruik.

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo on Tuesday, een initiatief van Karin Ramaker. De PHOT is een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema, met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

Page 1 of 64

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén

%d bloggers like this: