Liesbeth Steur

schrijver

Zen cadans

Mijn tijgertafel zucht onder gewicht van de albums

Waarom vind ik het lastig om opnieuw in een schrijfritme te komen? Ik zat in een prachtige cadans tot eind november vorig jaar. Allerlei onverwachte en verwachte gebeurtenissen grepen plaats in mijn leven en dus in dat ritme. Nu is het al half januari. En nu pas is er weer ruimte in mijn hoofd voor schrijven. Vorige week dacht ik nog: laat maar zitten. Dat boek komt er nooit.

Sinds vandaag is de rust weergekeerd in mijn leven. Alles wat op de rit gezet moest worden staat op de rit – niet dat ik de illusie koester dat ik ooit iets onder controle zal hebben. En ineens lag mijn agenda op mijn bureau en was ik mijn schrijfmiddagen aan het inplannen. Morgen pak ik het weer op. Dat verraste me zowaar.

Ik bekijk het brievenarchief en de fotoalbums weer met een nieuw oog. Ze voelden als vijanden de afgelopen week en werkelijk waar, het zijn weer vrienden geworden.

Zo snel kan een omslag plaatsvinden. Bij mij dan. Heen en terug. Straks zit ik weer in de zen cadans. Ik verheug me!

Wie zei dat nou ook alweer: It is all in the mind!

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo on Tuesday, een initiatief van Karin Ramaker. De PHOT is een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema, met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

Stiller wordt het niet


Nu ik terug ben van een bezoek aan Amsterdam en Den Haag voel ik hoe gewend ik ben geraakt aan lucht, ruimte en groen. Over mijn bezoekje aan Nederland schreef ik een korte blog met de titel The Age of Leisure.

Hier is de winter vol overgave begonnen. Dat betekent dat de hemel altijd helder is. De zonsopgang gloedvol, de luchten strakblauw en de zon warm. Aan het einde van de dag volgt een rode zonsondergang die overgaat in een snel intredende duisternis. De hemel kleurt eerst nachtblauw, dan zwart en wordt langzaam aan verlicht door sterren en planeten en de Melkweg. De maan is nieuw, de temperatuur rond het vriespunt.

De kachel brandt en tikt. Soms is dat het enige geluid in huis. Ik loop op kousenvoeten om die magische stilte niet te verbreken. Zo loop ik ook vaak door de natuur. Voorzichtig. Ik vind dat de mens altijd lawaai maakt. Zodra hij beweegt begint de herrie. De takjes en bladeren kraken onder mensenvoeten en zware stappen maken ook geluid, zeker op graniet. Dieren hoor ik nauwelijks. Ja, het gezang van de vogels of een hond die blaft. Of het geritsel van een muis of slang. Dat stoort me niet. Ook de voetstappen van de paarden die voorbijkomen storen me niet. Wel het oeverloze gepraat van de mensen die op die paarden zitten. Ze horen niets. Ze zien niets. De mens verstoort de natuur en de stilte en ik denk dat ik weet hoe dat komt.

De mens weet over het algemeen niet dat hij de natuur is. Het is dus niet: mens en natuur. Nee. De mens is natuur. Jij en ik leven in, met en van de natuur. We zijn niet meer en niet minder. Pas toen de mens is gaan denken dat hij superieur is aan alles wat natuur is, is het misgegaan. En zeker toen er een verdienmodel kwam in de wereld. Want de natuur is verworden tot een slaaf die wordt uitgebuit. Mensen wonen in blokken die de hoogte ingaan of zijwaarts in rijen met soms wat groen. Overal asfalt. Overal verkeer. Er zijn parken, strand en zee. Vol met mensen die gezond doen. Ze halen een frisse neus, ze trainen, ze rennen. Ze doen wat ze kunnen doen en ze weten vaak niet waarom. Ze buiten zichzelf uit, zonder het te weten. De menselijk moraliteit is toegedekt en verstikt door bankbiljetten.

Hier voel ik dat ik deel ben van het geheel. Mijn tempo zakt naar natuurlijke proporties. Alle prikkels en onrust verdwijnen. Ik zie en beschouw mezelf. Honderd procent bewust zijn. Ik ren niet. Ik heb geen haast. Ik pluk de sinaasappels van de boom en gebruik de olijfolie van onze eigen olijven geperst. Ik eet met de seizoenen mee. De natuur zit in mij. Dat te kunnen ervaren en te leven, maakt mijn hoofd nog stiller dan stil. Een levende meditatie. Ja, ik ben tevreden op de plek waar ik wortel schiet.

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo on Tuesday, een initiatief van Karin Ramaker. De PHOT is een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema, met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

The age of leisure

img_2624.jpg

Ik ben een week in Nederland. Gezellig. Familie en vrienden zien en spreken. Toch zie ik iedere keer meer op tegen dat reisje naar de lage landen. Om allerlei redenen, zoals koud, druk, vol, gebouwen, auto’s en heel veel mensen. En al die redenen winnen nog niet van het plezier dat ik beleef aan alle ontmoetingen en logeerpartijen.

Ik ben redelijk op de hoogte van de ontwikkelingen in de landen waar de westerse “civilisatie” op zijn hoogtepunt lijkt te zijn. Alhoewel ik bespeur dat die hier en daar ook al over de rand is gevallen. Vind ik hè! Mijn mening dus!

Dat zit hem in kleine dingen die het snelle leven moeten veraangenamen. Ja, ja the age of leisure is al een tijdje bezig. Mensen hebben haast. Verdieping is geen leisure en de schermpjes zorgen voor instant gratification. Ook heel leerzaam natuurlijk.

Ik zat aan een prachtig kerstdiner bij mijn zus Patricia en zwager Theo. Met tien man, vrouw, kind (in alle leeftijden). Het was een prachtavond, oergezellig en heerlijk eten.

De biologische kalkoen van Anton Jacobs was helemaal geprepareerd afgeleverd. Uitgebeend en gevuld. Alleen de poten en vleugels waren klassiek. Die kon je gewoon kluiven. Dat uitgebeende kalkoenlijf is om het snijden simpel te maken. Ik heb het bestudeerd. En in de praktijk werk het prima. Het mes gleed er doorheen. Want een kalkoen “slachten” na bereiding vergt tijd en ervaring. En nu verschenen er keurige plakken kalkoen met vulling.

Ik dacht: “Wow, the age of leisure, what a pleasure!”

Omdat ik zelf nogal afgelegen woon waar de jaren vijftig van de vorige eeuw eigenlijk de norm zijn, heb ik de irritante gewoonte om te vergelijken. Maar ja, als je vergelijkt, verliest er altijd eentje. Dus dat heeft geen nut. Daar ben ik mee gestopt. Bewust. Maar onbewust schijnt het stiekem door te gaan. Ik lijk wel geprogrammeerd. Het is echt makkelijker iets nieuws te leren dan iets ouds niet meer te doen. Let maar op.

Zojuist sta ik in de keuken bij mijn oudste zoon. Ik wacht op het water voor de thee en mijn oog valt op een fles olijfolie. Ik lees het etiket. Mijn mond valt open. Vegetarisch. Hoe dan? Ik sla op hol.

Mensen weten niet dat het van olijven wordt gemaakt en dat olijven van een boom komen?

Of bestaat er carnivore olijfolie?

Zo erg kan het toch niet zijn gesteld met de algemene ontwikkeling?

Ineens betrap ik mezelf op mijn conditionering over de westerse civilisatie boven de Pyreneeën.

Ik lees nog eens: … Ohhhh, het is een advies voor gebruik.

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo on Tuesday, een initiatief van Karin Ramaker. De PHOT is een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema, met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

Baden in luxe

IMG_2573

Iedere ochtend rond half acht zie ik uit het keukenraam dit tafereel. Al een paar weken. Of het nu mooi of lelijk weer is, hij is er.

De merel.

Hij hipt op de rand van de fontein, gevuld met vers bronwater. Hij kijkt rond. Ook naar het raam. Ik sta roerloos als een boom. Wanneer hij de omgeving veilig waant neemt hij een duik.

“Spetter, pieter, pater, lekker in het water,

ga maar vast naar huis,

ik kom een druppel later.”

Het liedje uit Alfred J. Kwak van Herman van Veen klinkt in mijn hoofd.

Zo ziet dat er dus uit: spetter, pieter, pater…

De merel gaat weer op de rand zitten en schudt zijn veren uit. Net als ik vermoed dat hij gaat wegvliegen neemt hij opnieuw een bad. Het ritueel herhaalt zich. Terug op de badrand kijkt hij weer rond.

Ik weet zeker dat hij denkt:

“Zo klaar voor de dag. Wat zal ik eens gaan doen?”

Dan slaat hij zijn vleugels open en weg is ie, de olijfboomgaard in en verder …

Tot morgen misschien.

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo on Tuesday, een initiatief van Karin Ramaker. De PHOT is een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema, met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

 

Page 1 of 64

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén

%d bloggers like this: